‫هی، اینم دیدگاه هفتگی‌ات به دنیا
‫بازیگرها و هنرپیشه‌های مورد علاقه‌ت.
‫من جودی هالیفاکس هستم و این پادکست "فلان و فلان" هست.
‫تا حالا شده احساس کنی یه کاری کردی،
‫یه تجربه که خوابشو دیدی؟
‫هیچ مدرک قابل دیدنی نیست، هیچ عواقبی هم نیست،
‫اما زخمی که به جا مونده هنوز آزارت می‌ده.
‫تو هی سرکوب می‌کنی چیزی رو که فکر می‌کردی اتفاق افتاده.
‫یا اصلاً اتفاق نیفتاد.
‫فرض کنیم داریم خواب می‌بینیم.
‫و هیچ‌کدوم از چیزایی که خوابش رو دیدیم حقیقت نداره.
‫آیا اون خاطره‌ی دردناک همیشه قدرت داره؟
‫حقیقت چیه؟
‫بله؟
‫سلام، من لیک رید هستم.
‫داشتیم درباره مصاحبه تلفنی حرف می‌زدیم
‫با خانم کورین ابل.
‫اوه، یادمه که بهت جواب رد دادم.
‫نه، آره، آره انجام دادی.
‫فقط فکر کردم شاید بخواد دوباره فکر کنه.
‫خانم ابل علاقه‌ای به صحبت کردن با کسی نداره.
‫صبر کن ببینم، چطور اومدی تو، دروازه قفله؟
‫از در پریدم.
‫خب، من خیلی توی قانون کیفری وارد نیستم،
‫ولی این به نظرم خیلی شبیه تجاوز به حریم خصوصی میاد.
‫نه، من وارد ملک کسی نشدم.
‫باشه، ببین، من فقط می‌خوام مصاحبه کنم.
‫شنیدم دارن فیلمش "بیداری" رو دوباره می‌سازن.
‫و نمی‌دونم، فقط فکر کردم که...
‫چی فکر کردی، چی فکر کردی،
‫اون خانم ابل که تو کار فیلم نبوده
‫برای سال‌های زیادی، هیچ کاری با فیلم جدید نمی‌خواست داشته باشه.
‫ای بابا، چرا شماها دست بر نمی‌دارید؟
‫منظورم اینه که این دفعه دومه که یکی اومده
‫به خونه برگشت و فکر کرد حق داره یه مصاحبه کامل بده
‫با خانم ابل.
‫دوباره؟
‫آره، ولی فرقش اینه که اون دختر اولی
‫به مرزها احترام گذاشته و شاید بخوای روی اون کار کنی.
‫خوب تلاش کردی.
‫دریاچه.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫خانم ابل؟
‫سلام. ببخشید.
‫نمی‌خواستم اینجوری بیام تو،
‫اما مطمئنم که خدمتکارت قبلاً بهت گفته.
‫من برای مصاحبه اومدم.
‫یه هدیه آوردم.
‫خب، اگه نمی‌خوای بری،
‫شاید یه پلیس مهربون پیدا بشه
‫تا تو رو از اینجا بیرون کنن.
‫نه، به پلیس زنگ نزن.
‫من فقط یه مصاحبه می‌خوام.
‫بهت گفتم خانم ایبل علاقه‌ای نداره.
‫باشه، خب، پس می‌خوام از زبون خودش بشنوم.
‫اگه بهم بگه برو، میرم.
‫اما اگه بذاری بمونم، قول میدم بهت بدم
‫یه فرصت برای تعریف داستانت.
‫خب، اینم جواب تو.
‫پس می‌تونی گل‌هاتو برداری و بری.
‫اوه، و فکر نمی‌کنم به من نیاز داشته باشی
‫در رو برات باز کنم.
‫تو پریدی تو.
‫مطمئناً می‌تونی دوباره بپری بیرون.
‫اسمت چیه؟
‫دریاچه رید.
‫خوشبختم از دیدنت.
‫خب، مطمئنم که شنیدی
‫که دارن فیلمت "بیداری" رو بازسازی می‌کنن.
‫خب گفتی تو کدوم ایستگاه کار می‌کنی؟
‫اوه، یه شرکت آنلاینه.
‫چیزی که می‌پرسم اسمشه.
‫تبی.
‫ببخشید خانم.
‫فقط می‌خوام ببینم خانم رید همونیه که میگه هست.
‫ما نمی‌تونیم هر غریبه‌ای رو تو خونه راه بدیم.
‫آره، باشه.
‫لوکسم مدیا؟
‫راضی شدی؟
‫اصلاً اینطور نیست.
‫امیدوارم بتونی تبی رو ببخشی.
‫اون خیلی تجربه‌ای با آدم‌ها نداره.
‫من ۳۰ سال با شما امتحان می‌کنم، خانم.
‫می‌دونی، یهو حس می‌کنم یه کم لباس‌هام کمه
‫برای این موقعیت.
‫اشکالی نداره.
‫اوه، اتفاقاً برام مهمه.
‫تبی، میشه دریا رو ببری توی اتاق نشیمن؟
‫میتونی اونجا منتظر بمونی تا من لباس عوض کنم.
‫حالا همه با هم بخونید.
‫آماده‌ای؟ برو.
‫آره.
‫سلام، دارم با آقای رید صحبت می‌کنم؟
‫آره، چی می‌خوای؟
‫آره، من از اوپن هلث زنگ می‌زنم
‫درباره قبض عقب‌افتاده.
‫ببخشید، دوباره بگو.
‫آره، من از اوپن هلث زنگ می‌زنم
‫درباره قبض عقب‌افتاده.
‫می‌ترسم امروز حداقل پرداخت رو لازم داریم.
‫ببخشید، من فقط، وقت ندارم.
‫♪ وقتی صدای مینی کوچولوم رو می‌شنوم ♪
‫♪ یو-هو ♪
‫این خنجر تئودورا نیست؟
‫این خیلی پول می‌ارزه.
‫اصلش اینه، اون فقط یه کپی‌ه.
‫یک مسئول وسایل صحنه حدود ۵۰ تا از اون‌ها رو درست کرد.
‫به طرفدارها و بقیه داد.
‫خیلی قشنگه.
‫بهت هشدار میدم بهش دست نزن.
‫تیغه خیلی تیزه.
‫آه، و برای لیک یه فنجون چای خوب بیار.
‫حتما.
‫لطفاً.
‫چند وقته خبرنگاری؟
‫من خبرنگار نیستم.
‫من یه خبرنگار دیجیتالم.
‫اوه، وای.
‫چند وقته که خبرنگار دیجیتالی هستی؟
‫شش سال.
‫تو از روزنامه‌نگاری لذت می‌بری، مصاحبه با مردم
‫از همه جور آدم؟
‫آره، آره، آره، آره.
‫این اصلاً دلگرم‌کننده نیست.
‫من عاشق کارم هستم.
‫یا من باید شروع کنم؟
‫فکر کنم اولین سوالم اینه که،
‫چطور بازیگر شدی؟
‫منظورم اینه، دقیقاً چطوری رسیدی؟
‫نقش اصلی تئودورا در "بیداری"؟
‫معروفه که
‫بعد از دیدن تست بازیت،
‫کارگردان کَسی رایت همونجا بهت یه نقش داد
‫این می‌تونه باعث بشه جایزه اسکار رو ببری.
‫منظورم اینه که تو تقریبا هزار تا بازیگر رو شکست دادی،
‫چی بود، یه مونولوگ سه دقیقه‌ای؟
‫چطور این کار رو کردی؟
‫"بیداری" مال یه عمر پیشه.
‫حافظه‌ام مثل قبل خوب نیست.
‫اما همه چیز درباره "بیداری" رو مثل روز روشن یادمه.
‫این چیه؟
‫فقط یه مخلوط خونگی از گیاهان خشک شده
‫و گل‌ها، بیشتر ختمی با یه ذره اسطوخودوس،
‫از جمله چیزهای دیگه.
‫چیزای دیگه.
‫قبل از اینکه بری، از تبی دستور غذا رو بگیر.
‫دم کردن چای بیشتر تخصص اونه تا من.
‫من فقط می‌خورمشون.
‫خیلی قشنگه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫دستت چی شده؟
‫تا جایی که یادم میاد اینو داشتم.
‫خب، قبل از اینکه این مصاحبه بیشتر پیش بره،
‫فکر کنم به نفع خانم ابل باشه
‫بدونی واقعاً کی هستی.
‫و وانمود نکن که نمی‌دونی دارم درباره چی حرف می‌زنم.
‫من همین الان با شرکت لوکسِم مدیا تلفنی صحبت می‌کردم.
‫تو اونجا کار نمی‌کنی، مگه نه؟
‫اسم من واقعاً لیک رید هست.
‫اما من خبرنگار نیستم.
‫ببین، نگفتم بهت؟
‫هیچ‌کس واقعاً اون کسی که میگه نیست.
‫من بازیگرم.
‫ای بابا.
‫یه آدم جاه‌طلب.
‫چند تا تبلیغ و یه فیلم دانشجویی بازی کردم.
‫در زمان ما، یه تکنیک داشتیم که توسعه داده شده بود
‫توسط کنستانتین استانیسلاوسکی.
‫این روشی بود که شخصیت
‫می‌تونه برای بازیگر قابل دسترس‌تر باشه:
‫برو تو ذهن شخصیت.
‫و به این ترتیب تماشاچی‌ها و کارگردان تماشا می‌کنن،
‫وقتی که حتی دوربین داره ضبط می‌کنه،
‫باور می‌کنن که تو همون شخصیتی.
‫وقتی به تئودورا فکر می‌کنی، چه حسی داری؟
‫فکر کنم ناراحتی.
‫منظورم اینه، مثلاً،
‫خودشو می‌کشه تا از افسردگیش فرار کنه،
‫برای فرار از درد زندگیش.
‫فکر کنم اینم یه جور تفسیره.
‫بعضی‌ها ازش الهام می‌گیرن.
‫چطور به اون غم دسترسی پیدا می‌کنی؟
‫خب، به ناراحت بودن فکر می‌کنم.
‫و همه‌ی نشونه‌های غمگین بودن،
‫مثل اخم کردن و گریه کردن.
‫خب، این دومین اشتباهته.
‫هیچ ویژگی ظاهری نمی‌تونه حتی کمترین چیزی اضافه کنه
‫اگه احساس واقعی نداشته باشی.
‫تو ناراحت به نظر نمیای.
‫تو ناراحتی.
‫در اون لحظه، اجازه می‌دی غم قلبت رو پر کنه
‫تا وقتی که دیگه نتونی ضربانش رو حس کنی.
‫باشه، باید ناراحت باشم.
‫متوجه شدم.
‫تا واقعاً حسش کنی، ببین همون‌جوری که اون می‌بینه،
‫فکر کن مثل اون، یا نفس بکش مثل اون.
‫باید تاریک‌ترین لحظه درونت رو پیدا کنی.
‫تاریک‌ترین لحظه‌م؟
‫وقتی که بیشترین ناامیدی رو حس کردی،
‫بیشترین ترس، بیشترین ناامیدی برای همه چیز
‫یه خواب محو بودن.
‫چند سالته، عزیزم؟
‫۲۵، ۲۶؟
‫من ۲۸ سالمه.
‫خب، تو این ۲۸ سال،
‫مطمئنم که تو هم لحظات خاص خودت رو داشتی.
‫حتماً حداقل یکی از اون‌ها تاریک بود.
‫فکر نمی‌کنم حرف زدن در مورد تاریک‌ترین لحظاتم
‫در واقع ضروریه.
‫اوه، خب، من تنها کسی هستم
‫که تئودورا الان توش زندگی می‌کنه،
‫و من واقعاً باور دارم که تنها راه
‫تنها راهی که می‌تونی تئودورا رو تجسم کنی اینه که خودت رو جای اون بذاری
‫به اون تاریک‌ترین جایی که می‌دونم تو وجودت هست.
‫خب، اگه یکی نداشته باشم چی؟
‫ای عزیزم، همه یه لحظه تاریک دارن.
‫پرسیدی چطور بازیگر شدم.
‫چیزی که می‌خوام بدونم اینه که تو چطوری،
‫می‌خوام یه چیز دیگه حس کنم.
‫یه چیزی که تمام زندگیم احساسش کردم،
‫یه چیز متفاوت.
‫و برای انجام این کار، باید تظاهر کنم
‫کسی دیگه بودن.
‫خب، این اولین اشتباهته.
‫وقتی بازی می‌کنی، تظاهر نمی‌کنی که کس دیگه‌ای هستی.
‫تو کس دیگه‌ای هستی.
‫خوبی عزیزم؟
‫چی شده؟
‫اشکالی نداره اگه فقط از دستشوییت استفاده کنم؟
‫البته.
‫سلام.
‫خدا رو شکر، داشتم کم کم دنبال گشتن می‌افتادم
‫در آگهی ترحیم به نام تو.
‫هیچ کدوم از ایمیل‌هام رو خوندی؟
‫فکر کنم دیگه مهم نیست حالا که تو رو دارم.
‫نه، فرصت نکردم بهشون نگاه کنم.
‫ببین، لیک، ما مدت‌هاست با همیم،
‫چی، پنج، شش سال،
‫و من برات حداقل صد تا تست بازیگری جور کردم.
‫و هی، قبول دارم، تو متعهدی.
‫منظورم اینه که واقعاً این کار رو می‌کنی.
‫تو هیچ وقت یه تست بازیگری رو از دست ندادی، ولی خب...
‫فقط بگو.
‫تو اصلاً اینجا نیستی.
‫بازیگریت رو می‌گم، یعنی
‫هر بار که می‌فرستمت بیرون،
‫همیشه دارن همون حرف رو می‌زنن.
‫اون فقط اونجا نیست.
‫و مثل اینکه، نمی‌خوام بهت بَر بخوره،
‫اما نمی‌تونی از حقیقت فرار کنی،
‫و حقیقت اینه که باید بذارم بری.
‫فقط بازیگری نیست.
‫داری از خودت مراقبت می‌کنی؟
‫منظورم غش کردن بود.
‫باشه، ولی این ربطی به موضوع نداره.
‫نکته‌اش چیه، لیک، بهم بگو.
‫چون الان دارم توی دفترم می‌شینم و سعی می‌کنم
‫به دلایلی فکر کنم که نباید بذارم بری،
‫و راستش اون...
‫باشه، من قراره نقش اصلی رو تو "بیداری" بگیرم.
‫من قبلاً اسمت رو کشیدم
‫از اون آزمون بازیگری.
‫- پس دوباره برام رزرو کن. - نمی‌دونم.
‫فقط انجامش بده.
‫لطفاً، مایکل، گوش کن،
‫من داخل خونه‌اش هستم.
‫داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫کورین ابل، من توی خونه‌اش هستم.
‫نمی‌دونم چه شوخی‌ای داری می‌کنی.
‫من شوخی ندارم.
‫من تو یه اتاق خیلی عجیب غریبم با همه
‫این لباس‌های عجیب،
‫احتمالاً لباساش به خاطر حرکاتش یا یه چیزی مثل اون.
‫چی؟
‫وای، تو الان واقعاً داخل خونه‌اش هستی.
‫چی شده، تو چطور، اصلاً می‌خوام بدونم؟
‫اون منو دعوت کرد
‫یکی از محترم‌ترین بازیگرها،
‫برنده جایزه اسکار.
‫چرا فقط تو رو دعوت کرده؟
‫ذهنم خیلی درگیره که بخوام از این ناراحت بشم،
‫ولی داستانش طولانیه،
‫خلاصه‌ش اینه که قراره کمکم کنه
‫با بازیگری من.
‫من جدی‌ام.
‫پس فقط منو برای تست فردا دوباره رزرو کن.
‫من نمی‌...
‫خواهش می‌کنم. التماست می‌کنم.
‫یه بار دیگه امتحان می‌کنیم.
‫باشه، همین رو می‌خوام.
‫خب، بریم.
‫داره ضبط می‌کنه؟
‫بله.
‫تبی، یه فنجون چای خوب برای جودی بیار.
‫اوه، لازم نیست.
‫اوه، خواهش می‌کنم.
‫دیدنت خیلی خوشحال‌کننده‌ست.
‫ممنون، تابیتا.
‫نه، می‌تونی منو تبی صدا کنی.
‫چقدر وقته که داری زندگی‌نامه می‌نویسی؟
‫حدود هفت سال.
‫هی بچه، این خونه ریدهاست؟
‫خونه‌ی والدینت؟
‫میشه بری سراغشون؟
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫آره، تخت پزشکی که سفارش داده بودی رو گرفتم.
‫اوه، آره، توی راهرو پارک کن.
‫باید بره تو زیرزمین.
‫چه خبره؟
‫مامان حالش خوب نیست.
‫براش یه تخت جدید گرفتیم که راحت‌تر باشه.
‫پس کی کرک رابین رو کشت؟
‫نمی‌دونم.
‫مگه به رابین حمله نکردی؟
‫اعتراض دارم، قربان و درخواست می‌کنم که سوال آخر
‫از سوابق حذف بشه.
‫این فقط یه تلاشه برای تاثیر گذاشتن روی این آدم باهوش،
‫هیئت منصفه روشنفکر و با ذهن باز.
‫اعتراض وارد است.
‫ممنونم، جناب قاضی.
‫همین بود.
‫ببخشید، امیدوارم زیاد طولش ندادم.
‫عزیزم، حالت بهتر شده؟
‫ببخشید؟
‫عصبی بودی، نه؟
‫آره، آره، فقط استرسه.
‫برای تکنیک بعدی،
‫عزیزم، میشه شمع‌ها رو برام روشن کنی؟
‫بله، حتماً.
‫فرض می‌کنم خودتو برای این نقش آماده کردی.
‫آره، فیلمنامه تو کیفمه.
‫تو از بر بلد نیستی.
‫مونولوگ آخرش رو، عزیزم، می‌دونی که.
‫آره، درست قبل از اینکه خودکشی کنه.
‫چیزی گفتی؟
‫چه جالب برای من.
‫در ساعات اولیه صبح،
‫یه خواب عجیب غریب دیدم.
‫من توی یه اقیانوس تنها بودم، فقط خودم.
‫پاهایم را تکان دادم تا روی آب بمانم.
‫خیلی سرد و تنها بودم، تا جایی که می‌تونستم نگاه کردم،
‫اما هیچ خشکی‌ای دیده نمی‌شد.
‫آب به صورتم پاشید،
‫و بعدش دست‌ها و پا‌هام از خستگی سنگین شدن.
‫و اون موقع بود که شروع کردم به غرق شدن.
‫ترس مثل برق منو گرفت.
‫همین بود، فکر کردم.
‫مرگم رسیده بود.
‫تا بار پنجم که سرم رفت زیر آب
‫فهمیدم که هنوز می‌تونم نفس بکشم.
‫آره، آره.
‫آب دهنم رو پر کرد و ریه‌هام رو پر کرد،
‫ولی هنوز داشتم نفس می‌کشیدم.
‫این چطوره...
‫چطور، چطور؟
‫چطوری ممکنه؟
‫پس من بیشتر و بیشتر به عمق‌ها فرو رفتم
‫از اقیانوس، خیلی دور و خیلی عمیق تا خورشید
‫دیگه نمی‌تونست به من برسه.
‫من شدم این درد بی‌اهمیت،
‫این ذره کوچیک زندگی فقط،
‫فقط روی اقیانوس شناوریم.
‫من نمرده بودم، اینو می‌دونستم، ولی زندگی هم نمی‌کردم.
‫من فقط اونجا توی اقیانوس وقت تلف می‌کردم.
‫فضاهای تاریک.
‫اقیانوس تاریک.
‫اقیانوس تاریک من.
‫و چطور بهش فکر کردم،
‫و در نهایت یه خواب نبود.
‫من معلولم.
‫منظورم اینه که، کورین، اون فوق‌العاده بود.
‫این بیشتر از فوق‌العاده بود.
‫این فوق‌العاده بود.
‫اگه فقط بتونم یک دهم استعداد تو رو داشته باشم، اونوقت...
‫نه یک دهم، عزیزم، همه‌ش رو.
‫وقتی این مونولوگ رو می‌خونی،
‫انگار خودم دارم حرف می‌زنم.
‫مامان، بابا، همه...
‫نگاه کن، من الان می‌تونم تاریکی تئودورا رو ببینم
‫تو چشمای تو.
‫خیلی قشنگه.
‫برای تبدیل شدن به یک شخصیت، باید تمام وجودت رو یکی کنی
‫این که وجودش توی تو باشه.
‫مثل یه ذهن دوگانه.
‫فکر کنم دیگه داستانمو می‌دونی.
‫تیکه‌پاره‌ها.
‫شش ماه بعد از اکران "بیداری" بود.
‫تهیه‌کننده‌ها خیلی تعجب کردن که موفق شد.
‫یه موفقیت غیرمنتظره.
‫من همین الان یه جایزه اسکار گرفتم.
‫منظورم اینه که این باید بهترین لحظه زندگی من می‌بود.
‫بعدش تصادف شد.
‫خب، مامور من تو صندلی مسافر بود
‫و اون فوری مرد.
‫اوه، شنیدم یه گوزن اومده بود وسط جاده
‫و اون فرمون رو چرخوند که بهش نخوره.
‫اوه، این همون چیزیه که به پلیس گفتم.
‫قبل از تصادف، یه ابر توی سرم بود.
‫من واقعاً زندگی نمی‌کردم.
‫شهرت و ثروت چیزهای قوی و قدرتمندی هستن.
‫اونا فقط سطحی‌ان.
‫نمی‌دونم چی بود،
‫اگه چراغا و دوربین بود.
‫این ابر همیشه توی ذهنم بود.
‫حتی وقتی که هوا آروم بود، خورشیدی نبود.
‫و وقتی بارون می‌اومد، خیلی شدید می‌اومد.
‫چشمهاتو ببند.
‫می‌خوام تورو ببرم به تاریک‌ترین لحظه زندگیم.
‫همه‌جا سیاه بود.
‫می‌تونستم صدای آژیرها رو از دور بشنوم.
‫اونا تیره بودن، مثل،
‫مثل یه خواب درست قبل از بیدار شدن.
‫هیچی بیرونش نبود.
‫نه چیزی بالاترش. نه چیزی پایین‌ترش.
‫فقط توی سرم با ابرها.
‫حتما بیهوش شدم
‫چون همه صداها ناپدید شدن،
‫وقتی بیدار شدم، دیدم به این همه دستگاه وصل شدم.
‫نمی‌تونستم تکون بخورم.
‫یه دکتر و دو تا پرستار اومدن تو.
‫می‌تونستم صدای تپش قلبم رو توی سینه‌م بشنوم
‫وقتی نزدیک‌تر شدند.
‫بالاخره دکتر خبر رو بهم داد.
‫من از کمر به پایین فلج شده بودم،
‫که من دیگه هرگز راه نمی‌رم.
‫سعی کردم خودمو قانع کنم که یه شوخی بی‌رحمانه بود،
‫که واقعی نبود.
‫داشتم خواب می‌دیدم.
‫هی به خودم می‌گفتم، بیدار شو،
‫بیدار شو، بیدار شو.
‫این واقعی نیست.
‫بیدار شو.
‫ولی من نکردم.
‫من هنوز تو تخت بودم و نمی‌تونستم تکون بخورم.
‫پاهام مثل بغل کردن بودن.
‫کورین؟
‫تابیتا!
‫تو خوبی. تو خوبی.
‫بیا، من می‌برمت بالا.
‫خب حالش چطوره؟
‫دارم یه سری سیگنال می‌بینم
‫یعنی حالش از آخرین باری که اومدم بدتر شده.
‫فکر می‌کنی چقدر وقت داره؟
‫اون خیلی نزدیکه.
‫آیا کاری هست که بتونیم برای دردش انجام بدیم؟
‫خب، اون الان دوز بعدی مورفین رو گرفته
‫برای اندازه و وزن بدنش در حال حاضر.
‫اما حتی اونم فقط تا یه حدی جواب می‌ده.
‫سلام
‫مایکل.
‫من انجامش دادم.
‫به کارگردان انتخاب بازیگر زنگ زدم.
‫من دوباره وقت تست بازیگری‌ت رو رزرو کردم.
‫من هنوز نمی‌فهمم چطوری می‌خوای به اونجا برسی...
‫مصاحبه رو از کجا گرفتی؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی اسمش رو گرفتم، ظاهر شد.
‫می‌دونی دیگه چی پیدا کردم؟
‫چی؟
‫اون از آب می‌ترسه،
‫و برای نقشش در "بیداری" اونا داشتن
‫می‌خوایم یه استخر سرپوشیده بزرگ بسازیم که مثل...
‫به سینه‌اش تا اقیانوس رو تقلید کنه،
‫هزینه‌های تولید رو دیوانه‌وار بالا برد.
‫ولی وقتی اینقدر نفوذ داری...
‫در مورد اون سواری که گم شده، مصاحبه میگه
‫اون هیچ‌وقت نرسید، ولی اینجا تو خونه کورین بود.
‫کورین، چی شده، حالا با هم صمیمی شدین؟
‫باشه، گوش کن...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط گوش کن.
‫ببین، من یه جلسه دارم که قراره زود شروع بشه.
‫صبر کن، فقط صبر کن.
‫باشه. باشه.
‫اون من نیستم.
‫اون جودی هست.
‫جودی کیه؟
‫جودی هالیفاکس، نویسنده‌ای که گم شد.
‫مایکل، باید ادامه بدی.
‫باشه، چیزی که می‌خوام بگم اینه که
‫اون نمی‌تونست قبل از مصاحبه ناپدید شده باشه
‫چون اون اینجا، خونه کورین بود.
‫ببخشید، لیک، من باید برم، باشه؟
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه، بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫یه چیزی تو این خونه داره اتفاق می‌افته.
‫کورین، اون مثل هیچ‌کس دیگه‌ای که تا حالا دیدم نیست.
‫اون منو می‌فهمه، واقعا منو می‌فهمه.
‫به نظر میاد حتی قبل از اینکه حرف بزنم، افکارمو می‌دونه
‫و چیزهای عجیب می‌گه،
‫که یه شیشه بود، یه شیشه‌ی شفاف.
‫شاید داشتم توهم می‌زدم.
‫ولی من دیدم، نمی‌دونم چی دیدم.
‫فکر کردم ساعت برادرم هست.
‫اما این غیرممکنه چون بعد از مرگش اونو گم کردم.
‫ولی اونجا بود.
‫دیگه حتی نمی‌تونم به چشم‌های خودم هم اعتماد کنم.
‫و این ترسناک‌ترین حس دنیاست.
‫من نمی‌دونم این چیه،
‫ولی من حس می‌کنم، حس می‌کنم...
‫چی حس می‌کنی، جودی، چی حس می‌کنی؟
‫گیر افتادم.
‫نه، من دیدم...
‫چی؟
‫ببین، اشکالی نداره.
‫باشه، نگران نباش.
‫ببخشید.
‫فقط برو داخل.
‫نمی‌خوایم خانم ابل رو منتظر بذاریم.
‫آره، یه چیزی از تو رو شکستم.
‫واقعاً متاسفم.
‫قبل از اینکه برم، حسابش رو می‌پردازم.
‫نه، نه نیازی نیست، نیازی نیست.
‫توش چی دیدی؟
‫هیچی.
‫تو هیچی نمی‌گی ولی چشات لو میدن.
‫ببخشید اگه ترسوندمت.
‫ببخشید، مطمئنی حالت خوبه؟
‫نگران حال من نباش.
‫بگم، اینکه اینجا هستی،
‫این روشن‌ترین بخش روزم بوده.
‫تو اینو می‌گی که منو خوشحال کنی.
‫اوه، چرا باید بخوام همچین کاری بکنم؟
‫بذار بگم اگه یه کوچولو سردرد یا دل‌درد بگیرم
‫یا درد دل، به تبّی می‌گم و متوقف می‌شیم
‫همه‌اش.
‫باشه.
‫پس اون ابر توی سرت، هنوز هست؟
‫بعد از تصادف؟
‫حتی بیشتر از اون، بزرگتر و بزرگتر شد.
‫اونقدر تیز نبود.
‫کمرنگ‌تر شده بود، ولی هنوز یه زمزمه بود.
‫هی یادم می‌اورد.
‫یاد چی بندازم؟
‫گیر افتاده بودم.
‫من هنوز تو زندان بودم.
‫زندانی ذهنم و زندانی بدن خودم.
‫تا حالا همچین حسی داشتی؟
‫شاید توی بدنم نه، ولی توی ذهنم.
‫خب، می‌دونی، اون ابری که در موردش حرف می‌زنی، آره،
‫برای من، این واقعاً یه ابر نیست، بیشتر شبیه یه سایه‌س.
‫این سایه رو کی انداخته؟
‫کی؟
‫شاید باید بپرسم، چی داره این سایه رو میندازه؟
‫چه حسی داره؟
‫سرده، فکر کنم، و خیلی دور.
‫خیلی دور.
‫و از پشت سرم میاد
‫و یه جورایی حس می‌کنم مثل یه عروسک، یه خیمه‌شب‌بازی،
‫داره با احساساتم بازی می‌کنه.
‫آیا هر جا بری دنبالت میاد؟
‫اوهوم.
‫با کسی در مورد این صحبت کردی؟
‫نه.
‫تو اولین کسی هستی که بهش گفتم.
‫خب، پس این یه راز کوچیک بین خودمون باشه، هان؟
‫منم یه راز دارم.
‫اولین باری که دیدمت، ابرهای دلم کنار رفتن.
‫خورشید در اومد.
‫می‌تونستم گرما رو حس کنم.
‫مثل یه آتیش درخشان بود.
‫شاید بتونم جبران کنم.
‫ما می‌تونیم سایه‌ت رو هم از بین ببریم.
‫می‌دونم اگه سایه‌ت ناپدید بشه، چیکار می‌کنی؟
‫هنوزم از روی حصارها می‌پری؟
‫و سعی می‌کنی نقش‌های فیلم بگیری؟
‫خب، فکر کنم تا اون موقع فکر نکردم.
‫وقتی داشتی درباره تصادف بهم می‌گفتی
‫و بیدار شدن توی تخت بیمارستان،
‫خب، می‌تونستم توی ذهنم ببینمش.
‫انگار من اونجا بودم.
‫می‌تونستم توی بدنم حسش کنم،
‫قلبت توی سینه من می‌تپه.
‫نمی‌دونم چطور توضیحش بدم،
‫ولی انگار من تو بودم.
‫پس تکنیک داره جواب می‌ده.
‫اون تاریک‌ترین لحظه‌م بود.
‫برای اینکه بتونی در وجود تئودورا قرار بگیری، باید خودت رو پیدا کنی.
‫یادت میاد؟
‫نمی‌دونم می‌خوام یا نه.
‫اوه، من کمکت می‌کنم.
‫به شعله نگاه کن.
‫بذار همه چیز رو ازت پاک کنه.
‫مامان؟
‫اون چیه؟
‫دریاچه، دریاچه، بیا، بیا.
‫نه. بس کن.
‫داره می‌سوزه.
‫نه، وایسا.
‫داره می‌سوزه. ببخشید.
‫دریاچه.
‫دریاچه
‫چی شد؟
‫شما غش کردید، خانم.
‫غش کردم.
‫ای وای، خیلی معذرت می‌خوام.
‫من فقط وقتی اینجوری می‌شم که تست بازیگری دارم
‫فکر کنم این یه جورایی مثل همون یه بار...
‫تو مثلاً چی گیرت میاد؟
‫من بعضی وقتا غش می‌کنم، ولی چیز مهمی نیست.
‫دکتر رفتی؟
‫خب، همونطور که گفتم، چیز مهمی نیست.
‫من فقط وقتی اینطوری می‌شم که خیلی استرس دارم.
‫کیفم کجاست؟
‫تو وسایل منو گشتی.
‫خب، خوشحالم که این کار رو کردم.
‫فضولی می‌کردی، نه؟
‫کورین، خیلی معذرت می‌خوام.
‫فقط فکر کردم شاید یه سری نکات بازیگری بوده
‫یه چیزی اونجا هست که می‌تونه کمکم کنه...
‫ورود غیرمجاز، کلاهبرداری، و حالا دزدی.
‫چیزی رو از قلم انداختم؟
‫منظوری نداشتم بی‌احترامی کنم.
‫خب، من کنجکاوم بدونم تعریف تو چیه
‫احترام یعنی چی.
‫دیگه تکرار نمیشه.
‫قول می‌دی؟
‫بله.
‫پس دیگه گذشته‌ها گذشته.
‫لحظه‌ای درست قبل از اینکه غش کنی، هرچی حس کردی،
‫هر چی تو دلت بود، تو ذهنت بود، ازش استفاده کن.
‫از همش استفاده کن، همونطور که گفتی، حرفای تئودورا.
‫از قدرتش شگفت‌زده می‌شی.
‫درسته، تبی؟
‫حرف‌های تئودورا، حرف‌های من، به تو هم یه زندگی جدید میدن.
‫هر وقت آماده‌ای عزیزم، برام اجرا کن.
‫در اوایل صبح،
‫عجیب‌ترین خواب رو دیدم.
‫من توی یه اقیانوس بودم، کاملاً تنها.
‫حتما فقط یه قطعی برقه.
‫لطفاً متن زیرنویس رو برام بفرست تا ترجمه کنم.
‫در اوایل صبح،
‫عجیب‌ترین خواب رو دیدم.
‫توی یه اقیانوس بودم، کاملاً تنها.
‫فقط من.
‫پاهامو تکون دادم تا روی آب بمونم.
‫آب به صورتم پاشید.
‫تا جایی که می‌تونستم نگاه کردم، ولی هیچ خشکی‌ای تو دیدم نبود.
‫هیچ‌کس دیده نمی‌شه.
‫خیلی سرد و تنها، همین‌طور سرگردون بودم،
‫دست و پاهام از خستگی سنگین شدن.
‫اون موقع بود که شروع کردم به دیدن...
‫دریاچه؟
‫این رو ببر پیش مامانت.
‫چه خبر شده؟
‫این دیگه چیه؟
‫تعادل میاره.
‫تعادل با چی؟
‫اوه، خیلی زود می‌فهمی.
‫تو کی هستی؟
‫اوه، زندگیم ازم گرفته شد،
‫زندگی‌ای که باید می‌داشتم.
‫در حالی که تو، لیک رید،
‫تو کل زندگیت رو جلوت داری.
‫اما خودت روک کردی، ولی یاد می‌گیری.
‫همه چیز به تعادل می‌رسه و تعادل به همه چیز.
‫این کاریه که با جودی کردی؟
‫تعادلش رو برگردون؟
‫سعی کردم بهش کمک کنم.
‫اون خودش بود، مگه نه؟
‫آیا واقعاً مهمه؟
‫بهم بگو.
‫تبی سال‌ها خیلی تلاش کرد
‫و ما جودی رو پیدا کردیم.
‫این دیوونگیه.
‫این دیگه خیلی مسخره‌ست.
‫اما هنوز اراده‌ای برای زندگی داشت.
‫اشتباه من این بود که فکر کردم اون نزدیک به نقطه شکستشه.
‫عزیزم، تو قبلاً شکستی.
‫حالا...
‫تابیتا؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بگو!
‫تو، تو مادرت رو کشتی.
‫نه.
‫ذهن تو رو دیدم.
‫من نکردم.
‫دروغ گفتن نجاتت نمیده.
‫نمی‌تونم تصور کنم چقدر دردناک و چقدر رقت‌انگیز می‌تونه باشه
‫زندگی کردن با گذشته‌ای که همیشه دنبالت میاد
‫هر لحظه، هر نفس.
‫اما تو که زندگی نکردی، مگه نه؟
‫نه، تو فقط داشتی زندگی می‌کردی.
‫درسته، لیک.
‫همه چیز اینجاست.
‫نه، نکردم!
‫من فقط کاری نکردم.
‫و من خیلی عاشقش بودم.
‫لحظه‌ای که چشماتو برگردوندی،
‫و بهت میگم، لیک،
‫قراره خیلی طولانی بخوابی.
‫تو بیدار می‌شی.
‫این رو ببر پیش مادرت.
‫نه، نه.
‫سلام.
‫آزمون بازیگری چطور بود؟
‫من نرفتم.
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم، انتخاب‌ها بی‌نهایتن.
‫دریاچه، دریاچه، دریاچه!