‫الهام گرفته از وقایع واقعی
‫در آوریل 1994 نسل کشی علیه توتسی‌ها در رواندا ‫آغاز شد و بیش از 1 میلیون نفر را در 3 ماه کشتن.
‫این اوج تاریخ خشونت آمیز بین هوتوها و توتسی‌هاست ‫ که توسط استعمارگران بلژیکی اوایل دهه 1900 شروع شد
‫هنگامی که رئیس جمهور هوتو در آوریل کشته شد، ‫هوتوها شروع به قتل دسته جمعی توتسی‌ها کردند
‫میانه‌روهای هوتو مجبور شدند به ‫قتل عام بپیوندند یا کشته شوند.
‫بسیاری معتقدند که این یک ‫تصادف نبود بلکه یک ترور بود.
‫سرلشکر جوونال هابیاریمانا
‫گفت که RPF هرگز ‫منطق خود را رها نکرد...
‫سوال بزرگ این است،
‫چه کسی هواپیمای رئیس جمهور را ساقط کرد،
‫و چگونه این چرخش رویدادها ‫باعث بی‌ثباتی بیشتر از قبل میشود...
‫هیچ کدوم از ما دیگه عادت ماهانه نمیشیم.
‫هیچکدوم از ما نمیریم حموم
‫میتونم احساس کنم که
‫چقدر روحم مشتاق خوابیدنه
‫جانم داره از بدنم میره
‫خیلی ضعیف و رنجور شدم.
‫اصلا فکرشو نمیکردیم که ‫اینهمه مدت اینجا باشیم...
‫ولی ما یه چیز حتمی رو به تاخیر میندازیم.
‫اینو مینویسم تا وقتی که ‫بدن‌های ما رو پیدا کردن،
‫اونا بدونن ما چقدر اینجا بودیم.
‫اسمم رو گفتم بهتون؟
‫اسمم آنیک ایراکوزه
‫زود برمیگردم...
‫وقتی که بیرون اومدن واسه ‫تو و اون امن باشه، خب؟
‫همین الان!
‫دوست دارم عزیزم.
‫روز دوم
‫هوتوها بودن که توی
‫مزرعه ما با قمه راهپیمایی میکردن.
‫غرق در خون بودن،
‫و میگفتن "درختان بلند"
‫درختان بلند رو قطع کنید.
‫اشکالی نداره. خواب دیدی..
‫بیا
‫آب.
‫بیا
‫فرشته‌ها با ما هستن
‫به‌زودی تموم میشه.
‫اشکالی نداره موتسی، خب؟
‫- فرانسوا... ‫- اسم منو از کجا میدونی؟
‫دیروز که اومدی بهمون گفتی
‫فرانسوا گفت تو رو تو چاه پیدا کرده
‫شما هوتو هستید، با یه بچه تو شکم.
‫یه پسر. پسر هوتویی که...
‫اسمم ژانته. اینم آنیکه.
‫من یه هوتو هستم
‫ولی یه هوتوی میانه‌رو
‫منم ممکنه با همچین خطری رو به رو بشم
‫ما تو خونه من و ‫زیرزمین آشپزخونه من هستیم.
‫خودمون درست کردیم. ‫واسه نگهداری مواد غذایی، خوبه.
‫ما اینجا واسه یه روز یا بیشتر در امانیم
‫تا وقتی که اوضاع بهتر بشه.
‫ولی باید ساکت باشیم.
‫من...
‫- من... من فقط... ‫- پیتون. اینجاست از ایالات متحده
‫یه داوطلب تو سنت جوزف.
‫دستشویی کجاست؟
‫تقریبا تاریکه. ‫میتونیم یواشکی بریم اونجا.
‫نه، خیلی ریسکیه.
‫خب پس چی؟ کجا قراره دسشویی کنیم؟
‫- نمیتونیم. ما نیاز داریم... ‫- چی؟ چه چیز دیگه‌ای میتونیم نیاز داشته باشیم؟
‫فرانسوا هر چیزی که ‫نیاز داریم رو میده بهمون
‫و همین.
‫متاسفم.
‫متاسفم، من...
‫کجاست؟
‫نترس.
‫از بیرون قفل میشه.
‫چی؟
‫این اتاق.
‫در.
‫نترس.
‫ما اینجا زندانی شدیم؟
‫موتسی.
‫موتسی!
‫این اتاق واسه ذخیره کردن ‫چیزاست، نه نگهداری آدم!
‫وقتی در بسته شه، قفل میشه
‫جامون امنه.
‫فرانسوا میگه که زود تموم میشه.
‫سازمان ملل میاد.
‫نیروهای بلژیکی اینجا هستن.
‫به یه چیز دیگه فکر کن. ‫منم همینکارو میکنم.
‫فقط تا فردا
‫نه، نه، نه. نه، نه، نه.
‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست. منم
‫اوه، من... من یه ایده واسه ‫دستشویی دارم، فعلا
‫ولی من...من به کمکت احتیاج دارم.
‫من فکر میکنم یه چیزی ‫شبیه سوراخ اینجاست
‫میتونیم بشکونیمش
‫یه‌بار دیگه بپیچش
‫بکش
‫تو...
‫اول تو.
‫میتونم همین الان گریه کنم
‫- ممنونم. ‫- پس فرانسوا شوهر شماست؟
‫پنج ساله. ولی از وقتی که خیلی ‫بچه بودیم همدیگر رو میشناختیم.
‫تقریبا تمام عمر. دبستان بودیم که بهم گفت
‫منو مال خودش میدونه. ‫منم همین حس رو داشتم.
‫خیلی خوبه که هنوز بچه‌دار نشدی.
‫تو همچین مواقعی، میرفت ‫بیرون و دوستاشو تیکه‌تیکه میکرد
‫شایدم شما رو تیکه‌تیکه میکرد.
‫تو چی، پیتون؟
‫چی تو رو آورده اینجا؟
‫- اوه... پروژه‌های صلح. ‫- آره.
‫متوجهیم.
‫دلیلش چیه؟
‫دلیلی نداره.
‫چطور تو این دنیا
‫راهبه میشین؟
‫خب، بچه،
‫خدا مال این دنیا نیست.
‫اون اینجا رو خلق کرد ولی ‫خودش متعلق به اینجا نیست.
‫ولی همه چیزی که ما میدونیم ‫چیزیه که میتونیم ببینیم، درسته؟
‫چیزایی که بتونیم فیزیکی لمسشون کنیم، میفهمی؟ ‫و هرچیزی میتونه تغییر کنه، اینجوری مثلا
‫یه چیزی اتفاق می‌افته و...
‫همه چیزای دیگه رو تغییر میده.
‫دنیا اینجوری به نظر میرسه.
‫تو هیچوقت نمیدونی چی قراره بشه
‫و درست وقتی که فکر میکنی ‫میدونی، یه چیز دیگه میشه کلا
‫واسه همینه که بچه نداری؟
‫فکر میکنم اونا اینجان، نه ما.
‫بچه داشتن، تو برنامه‌های ‫خدا واسه ما نبوده.
‫ما نتونستیم بچه‌دار شیم
‫اتفاق می‌افته
‫سقط جنین داشتی؟
‫چهار بار
‫س...سقط جنین؟
‫این بار...
‫این پسره خودشه.
‫هی، هی، بیخیال حالا
‫کریستف قراره بعدا ‫بدجوری شما رو نابود کنه.
‫کریستف رفته
‫-پاپ میگه واسه همیشه ‫-رفته؟
‫کجا؟ چرا؟
‫چون کریستف سوسک بود.
‫هی! چیکار میکنی؟
‫کارت شناسایی بده! همین الان!
‫ندارم
‫- ما هوتو هستیم، قسم میخورم. ‫- خفه‌شو!
‫آره.
‫پدرت گادفرویده، نه؟
‫بابا رو میشناسی؟
‫فوتبال؟
‫الان وقت بازی نیست
‫- شما به هوتو بودن خودتون افتخار میکنین، بچه‌ها؟ ‫- آره.
‫اینجا، این سرزمین، حق مادری شماست.
‫نه اون سوسکا!
‫(تندروهای هوتو یه رادیو داشتن که نفرت‌پراکنی ‫میکردن و به توتسی‌ها میگفتن سوسک)
‫و تو به اندازه کافی بزرگ شدی
‫هرجا میری باید کارت شناسایی ‫داشته باشی با خودت
‫بله قربان.
‫نمیخوای بفهمی که شما نژاد برترین؟
‫الان وقته پاکسازیه!
‫تو هم سهم خودتو ایفا کن پسر
‫پنالتی امروز، گلوله هست.
‫برو!
‫توپ رو بردار
‫بدو!
‫هی، هی! اونجا چیکار میکنی؟
‫توپ خوبی بود
‫شما دوتا، برید خونه
‫تو، برادر، بیا باهام.
‫بیا!
‫پس اول دست میزنیم،
‫و بعدش دست راستمون رو میزنیم بهم
‫بعدشم چپ.
‫- آره. ‫- اوه، من این بازی رو میشناسم.
‫وای خدای من، تو خوبی توش
‫من جدیم. الان وقت بازی نیست.
‫دیگه باید چیکار کنیم؟
‫آدامس بادکنکی، آدامس تو ظرف.
‫چند تیکه میخوای؟
‫موتسی چند تیکه؟
‫9تا
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫شیش، هفت، هشت، نه.
‫و تو سوختی
‫آنیک، تو سوختی
‫- اوه، اوه، اوه. ‫- استراحت کن
‫خب حالا شماها که نسوختین چی میشه؟
‫خب هرکی باید...
‫هرکسی باید...
‫باید جنگ شست انجام بدین.
‫پنج، شیش، هفت، هشت، سعی کن ‫انگشت شستتو صاف نگه داری.
‫گرفتمت
‫روز چهارم
‫یه زنی مخفی شده
‫میتونه بیاد پیش ما
‫میتونیم صداش کنیم
‫نه نه نه نه. خطرناکه.
‫-نمیتونیم ولش کنیم ‫-خب صداش نکنیم
‫میتونیم یه چیزی پرت کنیم ‫اون بیرون تا توجهش جلب بشه
‫تا وقتی که منو خوشحال کنه
‫مهم نیست واسه‌م که مزه‌ش آشغال باشه
‫من میشناسمش. پاسکال
‫یکی از اعضای کلیسای ماست
‫اون بهش کمک میکنه
‫ممنونم مسیح.
‫اونم هوتویی هست؟
‫آره، ولی مثل تو.
‫نمیتونین بهش اعتماد کنین. مهم نیست ‫که چند وقته میشناسیدش
‫نه
‫من این پسر رو میشناسم.
‫بهم اعتماد کن.
‫به خدا اعتماد داشته باش.
‫-صداش میکنم ‫-ژانت!
‫فرانسوا میاد.
‫اینجا رو نگاه کن، یه سوسک!
‫یه سوسک.
‫- بیا بیا. حرکت کن. ‫- نه!
‫سریع بیارش
‫بیاین تمومش کنیم اینو
‫اگه همین الان بگی بهمون
‫راحت و بدون دردسر تموم میشه.
‫فکر میکنی ما اونا رو پیدا نمیکنیم؟
‫ما تو رو پیدا کردیم.
‫این وظیفه منه که اونا رو گیر بیارم.
‫- اگه بهمون نمیگی، خب... ‫- همه‌مون خیلی سریع پراکنده شدیم.
‫مثل سوسکا؟
‫- بیا، بیا، بیا. ‫- لطفا.
‫- میتونی تمومش کنی، لطفا. ‫- آه خفه‌شو!
‫میدونی، تو واقعا یه عوضی هستی!
‫التماس میکنم
‫و اون بچه‌های زشت مثل سگای زشتن.
‫به من نگاه کن!
‫سوسک لعنتی
‫من میگم اون بیشتر شبیه یه گاو لعنتیه
‫که آماده‌س تا یکی دیگه رو ‫هل بده بیرون، آره؟
‫کجا داری میری؟ کجا میری؟ ها؟
‫- نه! ‫- خفه‌شو!
‫نه! نه!
‫نه!
‫سوسکای شما کجان؟
‫تو جهنم...
‫سگا.
‫اونا...
‫آکیمانا مورنزی بود
‫اونو شوهرش نونوایی رو میچرخوندن.
‫و دو نفری که اونو کشتن...
‫اونا هنوز بچه بودن.
‫پاسکال، اون تو گروه کر آواز میخوند.
‫اون صدای بی‌نظیری داشت.
‫تو این کار رو کردی
‫تو نمیخواستی اون اینجا باشه
‫اون به‌خاطر تو مرده
‫- نه، ما به خاطر اون زنده‌ایم. ‫- اون... اون...
‫اون باردار بود.
‫چرا نگفتی حامله‌س؟
‫فرقی میکرد؟ فقط زنای حامله مهمن؟
‫- بقیه ارزش مهربونی تو رو ندارن؟ ‫- اون مهربونه.
‫این مربوط به رحمت خداست.
‫-چیزی نبود... ‫-به من دست نزن!
‫ما فقط به اون گوش کردیم.
‫فقط گوش کردیم
‫اونا هیچوقت یه آمریکایی رو نمیکشن
‫آکیمانا باید تو این اتاق میبود.
‫نه، نه. هیس. این حقیقت خدا نیست.
‫فرانسوا به ما کمک میکنه.
‫- میدونم سخته. ‫- دیوونه‌ای یا احمق؟
‫حتما شوهرت مرده
‫ما باید ایمان داشته باشیم و دعا کنیم.
‫به کی دعا کنیم؟
‫کی گوش میده؟
‫خدا همیشه گوش میده.
‫مردم مثل خروس دارن تو خیابون ‫سلاخی میشن، واسه چی؟!
‫خدا به همه ما گوش میده.
‫شاید همیشه جواب ما رو نده...
‫مثل خروس تو خیابون!
‫باورای ساختگی شما دیگه تموم شده دوره‌ش.
‫مردمی که کسایی رو کشتن
‫تو روز قیامت باید جوابگوی کاراشون باشن
‫این عدالت اوناست
‫همین الان.
‫کاری که کردن،...
‫هیچ زنی...
‫نباید هیچوقت این درد رو بکشه
‫شب، عموم...
‫خودشو به زور بهش تحمیل میکرد.
‫من اون سگای لعنتی رو میکشم
‫مردم شما اینو شروع کردند.
‫مرد سفید پوست اومد، گفت: کارت شناسایی.
‫گفت: "هوتو اینو بگیر" ‫گفت: "توتسی اونو بگیر."
‫خفه‌شو!
‫تو چشام نگاه کن
‫و بهم بگو که اون پسرا حقشون ‫نیست که توی جهنم بسوزن.
‫یالا
‫بکن
‫درباره اون خوکا قضاوت کن
‫من توانایی قضاوت کردن کسی رو ندارم
‫چرا اونوقت؟
‫چون باید باباتو به‌خاطر ‫خوک بودنش قضاوت کنی؟
‫و شاید آکیمانا باید اینجا میبود
‫و تو اون بیرون.
‫بسه دیگه
‫آکیمانا الان پیش خداست.
‫بیاین دعا کنیم.
‫پدر آُسمانی،
‫ما برای روح آکیمانا مورنزی ‫طلب آمرزش میکنیم.
‫اون مردا میشناختنش
‫میدونستن که بچه‌هاش نیستن
‫پنهان شدن
‫چرا ما رو پنهان میکنی؟
‫وقتی آشوب شروع شد، شبه‌نظامیا ‫شروع کردن به غارت خونه‌ها
‫فرانسوا میگه اونا لیستی از افراد دارن.
‫اسم توتسی‌ها و میانه‌روهای هوتویی.
‫فرانسوا معلم مدرسه هست و ‫به هوتوها و توتسی‌ها آموزش میده.
‫ما هیچوقت باور نمیکنیم ‫که توتسی‌ها بهتر از ما باشن
‫مهم نیست چقدر مورد تبعیض واقع شده باشی
‫یا تو بچگی بهتون گفتن.
‫هیچکس بهتر از کس دیگه نیست.
‫و ما باید خودمونو دوست داشته باشیم ‫تا بتونیم همدیگرو دوست داشته باشیم.
‫تو یه دختر کوچولوی تنها بودی
‫فکر میکنی خیلی باهوشی
‫تو فقط گوش میدی که قضاوت ‫کنی، نه اینکه بشنوی چی میگم
‫حق با توئه. من...من یه ‫دختر کوچولوی تنها بودم.
‫ولی من میفهمم...
‫هنوزم هستی
‫روز پنجم
‫چیکار میکنی؟ این چیه؟
‫تو غذا رو از ما قایم میکنی و ‫همه‌شو واسه خودت نگه میداری.
‫- نه! ‫- دیگه چی؟
‫موتسی!
‫بسه! اون اومده تا به ‫آفریقایی‌های کم‌بضاعت غذا بده.
‫من اومدم تا آموزش بدم.
‫موتسی، این واسه تو نیست تا...بس کن!
‫- این... ‫- اون داشت ما رو گرسنگی میداد!
‫نه، داشتم ذخیره میکردم، در حالی که...
‫اگه واسه یه مدت اینجا باشیم چی؟
‫من...قرار بود غذا رو تقسیم کنم. من.
‫نه، تو نگهش دار
‫من به غذای مزخرف شما نیازی ندارم
‫فقط
‫هیچ راهی واسه فهمیدن اینکه ‫فرانسوا برمیگرده یا نه وجود نداره.
‫پس اگه...اگه این همه ‫چیزیه که داریم، پس...
‫ما ضعف میکنیم از گرسنگی.
‫بخور. بیا
‫خداوند این غذا رو برکت بده. ‫از سر تقصیرات ما بگذر.
‫باز کن.
‫بیدار...
‫کیلب
‫بیدار شو... هوم.
‫چرا نمیخوابی؟
‫میتونم اعتراف کنم؟
‫من کشیش نیستم
‫آره.
‫اعترافتو بکن
‫من ترسیدم.
‫همه‌مون میترسیم.
‫باید وفادار بمونیم.
‫امروز 5 ماهشه.
‫و من احساس میکنم...
‫این همه چیزیه که میخواستم.
‫مادر بودن
‫داشتن خانواده
‫به خدا توکل کن تا موهبت‌هایی ‫رو که میخوای بهت بده
‫درست میگی، میدونی
‫نمیتونم جلوی خودمو بگیرم که نپرسم چه چیزی ‫فرانسوا رو واسه مدتی طولانی سرگرم خودش کرده
‫هر جا که هست،
‫به تو و این بچه فکر میکنه
‫و همه تلاششو میکنه تا برگرده اینجا.
‫پنج شب
‫اولین تکونشو خورد.
‫واقعا!
‫خدا بهت یه پسر قوی داده.
‫ولی الان باید بخوابی
‫وقت جا به جاییه.
‫ممنونم
‫چشماتو ببند
‫روز ششم
‫اون کتاب رو دوست داری پیتون؟
‫اوه، این؟ اوه، آره
‫میتونم بگم که کلاسیکه
‫دوست داری واسه ما بخونی؟
‫من خیلی خوب نمیتونم ‫با صدای بلند چیزی رو بخونم
‫ولی...ولی تو میتونی بخونیش.
‫من خیلی وقته سعی نکردم انگلیسی بخونم
‫حدود ده ساله.
‫نمیتونستم خوب بخونم
‫جدا؟ خیلی خوب صحبت میکنی که.
‫فرانسوی هم همینطور.
‫اکثر روانداها صحبت میکنن، ولی ‫حروف رو بهمون آموزش نمیدن.
‫آره
‫من میخونم
‫چون توتسی هستی؟
‫ژانت توتسیه.
‫به اون ربطی نداره، نه برای من
‫من و خانواده‌م تمام زندگیمون ‫مشغول دامپروری بودیم.
‫ژن خوب‌تر از هیچ هوتویی نیست!
‫میخواستم زبان بلد باشم
‫خودآموز یاد گرفتم.
‫ممنون پیتون
‫آره
‫"دانه‌های عشق، درختان صلح
‫نوشته سوزان الیاس کرن."
‫"بذرهای عشق در سراسر ‫جهان کاشته شده‌اند."
‫"اونا میچرخن و میچرخن"
‫"اونا تکون میخورن و پرت میشن"
‫"اونا اینجا کاشته شدن"
‫"و اونجا."
‫"بالای بالا
‫پایین پایین،
‫و هرجایی."
‫"بذرهای عشق هر ‫روز کاشته میشن."
‫"اونا بخشی از زندگی هستن"
‫«بذر گل، بذر بز».
‫"اون مردم،
‫اونایی که جو دوسر نامیده میشن."
‫عزیزم
‫من ترسیده بودم. میترسیدم تو...
‫خیلی وقت بود رفته بودی.
‫متاسفم عزیزم
‫باید بدونی که من هیچوقت، ‫هیچوقت ترکت نمیکنم.
‫نه نه نه. بمون...اونجا بمون. ‫مخفی باش هنوز
‫اون چطوره؟
‫محکم لگد میزنه.
‫اون قویه.
‫مثل باباش، نه؟
‫چی باعث شد دیر بیای؟
‫آشوب شده
‫ولی یادم اومد که غذای پیتون ‫و مقداری آب داشتی.
‫سعی کردم برگردم و یه‌ذره ‫دیگه بیارم ولی ممکن نبود.
‫بیا. ما... باید بریم.
‫سازمان ملل اینجاست تا تو رو ببره.
‫نه همه شما رو
‫فقط اون. پیتون.
‫اونا فقط سفید پوستا رو میبرن.
‫متاسفم عزیزم ولی ‫بالاخره نوبت ما هم میشه.
‫بیا. باید بریم.
‫فقط سفیدا؟ چرا؟
‫سازمان ملل واسه بقیه‌مون برمیگرده
‫- من فقط... نمیفهمم... ‫- حالا. الان باید بریم
‫وقت این کارا نیست.
‫الان باید بریم
‫نه!
‫پیتون.
‫نباید... نباید فقط من باشم.
‫الان بیا. یالا، بیا لطفا
‫نباید فقط من باشم
‫- شبه نظامیا اینجا هستن. ‫-نمیتونم
‫این آخرین شانس توئه.
‫دیگه خیلی دیره.
‫-دوست دارم عزیزم ‫-منم هردوتون رو دوست دارم.
‫غذای بیشتری میارم.
‫بچه‌ها باید برن خونه.
‫چرا نرفتی؟
‫من بچه نیستم.
‫تو به اندازه کافی بچه هستی ‫یکی باید ازت محافظت کنه
‫-اگه نتونم ازت محافظت کنم چی؟ ‫- سازمان ملل اینجاست.
‫- فردا برمیگردن دنبال ما. ‫- یه روز دیگه مامانت نگران میمونه.
‫پدر و مادرم سالهاست ‫که نگران من نیستند.
‫اون باید میرفت. جیره غذاییمونو ‫یک چهارم کم میکنه.
‫ما بدون اون گرسنگی میکشیدیم.
‫پیتون، عشق مادر و پدر ‫شبیه هیچ چیز روی این زمین نیست.
‫من دوست دارم تصور کنم که این ‫واسه هر بچه‌ای صادقه، ولی...
‫بعضی از بچه‌ها به اندازه کافی گند ‫میزنن و بعد از اون دیگه شانسی نیست.
‫مثل اینه که دیگه عشق ‫نمیتونه اونا رو پیدا کنه.
‫- عشق مادرت... ‫- داداش کوچولومو کشتم.
‫چهار سال پیش.
‫والدینم، اونا توی یه جشن کاری بودن،
‫و کیلب...
‫اون میخواست شکارچیان ارواح نگاه کنه.
‫پس بهش گفتم اگه گندی که زدمو جمع کنه
‫تا ویدیو کلوپ میبرمش.
‫بطری‌های نوشیدنی منو بذار تو ‫سطل زباله همسایه.
‫و اون اینکارو کرد.
‫اون اینکارو کرد چون نمیخواست ‫باز منو از خونه بندازن بیرون.
‫من نباید رانندگی میکردم
‫نمیدونستم چقدر غیرهوشیارم.
‫...همه قبول دارن که... ‫نباید کیلب این بلا سرش میومد.
‫و از اون موقع
‫چندباری تلاش کردم
‫این بار رو از رو دوش خودم بردارم
‫ولی هنوز که نشده و اینجام.
‫میدونستم.
‫واسه همینه که تو رواندا هستی.
‫کفاره خودت
‫اون جای زخم
‫داری تلاش میکنی آروم کنی خودتو؟
‫چرا نشد؟
‫بسه موتسی
‫اون بار اونا بود و الان اون بار ‫ماست.پس بهمون بگو...
‫بسه.
‫تو فکر میکنی چون خیلی باهوشی،
‫چون مردم میبیننت، این حق رو ‫بهت میده که اینقدر ظالم باشی؟
‫من از شما میپرسم...
‫چرا ما رو از هم جدا میکنی، ‫ولی این از قبل خیلی مشخصه.
‫تو به بدترین شکلا مورد تجاوز واقع شدی،
‫ولی بهت این حق رو نمیده ‫که حقوق بقیه رو زیر پا بذاری.
‫پس لطفا ما رو تنها بذار.
‫میرفتم اگه ما رو اینجا زندانی نمیکردی.
‫به اندازه کافی عمیق نبود.
‫واسه رسیدن به شریان زنداصلی ‫لازم نیست اونقدر عمیق برش بدی، ولی،
‫من خیلی ترسیده بودم.
‫اه. بالاخره،
‫اون از داوری میگذره.
‫هیچ کار داوطلبانه‌ای روحتو نجات نمیده.
‫خودکشی بزرگترین گناهه.
‫فقط توبه در درگاه خدا میتونه نجاتت بده.
‫یه بار بهم گفتی چون بابات ‫کشیش بود، راهبه شدی
‫اون متجاوز بود.
‫راضی شدی؟
‫یا باید بیشتر رنج بکشیم؟
‫تو رنج رو نمیشناسی.
‫فرض کن فراموش شدی، ‫به‌خاطر رنجایی که کشیدی
‫چون کسی نمیدونه چی بگه.
‫یجوری نگاهشونو میدزدن ‫ازت انگاری نیستی اونجا.
‫آره، راه میرم...
‫4 نوزاد توی من زندگی کردن و مردن
‫ولی بهم این حق رو ‫میده که مثل تو ظالم باشم؟
‫وقتی فرانسوا برگرده، ‫تو دعای خیر من همراهته که بری
‫من مانعت نمیشم.
‫روز دهم
‫لعنت به شما احمقا!
‫بهم اجازه بده تو آرامش دسشویی کنم.
‫خیلی نوشیدنی خوردی.
‫نوشیدنیای لعنتی
‫بوفونز، نفر بعدی تو لیست کیه؟
‫عجله کن.
‫- بریم. ‫- اونجا میبینمت.
‫میتونم دوباره بخونمش
‫درسته، در پیشگاه خداوند توبه کنید.
‫کردم.
‫کار نمیکنه.
‫داشتم فکر میکردم یه شانسی بدم بهش.
‫قبلاً گفتم، سال‌هاست که امتحان نکردم
‫هیچوقت واسه یادگیری و آموزش
‫به پسرت دیر نیست.
‫ما هیچکاری نداریم جز اینکه ‫مردا خرابکاری کنن رومون
‫"دانه...
‫...از...
‫عشق،
‫درختان
‫صلح
‫توسط سو..."
‫- "سو..." ‫- سوزان.
‫"سوزان
‫الی..."
‫الیاس
‫"الیاس...
‫- کرن؟ ‫- آره.
‫خوبه. درسته."کرن"
‫"د...
‫دانه
‫از..."
‫متاسفم که خیلی طول کشید تا برگردم
‫روز پانزدهم
‫هیچ زمان خوبی با وجود ‫این بارون لعنتی وجود نداره
‫ارتش هوتو در حال گشت زنی بوده.
‫بیا، اینو بخور.
‫خوبه، خوبه.
‫سازمان ملل چطور؟
‫چقدر دیگه طول میکشه؟
‫اونا،اه...
‫سازمان ملل رفته.
‫اونا رفتن.
‫چی؟
‫کی برمیگردن؟
‫میخواستی بری؟ الان شانس داری
‫فرانسوا ایراکوزه؟
‫ما اسمتو میدونیم.
‫اینم بقیه. بیا، بگیرشون.
‫صحبت نکن. حرکت نکن.
‫من باید برم.
‫- باهامون بمون. ‫- نه، همه ما رو پیدا میکنن.
‫الان تمومش کن. ما رو آزاد کن.
‫فرانسوا ایراکوزه؟
‫بله، بله. لطفا یه لحظه بهم مهلت بدین.
‫سلام...
‫اوه، سلام فرمانده
‫ما اسمتو داریم فرانسوا، میبینی؟
‫آره. این...
‫این... این باید اشتباهی باشه قربان.
‫میگی همسایه‌هات دروغگو هستن؟
‫همسایه‌های من؟
‫اونا به آرمانمون وفادارن
‫اونا خبر دادن که شما وفادار نیستین.
‫کس دیگه‌ای تو خونه با شما هست؟
‫شما دوتا بمونین اینجا، ‫مراقب سوسکا باشین.
‫فقط منم. سوسکی نیست.
‫این همسرته تو این عکس؟
‫اره. اونو هوتوئه. ‫با مامانش سفره تو گیتاراما.
‫و این چیه؟
‫ازت قدردانی شده؟
‫نه آقا. بله قربان.
‫خب من معلمم
‫این لوح تاییدیه رسمی مدرسه منه
‫نیوهوپ
‫چه زیبا!
‫در موردش نشنیدم.
‫این جدیده.
‫مدرسه‌ای واسه علم.
‫به بچه‌های توتسی درس میدی؟
‫نه نه.
‫وای نه. من به بچه‌های هوتو آموزش میدم
‫فقط هوتو
‫چطور جرات میکنی به من دروغ بگی؟
‫نه آقا.
‫افرین بهت
‫این اولیته؟
‫و پسره؟
‫- یه مرد هوتویی قوی، نه؟ ‫- بله... بله قربان.
‫توی یه جهان بدون توتسی بزرگ شده.
‫خیلی خوبه.
‫بیایید برادران!
‫ولش کنیم تا به رنگ کردنش برسه
‫وقتی کارت تموم شد، میتونی بیای با ما
‫هیچی لذت‌بخش‌تر از کشتن سوسکا نیست.
‫فرانسوا، بازم سر میزنم.
‫مشتاق دیدن همسرتم.
‫وایسا، باید جیره‌بندی کنیم! ‫نه،وایسا، همه‌مون میمیریم از گرسنگی!
‫آنیک بارداره!
‫تو حرومش کردی!
‫چه مرگته؟ تو مثل اون سگایی.
‫من تو رو واسه اون برنج میکشم.
‫اینجا جهنمه.
‫تو خیلی ناسپاسی!
‫وقتی بهت نگاه میکنم حالم ‫بد میشه! حالمو بد میکنی.
‫ژانت.
‫ژانت. ژانت، بسه!
‫قراره اینجا بمیریم
‫بیش از دو هفته گذشته ‫و خبری از بلژیک نیست.
‫کی قراره اینو تمومش کنه؟
‫زنیکه احمق.
‫یه هوتو...
‫آزاده که این جهنم رو ترک کنه
‫چرا اینجایی؟
‫من آزادتر از تو نیستم
‫خیلی گرسنه بودم
‫پدرم گفت اون تو گناه مرد.
‫بزرگترین گناه
‫مادرم...
‫میترسم از خدا بپرسم که
‫روحش کجا آروم گرفته؟
‫اونقدر بی‌گناه بوده که اونو ببخشم؟
‫خیلی گرسنه بودم
‫خیلی متاسفم.
‫روز بیست و پنجم
‫"دور
‫جهان."
‫"دور دنیا."
‫"اونا هستن..."
‫اون چیز کوچیک چیه؟
‫چی؟
‫این اپوستروفه
‫وقتی یه حرف کمه، اونو میذارن
‫وقتی حرف کمه؟
‫خب چرا خود حرف رو نمیذارن؟
‫خب چون باعث میشه اونو متفاوت تلفظ کنی.
‫این مثل یه میانبره.
‫بهش میگن اختصار.
‫اختصار.
‫متوجه نشدم.
‫نمیدونم.
‫چرا میخوای اینقدر تند صحبت کنی؟
‫چرا آروم‌تر صحبت نمیکنی؟
‫میبینی؟ فقط گفتی "نکن."
‫این یه اختصاره. از «نکنید» میاد
‫ببین، اینجا.
‫دیوار.
‫روز بیست و هفتم
‫مر...
‫دم.
‫این بار سه‌تا
‫"اونا
‫صداش کردن
‫جو."
‫خودت میدونی. این...
‫نه، نه، نه. بهم نگو.
‫آ-ن-ه-ا.
‫نمیخوام.
‫مشخصه که میخوای.
‫هروقت خواستی بازی کنی، خبر بده
‫کارم چطوره؟
‫عالی
‫این یکی نیمه پره
‫چی مینویسی؟
‫نامه واسه پسرم
‫یه روز واسه‌ش میخونی.
‫چی میگن؟
‫من تازه تو دومیم.
‫"پسر نازنین من."
‫"امروز،
‫امروز روز سی و چهارمیه ‫که دیوار رو علامت زدیم"
‫"یه عمر توی این اتاق گذشته"
‫بوی گل رو فراموش کردم.
‫"حس حمام کردن روی ‫پوستم رو به خاطر نمیارم."
‫ولی چیزایی یاد میگیرم که اصلا بلد نبودم.
‫"یه دختر آمریکایی
‫فکر میکردم باید یه زندگی عالی داشته باشه
‫ولی اون دنبال خودکشیه.
‫"یه خواهر با ایمان،
‫یه با خدا،
‫باری رو به دوش میکشه تا بسپاره دست خدا.
‫"یه دختر توتسی...
‫بسیار زیبا...
‫خیلی باهوش...
‫ولی قربانی عصبانیتشه، مثل اسمش
‫"و خودم."
‫"من دردمو میشناسم"
‫"پسرکم...
‫تو خوشبختی بزرگ من خواهی بود."
‫"من این چیزا رو برای تو مینویسم...
‫پس تو حقایقی رو میبینی ‫که ما به روشنی نمیبینیم.
‫تا اینجا نوشتم فعلا.
‫من نمیخوام با این عصبانیت بمیرم.
‫میتونم اسممو اضافه کنم؟
‫منو خانواده‌م، مزرعه ما خیلی کوچیکه،
‫ولی من همیشه میخواستم ‫همه‌چیز رو تغییر بدم.
‫وقتی من...
‫وقتی عموم...
‫زنای روستام، هیچ کاری نمیکردن.
‫این زنا برای من مثل مادر بودن،
‫مردها مثل پدر،
‫مادر و پدر خودم،
‫هیچ کاری نکردند
‫به خاطر ترس و شرم
‫مثل آتیش منو سوزوند.
‫من با مادرم بودم وقتی که کشتار شروع شد.
‫لحظه‌ای بود که میتونستم ازش محافظت کنم،
‫ولی فرار کردم.
‫رنجتو میبینم،
‫رنج همتونو.
‫خیلی آشناست
‫اگه الان کاری برات نکنم،
‫با اون زنا که کاری نکردن فرقی ندارم.
‫ما یکی هستیم.
‫تو معلم خوبی هستی.
‫باید اسمشو بنویسی
‫نمیدونم
‫شاید اسمشو بذاریم...
‫الیاس؟
‫الیاس
‫روز چهل و هفتم ‫بذر بچه‌ها از پدر و مادر هردو میاد
‫برای ساخت پسربچه یا دختربچه
‫تو هر نوع آب و هوایی."
‫بچه‌دار شدن ما رو خوشحال میکنه
‫و بهمون پدران و مادران آینده رو میده.
‫دانه‌های...
‫بزها.
‫بزها
‫بذر بز و همه حیوانات
‫به همین ترتیب کاشته میشن.
‫چی؟
‫روشنایی.
‫- میتونی درستش کنی؟ ‫- دارم تلاش میکنم
‫- نه، بده من. ‫- ژانت
‫نزدیک بود بشکنیش
‫- بذار امتحان کنم! ‫- ژانت، بس کن!
‫خداوند بهمون اجازه میده که ‫روشناییمونو پس بگیریم
‫ژانت، بس کن!
‫- داری میشکنیش ‫- به خانواده‌ام رحم کن.
‫ژانت.
‫چرا؟
‫چرا اون برنگشته؟
‫ده روز گذشته.
‫غذامون تموم میشه.
‫اون تو یه جای امنه.
‫اونا توی نیو هوپ پیدا نمیشن.
‫اون نمیتونه توی نیوهوپ بمونه.
‫اونا هر توتسی و هر هوتوی ‫میانه‌رویی رو میکشن.
‫اونا میرن دنبالشن.
‫اون باید جای دیگه‌ای قایم شه.
‫روز پنجاه و ششم
‫عزیزم
‫چیزی نیست. منم
‫نترس.
‫متاسفم که نا امیدت کردم.
‫تو کسی رو نا امید نکردی
‫تو بزرگترین معلم کیگالی هستی
‫کتابای جدید میگیریم
‫باید بکنیم.
‫چی؟
‫عزیزم، اون خیلی وقت قبل بود.
‫ما سال‌ها پیش کتاب‌های جدیدی گرفتیم.
‫شما چیزی میخورین؟ خوب به‌نظر نمیرسین.
‫پسرمون چطوره؟
‫اون لگد میزنه. بیشتر استراحت میکنه.
‫بیا
‫بخور، بخور، بخور.
‫بیا
‫- بگیر ‫- نه. برای تو و اونه.
‫- کافی نیست. ‫- این برای توئه.
‫لطفا.
‫متشکرم عزیزم. ممنونم.
‫همه کسایی که تا الان میشناختیم...
‫قتل‌ها هر روز بدتر میشن.
‫هیچکس نمیاد.
‫اونا میگن هتل دس میله کولینز ‫تنها جا واسه پناه بردنه
‫ولی ایست بازرسی...هیچ راهی ‫واسه رسیدن به اونجا نیست.
‫عزیزم، نمیدونم کی برمیگردم.
‫اگه پیدامون کنن، من نمیدونم چی...
‫نه
‫- دوست دارم عزیزم. ‫- نه. بمون.
‫-فقط اگه بمونی، در امان میمونی ‫-نمیتونم
‫افراد دیگه‌ای هستن که کمک میخوان
‫افراد دیگه؟
‫کیا؟
‫همسایه‌هامون.
‫سمیرا، نافیا.
‫اونا رو همینجور که مخفی شده ‫بودن پیدا کردم. بدون آب، بدون غذا
‫نمیتونم بمونم
‫-پس منم باهات میام. ‫- نه لطفا.
‫لطفا. خواهش میکنم. اینجا بمون
‫تو نمیتونی منو بذاری اینجا بپوسم ‫در حالی که مشغول کمک به اونایی
‫چطور میتونی اینکارو بکنی باهام؟ها؟
‫نمیتونی به اونا کمک کنی درحالی ‫که ما داریم میمیریم از گرسنگی
‫- آنیک، اونا دارن میمیرن. ‫- پسر ما داره میمیره!
‫بیا.
‫دوست دارم عزیزم
‫نه، فرانسوا، نه.
‫آنیک، آنیک، آنیک
‫دوستت دادم عزیزم
‫فقط یه خوابه.
‫اوه خدای من. نه، اون داره میزاد!.
‫باید چیکار کنیم؟
‫من بارها اینکارو واسه بزها انجام دادم. ‫ضربان قلبشو کم کن تا خونریزیش کمتر شه.
‫و آب.
‫آنیک، آنیک، نباید سر و صدا کنی.
‫الان با ما نفس میکشی، خب؟
‫خیلی خوبه آنیک. خیلی ‫بهتر از بزها اینکارو میکنی.
‫فشار بده.
‫با تمام وجود فشار بده.
‫روز هفتاد و سوم
‫هیچکدوم از ما دیگه عادت ماهانه نمیشیم
‫هیچکدوم از ما حموم نمیریم
‫میتونم روحمو احساس کنم ‫که مشتاق یه خواب طولانیه
‫خیلی ضعیف و رنجور شدم.
‫ما اصلا فکرشو نمیکردیم ‫اینهمه مدت اینجا بمونیم
‫ولی ما یه چیز حتمی رو به تاخیر میندازیم.
‫اونا همه چیز رو ازمون گرفتن
‫"الیاس، تو حرکت نمیکنی."
‫"پیش خدایی فرشته نازنینم؟"
‫"میترسم که باشی"
‫"و فرانسوا، چه چیزی تو رو نگه میداره؟"
‫"همینطور که به بیرون نگاه میکنم
‫مردان، زنان و کودکان رو میبینم
‫انباشته روی اون قبر احمقانه،
‫من آرزو دارم یکی از آنها باشم."
‫«فقط برای اینکه زیر آسمان آرام بگیرم
‫با باران خنک پوستم را پاک کند.»
‫فقط برای اینکه گل بلند شود و مرا تکان دهد
‫"فقط برای اینکه بالاخره بتوانم
‫آرامش داشته باشم."
‫آنیک
‫نوبت توئه که بخونی.
‫بیا. بشین
‫تلفظت هنوز بده
‫پیتون!
‫پیتون، لطفا!
‫پیتون، لطفا
‫پاشو.
‫چطوره؟
‫روز هفتاد و هفتم
‫عزیزم؟
‫خدایا. خدایا
‫لطفا پاشو.لطفا پاشو.لطفا پاشو.
‫عزیزم؟عزیزم؟
‫چیزی نیست. منم.منم
‫خوبه
‫من پیش فرشته‌هام؟
‫نه عزیزم
‫تو زنده‌ای
‫اینو بخور
‫جون بگیری
‫پسرمون...
‫وقتی چشامو میبندم، فرشته‌ها رو میبینم.
‫به زودی اونو میبرن
‫- و من. ‫- نه، پیش من بمون.
‫ما وظیفه داریم بجنگیم.
‫ما زنده هستیم.
‫عزیزم، خوب گوش کن
‫نافیا مرده
‫حتی دو سالش هم نیست.
‫وقتی به دنیا اومد اونو بغل کردم.
‫سمیرا؟
‫اون نا امیده.
‫واسه همین ما باید بجنگیم، ها؟
‫ما باید زندگی کنیم.
‫وادارشون کن تا بخورن
‫شورشیا اومدن.
‫بیا، اینو بخور
‫- شورشیا؟ ‫- آره.
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫موتسی.
‫بخور
‫ژانت.
‫ژانت؟
‫اینجا، بخور، بنوش،
‫حرکت کن، قوی‌تر شو
‫فقط باید یه روز دیگه اینجا زنده بمونین.
‫-فقط یه روز؟ ‫- آره عزیزم.
‫«این شهد تبدیل به یک خوراکی میشود
‫وقتی زنبورها عسل درست میکنند، ‫خیلی شیرین است."
‫روز هفتاد و هشتم
‫"دانه‌های همه حیوانات
‫به همین ترتیب کاشته میشوند،
‫ایجاد بچه بز و سایر موجودات،
‫وحشی و..."
‫بیرون!همتون!
‫پیتر، بریم. بیرون
‫برو داخل و فرانسوا رو بیار بیرون
‫سبا... قربان، شاگردای من...
‫پیتر، کاری که درسته رو انجام بده.
‫انجامش بده پیتر! ‫یا شاگردای سوسکت همگی میمیرن.
‫اینا بچه‌ن
‫فرانسوا اینجا نیست.
‫میدونی که اینجا نیست
‫پس میدونی کجاست!
‫نمیدونم.
‫دروغگو!
‫پیتر، دوباره موقعیتتو بین ‫هوتوها به دست اوردی
‫یا بهمون بگو فرانسوا کجاست
‫یا قمه‌م رو بردار و این ‫سوسکا رو له کن برام
‫اگه نکنی، اینا رو میکشم
‫تو و همسرتو
‫انجامش بده یا خودتو میکشم
‫متاسفم!
‫دیگه نه! دیگه نه!
‫نمیتونم همه‌شونو بکشم، لطفا.
‫به ما بگو فرانسوا و بقیه سوسکات
‫کجا مخفی شدن
‫و من میذارم اون دوتا بچه زنده بمونن.
‫بهت قول میدم
‫چیزی نیست. دخترکم، گریه نکن.
‫خب، خب! وایسا، وایسا!
‫خواهش میکنم اذیتش نکن!
‫اونا توی یه مدرسه کوچیک مخفی شدن
‫جدیده. چندمایل خارج از کیگالی
‫نیوهوپ
‫مدرسه علمی نیوهوپ
‫بیا بریم!
‫من نمیخوام بمیرم
‫فرانسوا، اون...
‫گفت فقط یه روز.
‫امروز.
‫باید بریم از اینجا.
‫یک، دو، سه.
‫ما باید تلاش کنیم همچنان.
‫باز میشه. هل بدین
‫کل روز بوده
‫قفل خیلی محکمه
‫و کلیدی نداریم
‫فرانسواست؟
‫همه‌جا رو بگردین.
‫دیدین که چجوری میتونن ‫تو کوچکترین جایی قایم شن
‫آنیک ایراکوز.
‫تو و شوهرت به مردمتون خیانت کردین.
‫اتاق زیر شیروونی رو پیدا کنین.
‫آنیک، اگه تسلیم بشی، شاید از ‫گرفتن جانت، چشم‌پوشی کنم
‫همین الان بیا بیرون!
‫میدونم اون بالا هستی
‫فرانسوا اعتراف کرد
‫سبا، فکر کنم صدای یکیشونو شنیدم
‫منم شنیدم.
‫بهش بگین چجور شوهرشو شکنجه کردیم
‫ما اونو مخفی شده تو مدرسه پیدا کردیم.
‫اون مثل یه حیوون ترسیده، ‫خرابکاری کرده بود
‫اول پاهاشو بریدیم تا نتونه فرار کنه.
‫ولی هنوزم چیزی نمیگفت بهمون
‫تا اینکه اونو اخته کردیم.
‫هرچیزی که لازم بود بدونیم رو گفت بهمون.
‫به هرحال، اون کلی درد داشت، ‫پس سعی کردیم رحم کنیم بهش
‫به جای گلوله، بهش پیشنهاد ‫دادیم 7000 فرانک بده
‫تخفیف.
‫ولی پول نداشت.
‫پس گلوشو بریدیم.
‫سبا، فرمانده دنبالته.
‫زمان بیشتری میخوام
‫گفت الان
‫خیلی‌خب! بیا بریم.
‫موقع غروب آفتاب میایم ‫تا این سوسکا رو پیدا کنیم
‫به زودی میان
‫طوفان اونقدر شدیده که ما رو پوشش بده
‫کی ما رو میبره؟
‫- فرانسوا رو کشتن. ‫- ساکت.
‫اگه بتونیم بریم از اینجا،
‫میتونیم به میله کالینز برسیم.
‫من راه رو بلدم
‫اینهمه جسد تو خیابون
‫ما به زودی میریم
‫- بیا. ‫- نه
‫منو اینجا رها کن
‫اگه تو بمونی، همه‌مون میمونیم
‫و من ترجیح میدم بمیرم تا اینکه ‫اجازه بدم کسی بازم بهم صدمه بزنه
‫حالا بشین
‫قوی باش.
‫ممکنه الیاس هنوز زنده باشه.
‫اگه قراره یه پسر قوی باشه، ‫باید مادر قوی‌ای داشته باشه
‫و ما،
‫ما خواهرایی هستیم که تو هیچوقت نخواستی
‫تو رو هم میبرن
‫ما رو پیدا میکنن
‫و وقتی که اونا...
‫واسه همین باید بریم.
‫آماده‌ای؟
‫برو
‫کمکمون کنین!
‫آنیک!
‫روز هشتاد و یکم
‫یه کلید.
‫اون لگد میزنه
‫گفت تو اشپزخونه هستن. بدو
‫اونا هنوز زنده‌ن
‫عزیزم، من اینجام.
‫جامون امنه. اینا آر‌پی‌اف هستن
‫فقط چند ساعت رفتم تا نافیه رو ‫دفن کنم. وقتی برگشتم...
‫بیا بریم.
‫ولی مهمترین چیزی که نمیدونستیم باید
‫اونا الیاس رو نجات دادن
‫خواهرای من.
‫و حالا، با هم،
‫ما بهبود پیدا میکنیم.
‫مدعی
‫صلحیم
‫تاریخی توی این
‫مکان وجود داره
‫حتی غم هم نمیتونه پاک شه
‫مسیرهای آسیب
‫نم تو چشمام
‫تکه‌های اشتیاق تو غبار میلرزه
‫در آسمان پر از اخگر
‫ما مانند پروانه‌ها اوج خواهیم گرفت
‫بارهایی که ما به دوش میکشیم
‫ما را سرکوب نخواهد کرد
‫و وقتی دفن شدیم
‫داستان ما همچنان باقی خواهد ماند
‫ما از تاریکی پرواز خواهیم کرد
‫مثل پروانه به شعله، شعله، شعله
‫ولی شما به یاد دارید
‫یادت میاد
‫اسامی ما رو؟
‫- تو میتونی دریا باشی ‫- میتونی دریا باشی
‫من باران خواهم بود
‫- ما زیبایی رو به دنیا خواهیم آورد ‫- زیبایی رو به دنیا بیاریم
‫از این درد
‫- بیایید عدن خود را رشد بدیم ‫- بیایید عدن خود را رشد بدیم
‫- زیر آفتاب ‫- زیر آفتاب
‫ما متفاوت هستیم، اما یکی هستیم
‫قطعات پراکنده
‫- باد شکسته بود ‫- شکسته
‫آه، زندگی ما ناگفته نخواهد موند
‫بارهایی که ما به دوش میکشیم
‫ما رو پایین، پایین، پایین نگه نخواهد داشت
‫و وقتی دفن شدیم
‫داستان ما همچنان باقی خواهد ماند
‫ما از تاریکی پرواز خواهیم کرد
‫مثل پروانه به شعله، شعله، شعله
‫ولی شما یه یاد دارید
‫شما باید به یاد داشته باشید
‫یادت میاد
‫اسامی ما رو؟
‫بارهایی که ما به دوش میکشیم
‫ما رو پایین، پایین، پایین نگه نخواهد داشت
‫و وقتی دفن شدیم
‫داستان ما همچنان باقی خواهد ماند
‫ما از تاریکی پرواز خواهیم کرد
‫مثل پروانه به شعله، شعله، شعله
‫اما یادت می آید؟
‫شما باید به یاد داشته باشید
‫اسامی ما