‫اسم من جران تامیکه.
‫همیشه از پولدارها دزدی کردم.
‫ازش پشیمون نیستم.
‫اون تو همسایگی‌های ‫زیبای پاریس کار میکنه.
‫اون میتونه تا بالاترین طبقه‌ی ‫ساختمون رو بالا ببره.
‫دستگیریش سخت بود.
‫فراری.
‫پشت‌بوم به پشت‌بوم به ساختمون‌های ‫همسایه‌ها میپرید.
‫اون افسانه بود.
‫اسم مستعار من "اسپایدر-منه."
‫من یکی از بزرگترین ‫سارق‌ها تو‌ پاریسم.
‫اون سرقت خیلی ‫ماهرانه بود.
‫من خوابیده بودم.
‫متاسفم، ولی اون ‫خیلی جرئت داشت.
‫۱۱۰ درصد مجذوب موزه بودم.
‫بزرگ بود.
‫بدون شک بزرگترین ‫سرقت بود.
‫موزه‌ی هنرهای مدرن قرار بود یکی ‫از بزرگترین سرقت‌های من باشه.
‫سرقت تقریبا بی‌نظیر بود.
‫مردی که به عنوان "اسپایدرمن" ‫شناخته میشد
‫تونست پنج تا شاهکار ‫رو بدزده.
‫اون سرقت آخرین سرقت من بود. ‫کاملا ثروتمند میشدم.
‫از پاریس‌ میرفتم.
‫با یکی آشنا میشدم و یه ‫زندگی‌ جدید رو شروع می‌کردم.
‫میدونستم‌ همه‌چی رو ‫تغییر میده.
‫تو آوریل ۲۰۱۰، ‫با یه دلال وسایل قدیمی
‫به اسم کوروز کار‌ می‌کردم.
‫اون یه گیرنده بود که چیزایی که من ‫میدزدیدم رو میفروخت.
‫کوروز یه لیست بلند از نقاش‌هایی ‫که باید
‫میدزدیدم رو بهم داد.
‫تقریبا ۴۰ تا اسم توی ‫اون لیست بود.
‫رنوئر، دگاس...
‫کلاد مانت،
‫اسم‌های بزرگی مثل اون‌ها ‫توی لیست بودن.
‫برای شکار به خیابون‌های پاریس رفتم تا ‫نقاش‌های توی لیست رو پیدا کردم.
‫یک هفته گشتم،
‫و یه شب، ‫به موزه‌ی هنرهای مدرن رسیدم.
‫موزه‌ی هنرهای مدرن پاریس یه ‫موزه‌ی بین المللیه بزرگه.
‫ولی موزه‌ی هنرهای مدرن ‫یه جای خاصه.
‫یه جایه شیکه.
‫یه موزه‌ی شناخته شدست چون تاریخ ‫هنر قرن بیست رو نشون میده.
‫نشون میده هنر چطور از ۱۹۰۰ تا ‫امروز پیشرفت کرده.
‫پس کارها خیلی زیبان.
‫ولی هیچوقت یه ‫سرقت نبوده.
‫درسته که موزه‌ی هنرهای مدرن یه ‫موزه‌ی خارق العادست.
‫خیلی خوب محافظت شده بود.
‫کاملا غیرقابل نفوذ.
‫حفاظت شده به اندازه‌ی ‫یه بانک.
‫پرده‌ها کشیده نشده بودن.
‫پس دیدم که نقاشی‌های ‫بزرگی اونجا بودن.
‫اولین نقاشی‌ای که شناختم ‫از پیکاسو بود.
‫براکو رو دیدم.
‫بعد از زیرنظر گرفتن موزه، ‫رفتم تا کوروز رو ببینم.
‫رفتم مغازش.
‫کوروز یه کلاه‌برداره.
‫مثل همه‌ی کلاه بردارها، ‫بیشتر از راست گفتن دروغ میگن.
‫برای اون، روشن بود که
‫تا جایی که میتونم باید ‫کارهارو بدزدم.
‫توافق کردیم که برای هر نقاشی ‫بهم ۵۰۰۰۰ یورو میداد.
‫برای من، معامله‌ی خوبی بود.
‫نمی‌تونستم شکست بخورم.
‫یه دزد قبل از اینکه کارش رو شروع کنه ‫اول تکالیفش رو انجام میده.
‫باید از شیفت‌های داخل و بیرون ‫نگهبان‌ها سردر می‌آوردم.
‫هرشب دوبار تعویض ‫شیفت داشتن.
‫تضاهر به یه ‫بی‌خانمان می‌کردم.
‫داخل رو دید میزدم.
‫وقتی دیدم داخل نگهبان هست،
‫از خودم پرسیدم، "چطور نگهبان فقط ‫با یه چراغ قوه می‌گرده،
‫بدون اینکه زنگ خطر رو ‫راه اندازی کنه؟"
‫بعد، فهمیدم که زنگ خطر ‫کار نمی‌کرد.
‫به خودم گفتم، "می‌تونم انجامش بدم."
‫باید بدونید که نقطه‌های ‫ضعفی که
‫بهم راه ورود رو میده ‫پنجره‌ها هستن.
‫مثل نمونه سرقت‌های قبلی،
‫فهمیده بودم که میخ‌ها توی ‫چارچوب فرو میرن.
‫یه چاقوی کوچیک درآوردم...
‫روی چارچوب نقاشی رو یه خط کوچیک انداختم ‫و فهمیدم که میخ‌ها توی چارچوب هستن.
‫پس اگه میخ‌هاشون رو درمی‌آوردم‌، ‫می‌تونستم پنجره رو از جا دربیارم.
‫و اینجوری شد که فهمیدم
‫چارچوب پنجره‌ها چقدر تو موزه‌ی ‫هنرهای مدرن ضعیفه.
‫نمی‌تونستم باورش کنم.
‫معجزه بود.
‫یه معجزه که از ‫آسمون اومده بود.
‫از اون لحظه به بعد، شروع به ‫تمرکز روی اون کردم.
‫فقط یه هدف رو میدیدم. ‫موزه، میفهمید؟
‫خودشه.
‫هر چیز ضروری برای راه ‫انداختن کارم رو خریدم.
‫چسب سریع
‫یکم رنگ جدا کننده خریدم.
‫پدهای مکش خریدم.
‫دوتا قفل بازکن گرفتم، ‫یکی کوچیک یکی بزرگ.
‫همه‌چی برای سرکار رفتن ‫برام آماده بود.
‫من تو فرانسه متولد شدم.
‫خانوادم از منطقه‌ی کرواتی- ‫بوسنیایی هستن.
‫مادرم مریض بود، خیلی درد میکشید. ‫یه تصادفی کرده بود.
‫وقتی بچه بودم نمی‌تونست از من ‫مراقبت کنه.
‫وقتی یه سالم بود از خونه‌ی ‫پدر و مادرم رفتم.
‫به بوسنی فرستاده شدم.
‫اونجا با خانوادم زندگی می‌کردم، خالم، ‫داییم، که از من مراقبت می‌کردن.
‫از وقتی کوچیک بودم ‫دزد بودم.
‫وقتی هشت سالم بود شروع ‫به دزدی کردم.
‫خیلی چیز جدی‌ای نبود، ‫ولی انجام کارای احمقانه‌ رو دوست داشتم.
‫تا وقتی ده سالم بود ‫اونجا زندگی می‌کردم.
‫وقتی به پاریس برگشتم، ‫یازده سالم بود.
‫وقتی به پاریس‌ رسیدم، ‫برگشتم پیش پدر و مادرم،
‫که خیلی خوب پیش نرفت،
‫چون همدیگه‌ رو کتک میزدن.
‫پدرم یه آدم شیاد بود.
‫با کوچیکترین بهونه‌ای، ‫من رو میزد.
‫از کتک زدنم دست نمی‌کشید. ‫من یه بچه‌ی آزار دیده بودم.
‫اون تاثیر بزرگی بود.
‫همین.
‫من از پدر و مادرم ‫هیچی یاد نگرفتم.
‫هیچی.
‫صفر.
‫خودم رو خودم بزرگ کردم. ‫همین جوری که‌ هست.
‫به تنها بودن عادت داشتم، ‫از وقتی که بچه بودم.
‫بعد از اون همه سال‌ها، حس ‫ناخواسته بودن داشتم.
‫کم کم، دیگه به اجتماع ‫احتیاجی نداشتم.
‫مستقیم سمت زندگی با ‫دزدی رفتم.
‫کاملا.
‫و اونموقع، پاریس برای ‫سارق‌ها بهشت بود.
‫هرچیزی که دستم بهش میرسید ‫رو می‌تونستم بدزدم.
‫برای خوشحالی من، همه چیز ‫سرجاش قرار میگرفت.
‫رادیوی ماشین‌هارو میدزدیدم.
‫اونموقع، خیلی خوب ‫فروخته میشدن.
‫هدف این بود که پول ‫داشته باشم.
‫از وقتی کوچیک بودم ‫هدف اون بود.
‫یه مدت زمانی، تو ‫دزدی ضعیف شده بودم.
‫پول آسونی بود.
‫اونموقع، وارد دعوا با ‫چاقو شدم.
‫چند نفری رو نفله کردم. ‫با دلایل خوب.
‫برای اینکه از نظر فیزیکی قوی بودم، ‫همیشه دست بالا رو داشتم.
‫هیچکس با من بدرفتاری نمی‌کرد.
‫یکم وحشی شده بودم.
‫مثل یه حیوون.
‫تا وقتی هجده سالم بود ‫اونجوری بودم.
‫و وقتی هجده سالم شد، ‫گفتم، "بالاخره."
‫آزاد شدم.
‫تو هجده سالگی ‫رفتم ارتش.
‫ارتش من رو نجات داد‌.
‫اذیت شدم،
‫ولی برای بالا رفتن از جایی، ‫خیلی تو ارتش یاد گرفتم.
‫یکی از بهترین‌ها بودم.
‫وقتی سربازیم تموم شد، رفتم. ‫بعد از اینکه رفتم، پشیمون شدم.
‫چون، خب، پول آسون ‫درآوردن صدام میزد.
‫برگشتم به دزدی.
‫دیگه برای من ممکن نبود که ‫به جامعه برگردم.
‫ولی یه دزد بودم...
‫به خودم گفتم باید مهارت‌هام ‫رو پیشرفت بدم.
‫حتی بیشتر.
‫میخواستم کلی پول ‫به جیب بزنم.
‫خیلی جاهارو گشتم.
‫خونه‌های افراد خصوصی. ‫آدم‌ها ثروتمند.
‫اینجا جای خوبیه. ‫اینجا خیابون فوچه‌ست.
‫این همسایگی انتخابی خودم بود، ‫اینکه چه سارقی باشم رو انتخاب کردم.
‫مردم اینجا با پول ‫تو بالشتشون میخوابن.
‫هرچی آپارتمان‌ها بالاتر باشه، ‫کمتر محافظت شدن.
‫این... خوبه.
‫این رو، برای بالا رفتن، میبینید؟ این.
‫این خوبه.
‫از نماهای بیرونی بالا میرفتم.
‫و بعضی اوقات، یه روزایی، از ‫ده تا پونزده‌ تا بالا میرفتم.
‫بدون هیچ‌ محافظی.
‫ترسناک بود. قلبم تو دهنم میزد. ‫خیلی سخت نفس می‌کشیدم.
‫ریسک‌های بزرگی کردم.
‫از پشت‌بوم‌ها بالا میرفتم ‫و روشون راه میرفتم.
‫مثل یه بندباز.
‫همیشه هجوم آدرنالین هست.
‫هردفعه، آدرنالین برمی‌گشت.
‫جالبه، عالیه.
‫وقتی روی سقف باشم...
‫باشکوهم.
‫تو همه‌چی رو می‌بینی، ولی ‫هیچکس تورو نمی‌بینه.
‫هر ساختمونی رو دید میزدم.
‫اگه‌ میتونستم از پنجره وارد بشم، یا ‫با شدت عمل برم، انجامش میدادم.
‫بخصوص وقتی همه خونه باشن، ‫چون زنگ‌های خطر خاموش میشن.
‫وقتی با زور وارد یکجا میشی، ‫میخوای بفهمی‌ که کسی شنیده یا نه.
‫وارد اتاق خواب‌ میشدم تا ‫ببینم خوابن یا نه.
‫وقتی خواب بودن از ‫کنارشون رد میشدم.
‫باید بدونی بدون اینکه صدایی ‫دربیاری کنارشون راه بری،
‫درحالی که داری وسایلشون ‫رو میگردی.
‫از نظر فیزیکی به ‫هیچکس آسیب نزدم.
‫من به اونجا میرم تا فقط ببینم ‫پولی اونجا مخفی هست یا نه.
‫فرض می‌کنم که یه گاوصندوق ‫پر از جواهرات دارن.
‫من یه سارقم و وارد خونه‌هاتون میشم، ‫متاسفم، ولی همینه که هست.
‫بعضی‌ها بیشتر از ‫کسای دیگه‌ دارن،
‫پس من برای کمک به خودم میرم. ‫ما همه چیز رو متفاوت میبینم.
‫تو طبقه‌ی پنجم زندگی می‌کردم، ‫بخاطره همین احساس امنیت داشتم.
‫کل وقت دنیارو داشت تا هرچی ‫که میخواد رو برداره.
‫پس از بالکونم...
‫اومد داخل.
‫هیچوقت شب زنگ خطر ‫رو روشن نمیزاشتم.
‫اونموقع، سه میلیون ‫فرانک قیمتش بود.
‫ولی صادقانه، ‫اون‌ کمترین نگرانی من بود.
‫خوابیده بودم.
‫تردید داشتنه. ‫قطعا تردید داشتنه.
‫و برای من با یه حس ‫خیلی عجیب بود.
‫و بعدش، وقتی به خونه برمی‌گردی،
‫دیگه نمیخوای که اونجا باشی،
‫چون حس میکنی همه چیز کثیفه ‫و خشونتی اتفاق افتاده.
‫بجز ارزش مادیه چیزی ‫که میبرن،
‫یه ردی باقی میمونه.
‫این رده که
‫باقی میمونه.
‫پس دزدی عواقبی داره.
‫البته که عواقبی هست.
‫من قربانی‌هارو نمیشناسم. ‫این من رو جذب نمیکنه.
‫فقط اینو میدونم وقتی ‫وارد خونشون‌ میشم
‫اصلا نزدیک خودم ‫نمیخوامشون.
‫از آدم‌های ثروتمند خوشم نمیاد ‫چون متظاهرن.
‫جوری که زندگی‌ می‌کردن رو دیدم. ‫دیدم مولتی میلیاردها چطور زندگی می‌کردن.
‫پول هیچ معنایی برای اون‌ها ‫نداره. دیوونگیه.
‫خیلی ناعادلانست.
‫میدونم که اون‌ها حیله‌گر، ‫فاسد و بی شرف هستن.
‫کسایی که نمیدونن چطور بدون سوار
‫یه مازراتی، لامبورگینی، ‫یا فراری شدن، زندگی کنن
‫که فقط از یه چراغ قرمز تا یکی دیگش ‫تا ۳۰۰ متره رانندگی کنن.
‫بی‌معنیه. داریم به کجا میریم؟ ‫این یه سیستم مزخرفه.
‫درواقع، سارق‌ها این رو میگن تا از گناه ‫خودشون رو تبرئه کنن.
‫اینجوری فقط احساس ‫گناه کمتری میکنن،
‫ولی یه سارق همیشه یه سارق میمونه، ‫همیشه یه مزاحم باقی میمونه،
‫هنوز چیزیه که دردناکه.
‫مهم نیست قربانی کیه.
‫یه پول آسون بود‌.
‫موفقیت تو ۲۵ ‫سالگی بود.
‫مثل یه رییس زندگی می‌کردم‌، ‫رییس خودم.
‫وقتی موفق میشدم، ‫خرجش می‌کردم.
‫به رستوران‌های ‫مجلل میرفتم.
‫بخاطره اینه که از ‫عشق متنفرم.
‫دوست دارم‌ همه کاری ‫رو مستقیم‌ انجام بدم.
‫همه‌چی رو اونجوری کنترل کردم، ‫بیرون از جامعه‌.
‫قطعا کلی پول خرج کردم.
‫ولی همونطور که میگن، ‫پول بادآورده رو باد میبره.
‫اونموقع، بین سال‌های ‫۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵،
‫مردم دیگه جواهراتشون رو ‫تو خونه نگه‌ نمیداشتن،
‫دیگه پول نقد زیادی تو ‫خونه نداشتن.
‫و متوجه نقاشی‌های ‫زیبایی شدم.
‫میخواستم دربارشون بدونم، ‫بدونم چقدر ارزش دارن،
‫چیکار میتونم باهاشون بکنم.
‫ذوق هنریم رو توسعه دادم. ‫امپرسیونیست رو دوست داشتم.
‫هنرهای خیلی زیبایی هستن.
‫غیرقابل کپی کردن.
‫ولی باعث سال‌ها به زندان ‫افتادنم شد.
‫تو ژانویه‌ی ۹۹، یه خبری گرفتیم.
‫گرفتیمش و دستگیرش کردیم.
‫تو هر پرونده‌ای باید دست‌هاش رو میگرفتیم
‫موقعی که دستگیرش میکردیم،
‫تا بفهمیم که اون یه جونور قویه.
‫تو ماشین نقاشی‌هایی پیدا کردیم. ‫بیشتر، رنوار.
‫رنوارها، ‫چون وسایل زیادی پیدا کردیم.
‫به کاری که انجام داده ‫بود افتخار می‌کرد.
‫میدونست کار خوبی انجام داده،
‫چون، هیچ خشونتی ‫توش به کار نرفته بود.
‫و این واقعا خارق العادست. ‫این قسمت خارق العادشه.
‫اسپایدر-من برای سرقت ۱۲ ‫میلیون یورویی دستگیر میشه
‫و بعد از اون، با پوشش مطبوعات، ‫اون "اسپایدر-من"میشه.
‫اسپایدر-من وارد نت میشه
‫اون توانایی بی‌نظیری تو ‫وارد شدن به ساختمون‌ها داشت.
‫درآن واحد، هدر دادن وقته.
‫چنین استعدادی داشتن و دزد بودن ‫واقعا باعث شرمندگیه.
‫ولی پرونده بسته شده، و جمع شده، ‫و اون مستقیم به زندان میره.
‫بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۵، ‫چندباری بیرون و تو زندان بودم.
‫هردفعه که از زندان آزاد میشی، ‫هیچ انتخابی بجز شروع دوباره نداری.
‫قبل از سرقت موزه،
‫همیشه با بالا رفتن از سقف‌ها و ‫وارد از شدن از پنجره‌ها دزدی می‌کردم.
‫و تجربه‌ی گذشتم تاثیر زیادی روی ‫کار‌ موزم داشت.
‫تو موزه‌ی هنرهای مدرن، ‫ریسکش‌ خیلی بالا بود.
‫باید هرشب فقط دو ساعت ‫وقت میگذاشتم،
‫چون همونموقع، ‫نگهبان وارد میشد.
‫وقت کمتری که کنار پنجره میذاشتم‌، ‫ریسکش کمتر بود.
‫ایده‌ی گذاشتن پرده‌ی موقت ‫به ذهنم اومد تا
‫حضورم کنار پنجره ‫رو مخفی کنم.
‫خیلی مراقب بودم.
‫فقط نگران این بودم که‌ نگهبان ‫رد بشه و من رو ببینه.
‫از داخل میتونست من رو ببینه.
‫باید همه‌ی میخ‌هارو درمی‌آوردم، ‫تقریبا ۲۰ تا بودن،
‫پس درآوردن میخ‌ها و بیرون ‫آوردنشون از چارچوب وقت زیادی می‌گرفت.
‫چسب رو میزدم.
‫وقتی میزنیش، خیلی ‫زود خشک‌ میشه.
‫انعطاف پذیر میشن.
‫و با یه کارد کوچیک، ‫صافشون می‌کنی.
‫و با یه سنباده‌ی کوچیک...
‫میتونستم که میخ‌هارو پاک‌ کنم.
‫وقتی تموم میشد،
‫یه کرمی روش میزدم
‫چون میخ‌ها مدت زیادی ‫اونجا بودن.
‫کار دقیقه.
‫شش شب برام طول کشید.
‫باید داخل حفره رو بعد از ‫اینکه میرفتم پر میکردم
‫تا هیچکس متوجهشون نشه.
‫تو حفره‌ها خمیر میذاشتم.
‫دوباره رنگشون می‌کردم، و وقتی روز بعدی ‫برمی‌گشتم، رنگ‌هارو میکندم.
‫چند شب اینکارو کردم.
‫روز به روز هیجان ‫بیشتر میشد.
‫روی آدرنالینم تمرکز‌ می‌کردم.
‫بعد از شش شب، آخرین ‫میخ رو کندم.
‫به خودم گفتم، "همه‌چی خوبه. ‫همه‌چی خوبه."روزشه.
‫قرار بود آخرین کارم باشه. میخواستم ‫تمومش کنم و یه زندگی‌ معمولی داشته باشم.
‫میخواستم یه قایق بخرم. ‫و در آخر، فقط میخواستم سفر کنم.
‫دیگه‌ نمیخواستم تو فرانسه بمونم.
‫نمی‌خواستم به عوضی‌ها و آشغال‌هایی که ‫هرکاری میخواستن میکردن اعتماد کنم.
‫برای من، موزه آخرین هدف بود.
‫قرار بود موفق بشم و پول ‫رو به جیب بزنم.
‫به علاوه‌، تا اونموقع ۱۸ سال رو تو ‫زندان گذرونده بودم.
‫زندگی اینه؟ این راهی ‫برای زندگی‌ کردن نیست.
‫این راهی برای زندگی‌ کردن نیست. ‫بزارید ماهی‌هارو ببینم.
‫بزارید حیوون‌هارو ببینم. ‫دریایی که حرکت میکنه، میدونید؟
‫این هدف من بود.
‫وقتی روزش رسید،
‫ماشینم رو کنار بانک ‫سند پارک کردم.
‫از خیابون رد شدم،
‫به چپ و راست نگاه کردم،
‫هیچکس اون اطراف نبود، ‫هیچ تهدیدی نبود.
‫همیشه تو سرم یه ‫هشداری هست.
‫دوتا اهرم کوچیک داشتم که
‫چارچوب‌های پنجره رو برام ‫باز‌‌ میکرد.
‫بعد از اون، شیشه‌ی پنجره رو شکستم...
‫شیشه‌ی پنجره رو با پدهای ‫مکشی برداشتم.
‫بیرون آوردمش،
‫و تونستم خیلی آروم حرکتش بدم.
‫یه حفاظ امنیتی با یه‌ زنجیر ‫دورش بود.
‫مثل شلیک تفنگ شکست.
‫نگهبان‌ها صداش رو از داخل میشنیدن.
‫خیلی آروم بودم.
‫به خودم گفتم، ‫"حالا، باید برم داخل."
‫به خودم گفتم، ‫"واو، چه عجیب، من تو بهشتم."
‫هجون آدرنالین رو حس می‌کردم.
‫بدنم مور مور شده بود.
‫سقف خیلی بلند بود. تقریبا ‫ده متر بود‌.
‫واقعا خیره کننده بود. ‫حتی صدای پرواز یه پشه رو میشنیدم.
‫پس میتونید تصور کنید وقتی ‫داخل رفتم
‫و همه‌ی اون شاهکارهارو روبه‌روی ‫خودم دیدم.
‫موقعیت استرس‌زاست.
‫نقاشی‌هایی رو دیدم که تو لیست بودن.
‫به فرنارد لجر نگاه کردم.
‫بیرونش آوردم و تو یه جای ‫سایه‌دار گذاشتمش
‫تا هیچکس متوجهش نشه.
‫پس روبه‌روی دیوار گذاشتمش.
‫بعد از اینکه فرنارد لجر رو برداشتم، ‫درهای بزرگ رو باز کردم.
‫با مگنت با هم وصل شده بودن.
‫به خودم گفتم، ‫"خیلی صدا داره، خوب نیست."
‫علاوه بر اون، هشدار ‫زیادی تو ذهنم بود.
‫میدونستم با قیمت‌های خیلی ‫بالایی فروخته میشدن.
‫به خودم گفتم، "این ‫یکی رم برمیدارم."
‫براک هم همینطور کنارش بود.
‫برای برداشتنش تعلل نکردم.
‫سه تاش رو زیربغلم گذاشتم...
‫و بردمشون بیرون.
‫اون حمله‌ی تو اتاق دوم بود.
‫وقت خیلی مهمه. ‫باید به نگهبان‌های داخل فکر کنی.
‫نمی‌دونی که‌ کجان، ‫موزه خیلی بزرگه.
‫با پنج‌تاشون بیرون اومدم و ‫بیرون چارچوب‌هاشون رو درآوردم.
‫خودم رو هر پنج‌تاشون ‫کار کردم.
‫باید خیلی سریع انجامش بدی‌. ‫هر ثانیه مهمه.
‫مردم این رو عجیب نمیدونن که
‫یه نفر ۴ یا ۵ صبح داره ‫با این‌‌ها داره چیکار میکنه؟
‫به خودم گفتم، "چرا برنگردم؟ ‫نباید اینجا متوقف بشی."
‫"میتونی بیشتر از پنج تا برداری."
‫یه گاردریل بود...
‫از روش پریدم...
‫و لباسم پاره شد.
‫کاملا پاره شده بودن.
‫و به خودم گفتم، ‫"بعد از همه چیزایی که گرفتم، بسه."
‫انتخاب کردم که با پنج تا ‫نقاشی برم.
‫اگه بخاطره اون نبود، قطعا ‫بیشتر برمیداشتم.
‫وقتی رفتم، ‫برای من ماموریت تکمیل شده بود.
‫همه‌چی برام خوب پیش رفت.
‫اینجور که نقاشی‌ها میخواستن از ‫موزه فرار کنن...
‫و با من بیان.
‫سرقت عالی‌ای بود.
‫وقتی رفتم ساعت ۵ صبح بود.
‫یه ایستگاه بازرسی پلیس بود.
‫با خودم فکر کردم که، ‫"کارم تمومه."
‫یه نگاهی به من و ‫ماشین انداخت.
‫وقتی نزدیک‌تر‌ شدم، ‫یکی سریعا بهم علامت داد.
‫نگهم نداشتن.
‫معجزه بود.
‫به سختی تو خیابون کسی بود،
‫با خودم گفتم، "میرم پارک و تا ‫وقتی ترافیک بشه صبر میکنم."
‫و ساعتی رو به ستایش‌ کردن ‫نقاشی‌ها گذروندم.
‫مودیگلیانی رو روبه‌روی خودم گذاشتم.
‫فرنارد لجر رو اونجا گذاشتم، ‫برک رو اونجا گذاشتمش.
‫با نقاشی ماتیس که جلوم بود دراز ‫کشیده بودم. بهش نگاه‌ می‌کردم.
‫فهمیدم که میلیونی ارزش دارن.
‫فکر کردم، "تا به حال چنین نقاشی‌هایی ‫تو زندگیم نداشتم."
‫تو دستام دارمشون
‫و خیلی زیبان.
‫استثنایی‌ان.
‫اونموقع بود که فهمیدم ‫چیکار کردم.
‫یه ساعت و نیم قبل از اینکه به ‫جاده برگردم اونجا موندم.
‫با دلال کوروز تماس گرفتم
‫تا تو یه پارکینگ زیرزمینی اون ‫طرف شهر ببینمش.
‫مدت زیادی منتظر موندم.
‫کوروز شوکه شده بود.
‫و، قبل از هرکاری که بخوام بکنم، ‫آرومش کردم.
‫گفتم، "نگران نباش، ‫مشکلی نیست."
‫وقتی صندوق رو باز کردم،
‫گفتش، "واو، همه‌چی اینجاست."
‫"اینکار دیوونگیه. انجامش دادی."
‫"باورم‌ نمیشه. و فقط ‫بهش نگاه میکنی؟"
‫بهم گفت، "تا چند روز دیگه ‫پولت به دستت میرسه."
‫پنج هزار تا برای هرکدوم.
‫پس ۲۵۰ تا هزار تا برای من بود.
‫بیشتر...
‫برای من،‌ کار تموم شده بود.
‫واضحه که بقیش به اون بستگی داشت. ‫به هر معامله‌ای که‌ اون میکرد.
‫بعد از اون رفتم خونه،
‫چون خسته بودم، از اونجایی ‫که شب قبل نخوابیده بودم.
‫سارق یا سارق‌ها اینجا بودن.
‫اواسط شب،
‫شیشه‌ رو برداشتن، ‫قفل رو شکستن،
‫و فقط همین بود.
‫سرقت تو موزه‌ی هنرهای‌ مدرن
‫مهم‌ترین سرقتیه که ‫روش کار کردم.
‫وقتی به موزه رسیدم، همه تحت ‫تاثیر
‫سارق پنج نقاشی قرار گرفته بودن. ‫نه یه نقاشی، بلکه‌ پنج تا.
‫ارزش نقاشی‌هارو تقریبا ۱۰۰ میلیون ‫یورو تخمین زده بودن،
‫که شکست بدی رو نشون میداد.
‫خیلی شوکه بودیم.
‫همه...
‫قطعا متعجب بودن.
‫یه چیز ‌کاملا غیر ‫قابل تصور بود.
‫با این اوضاع، به این مهمی...
‫و یه خشونت... ‫منظورم اینه، که سرقت، خب یه خشونته.
‫بی‌آربی ‫پلیس قضایی
‫باید اجازه بدیم پلیس بفهمه ‫چطور نقاشی‌های
‫به این مهمی دزدیده شدن.
‫و اجازه بدیم تحقیقات این ‫دزد رو پیدا کنه
‫و نقاشی‌هارو پس بگیره.
‫وقتی چنین سرقتی موفق میشه،
‫همیشه یه چیز باورنکردنی ‫دربارش هست.
‫وحشتناکه!
‫بوم‌ نقاشی‌ها بریده شدن؟
‫لطفا، بوم‌ها بریده شدن؟
‫اینکارو کردن تا بهش آسیب نزنن.
‫مثل یه قتل میمونه.
‫نقاشی‌های مهمی هستن.
‫پنج شاهکار!
‫پلیس علمی
‫به جز پول و ارزششون،
‫اون‌ها هنرهای خاصی هستن.
‫اون‌ها کمیابن و به میراث ‫دنیای ما تعلق دارن.
‫امروز صبح اتفاق ناخوشایندی تو موزه‌ی ‫هنرهای مدرن افتاده.
‫پنج نقاشی شاهکار نصفه شب ‫دزدیده شده.
‫تو همه‌ی کانال‌های تلویزیون بود. ‫تبدیل به سلبریتی شده بودم.
‫از لیست بی به لیست ای رفته بودم.
‫یه داستان که ارزش فیلم ‫شدن داره
‫که کارشناسان پلیس علمی در حال ‫تلاش برای بازسازی اون هستن.
‫این وقتی بود که فهمیدم ‫همه‌ی پلیس‌های...
‫پاریس تو این پرونده بودن.
‫تنها چیزی که مارو تشویق‌ میکنه ‫کار پلیس‌هاست.
‫که مجرم‌هایی که، یه بار دستگیر شدن،
‫خیلی سریع بهمون بگن نقاشی‌ها کجاست ‫تا بتونن جمع آوری بشن.
‫مدت طولانی‌ای هممون بهش فکر کردیم.
‫غوغایی تو نیروهای ‫پلیس بود.
‫پنج‌تا چارچوب و پنج‌تا ‫پشت نقاشی‌هارو
‫که تو تراس بودن رو پیدا کردیم.
‫اینجا بود که یه کمی گیج شدم،
‫چون فهمیدم شکست‌هایی تو ‫نگهبانی بوده.
‫بهم‌ میگن که سیستم هشدار ‫کار نمیکرده.
‫هفته‌ها بوده کار نمیکرده.
‫همه خیلی ازش عصبانی شدن.
‫به عنوان رییس موزه، ‫من مسئول امنیت هستم.
‫میدونستم یه مشکلی بوده.
‫و اون...
‫باور داشتیم که کافی بوده، ‫ولی ناکافی بوده.
‫باید امنیت بهتر میبوده، ‫ولی قطعا مسئله این نبود.
‫مثل یه ظرف شیشه‌ای بازش کردم.
‫مثل همون آسون بود.
‫ولی هیچوقت ازش ‫سرقت نشده بود.
‫با یادداشت‌های پلیس نقشه‌ای ‫رو درست کردیم
‫تا بتونیم اثرانگشتی یا دی‌ان‌ای ‫رو پیدا کنیم.
‫ولی امید خیلی زیادی ‫باش نداشتیم.
‫تصاویر ویدیو نظارتی رو داشتیم.
‫میتونستیم یه شبح رو فیلم ببینیم، ‫ولی کیفیت عکس خیلی بد بود‌.
‫سارق‌های خیلی خوبی رو میشناسم.
‫و فکر کردم، "اون هوش زیادی داره. ‫کی میتونه اینکارو کرده باشه؟"
‫اتفاقا، میتونستیم ببینیم این شخص چطور ‫نقاشی مودیگلیانی رو
‫تو فیلم دزدیده.
‫چنین عنصری رو نداشتیم تا بهمون ‫اجازه بده تشخیص بدیم...
‫حتی نمی‌دونستیم مرده یا زنه.
‫چیز زیادی نداشتیم.
‫باید بفهمی که دزد یا دزدها ‫چیزی رو پشتشون نذاشتن
‫که بهمون برای دنبال کردن ‫سرنخ‌ها اجازه بده.
‫نه، هیچی نداشتیم.
‫و باید قبول می‌کردیم که ‫تو تاریکی هستیم.
‫سرقت موزه چهار یا پنج ‫روز پیش اتفاق افتاده بود.
‫منتظر بودم تا ‫پولمو بگیرم.
‫اینکه‌ میدونستم میلیونر میشم.
‫اون قایق ۱۰۰ هزار ‫یورو برام خرج داشت.
‫اینکه چه قایقی میخواستم رو دنبالش ‫گشته بودم، میدونید؟
‫همه‌چی رو آماده کرده بودم. ‫میخواستم برم، تا دریانوردی‌ کنم.
‫رفتم کوروز رو ببینم.
‫و تو مغازش، ‫یه جعبه‌ی کفش منتظرم بود.
‫یه جعبه‌ی کفش پر از پنجاه‌تایی و ‫صدتایی بود‌.
‫همش اونجا نبود.
‫فقط ۴۰ هزار تا بهم داد.
‫واقعا شوکه شده بودم. ‫باورم نمیشد.
‫اول، تعلل کردم.
‫گفتش، ‫"تا چند روز دیگه پول به دستت میرسه."
‫گفتم، "باشه، ‫چیزی که داری میگی رو قبول می‌کنم."
‫و جعبه رو قبول کردم.
‫نگران بود که از نظر ‫فیزیکی بهش آسیب بزنم.
‫وقتی یه قولی به کسی میدی،
‫چیزی که باید رو باید بهش بپردازی، ‫هیچ‌ مشکلی پیش نمیاد و تمومه.
‫وقتی تو مسئول پول باشی، ‫و وقتی نوبت این کارها میشه...
‫نمی‌تونی با آدم‌هایی مثل من ‫اینجوری رفتار کنی.
‫خوش میگذرونی، پول ‫رو خرج‌ میکنی...
‫مثل همه‌ی ارازل و اوباش، میدونستیم ‫داریم‌ چیکار می‌کنیم.
‫از خوش گذرونی لذت میبردم. ‫زندگی‌‌‌ می‌کردم.
‫ولی کوروز هنوز پول ‫زیادی‌ بهم بدهکار بود.
‫تو همه مدل رستورانی ‫غذا خوردم.
‫حتی بی‌خانمان‌هارو به ‫رستوران میبردم.
‫گویلامه بود...
‫خب آره، اسم من گویلامه‌ست.
‫حتی برای نوشیدنی دعوتم می‌کرد. ‫برای شام
‫بیرون میبردم.
‫به رستوران‌های خیلی مجلل.
‫خوب زندگی‌ می‌کردیم.
‫گویلامه آدم خوبی بود.
‫دوست‌های زیادی ندارم.
‫بعضی اوقات باهاش خوش میگذروندم ‫چون‌ نمی‌دونم به کی اعتماد کنم
‫یا با کی صحبت کنم.
‫فکر می‌کردم فقط با گوش ‫کردن بهش
‫یه کمک کوچیکی بهش می‌کردم.
‫خیلی بهش گوش میدادم.
‫هیچ بچه‌ای‌، هیچ همسری نداشت.
‫اون کسیه که به هیچکس ‫نزدیک نمیشه
‫چون استایلش همه ‫رو دور میکنه‌.
‫نمی‌تونست با اخلاق معمولی با ‫کسی ارتباط برقرار کنه،
‫هر روز، مثل ما.
‫طرز صحبت کردنش هم همینطور.
‫فکر کنم از اینکه مثل بقیه باشه ‫دورش نگه‌‌‌ میداره.
‫"این کار منه. من انجامش دادم."
‫اون آدمیه که باید درباره‌ی این ‫چیزها بهت بگه.
‫ماه‌ها بعد از اینکه سرقت ‫انجام شده بود،
‫و ما هنوز تو تاریکی بودیم.
‫همه‌‌ی تیکه‌هارو نداشتیم. ‫یه پرونده‌ی کلاسیکه.
‫همکارم، لورنت آلورولا، ‫دنبالم میگشت
‫تا یکم اطلاعات بهم بده.
‫بهم گفت روی جران ‫تامیک کار میکنه،
‫با توجه به اینکه اون ‫یه دزد معمولیه.
‫شنیده بودم جران تامیک تو دهه‌ی نود
‫یه سارق خارق العاده بوده.
‫میخواستم چکش کنم، ‫اینکه‌ کجاست،
‫اینکه کارش رو ادامه داده یا نه.
‫بدون اینکه بدونم اون تو سرقت موزه‌ی ‫هنرهای‌ مدرن دست داشته.
‫تصمیم گرفتم زیرنظر بگیرمش.
‫به قصد گرفتن اون ‫وقت ارتکاب جرم.
‫بخصوص یه دزدی، ‫یا یه سرقت آپارتمان.
‫شب و روز، مراقب‌هامون ‫رو داشتیم.
‫ناشناسم چون هنوز کار می‌کنم.
‫پس این برای مراقبت ‫از خانوادمه.
‫با مردمی که جنایت‌های سازمان یافته ‫انجام میدن کار دارم
‫و آدم‌هایی که روابط گسترده دارن.
‫طی چند ماه اول تحقیقات ‫درباره‌ی تامیک،
‫نمی‌دونستیم دلالش کیه.
‫خیلی مصمم بودیم تا دلالش ‫رو پیدا کنیم.
‫سارقی مثل تامیک یکی رو ‫به ناچار پشت سرش داره
‫تا اون نقاشی‌ها رو ازش بخره‌.
‫خیلی سریع فهمیدیم که با ‫آدم‌های خیلی کمی درارتباطه.
‫خیلی کم.
‫موفق شدیم تلفن‌های تامیک ‫رو ردیابی کنیم.
‫یه شماره‌ای به دستمون اومد
‫که باهاش مدتی حرف میزنه.
‫تو منطقه‌ی ۷ بود.
‫منطقه‌ی ۷ یه منطقه‌ی ‫پر از سارقه.
‫شاید پر سارق‌ترین تو پاریس.
‫گفتیم، "احتمالا دلال ‫اونجا زندگی میکنه."
‫گفتیم، "خودشه، دیگه بهش رسیدیم. ‫بیاین دنبالش بریم."
‫گویلامه بود. ‫از سطل‌های آشغال غذا میخورد
‫دلال وسایل عتیقه‌ای که تو منطقه‌ی ۷ ‫امید داشتیم نبود‌.
‫ناامید شده بودیم.
‫به‌هرحال، این یه فرد جالبه
‫چون گویلامه کسیه که باهاش ‫حرف میزنه.
‫گویلامه حتما خیلی درباره‌ی کارهای ‫مجرمانه‌ی تامیک میدونه‌،
‫بدون اینکه توشون دستی داشته.
‫حالت خوبه؟
‫یه شب، تامیک
‫به گویلامه زنگ میزنه.
‫...قصر کوچک، خیلی زیاد نه...
‫اون پریشونه. تامیک قطعا ‫خیلی پریشونه.
‫فهمیدنش سخته.
‫نامفهومه، ‫ولی در طول این مکالمش،
‫تامیک به خودش برای اینکه عامل این سرقت ‫موزه‌ی هنرهای مدرن بوده افتخار میکنه.
‫ولی افتخار میکنه...
‫غیرممکنه! اون ادعا میکنه که ‫مسئول اون سرقته
‫همونطور که من ادعا کنم ملکه‌ی ‫انگلستان هستم...
‫این مرد کاملا از دست رفته.
‫و خب محتاط بودیم...
‫تامیک درباره‌ی چی صحبت میکنه؟
‫یکم شوکه شدیم، حتی ‫سردرگم بودیم،
‫با فکر اینکه تامیک میتونه ‫مسئول این جرم باشه.
‫اون مشخصاتش مناسب سارق ‫موزه نیست.
‫و حتی مشخصاتی از فروش چنین ‫کارهایی نداره.
‫چون تامیک به عنوان "سارق ‫بالارو"شناخته میشه.
‫اسمش بخاطره هیچی اسپایدر-من نیست.
‫خب، گیج شدیم.
‫با فکر اینکه تامیک حالش خوب نیست،
‫تصمیم گرفتیم این اعتراف رو ‫خیلی جدی نگیریم.
‫پس از اون موقع به بعد، روی ‫تحقیق روی تامیک تمرکز کردیم.
‫ولی یادمه، از اول، اون ‫کسی که‌ میخواستیم نبود.
‫اون آدمی نیست که چنین ‫سرقتی انجام بده.
‫کاملا پارانوئید شده بودم.
‫سریع‌تر از حالت نرمال حرکت می‌کردم.
‫و تونستم که پشت سر بذارمشون.
‫اقدامات احتیاطی زیادی انجام میداد. ‫یکم پارانوئید شده بود.
‫از ساختمون بالا میرفت‌‌‌. ‫نمی‌دونیم. ولی از دستش دادیم.
‫و درواقع، بعد از شش ماه، ‫به بن بست رسیده بودیم.
‫هشت ماه بعد، چون آدم ‫ولخرجی بودم،
‫باید بقیه‌ی پولم رو میگرفتم.
‫باید بخاطره سرقت موزه‌ی هنرهای ‫مدرن پولم رو میگرفتم.
‫ولی کوروز پولی نمیداد.
‫و وقتی به اونجا رسیدم،
‫چطور میتونم توضیح بدم که اون مرد ‫چقدر عجیبه؟
‫اون عجیبه‌. دیوونست.
‫تو یه انجمن، ‫باید حرفه‌ای باشید.
‫حداقل، باید حرفه‌ای باشی.
‫چون ما دزد‌ها برای خودمون ‫احترام قائلیم.
‫خیلی عصبانی شده بودم.
‫اون کار من رو ازم گرفت. ‫همه‌چی رو ازم گرفت.
‫دقیقا همونجوری، همین.
‫همه‌ی این‌ها شروع به ویرانی ‫توی سرم کردن.
‫عصبانی شدم.
‫واقعا میخواستم یه تفنگ بردارم و بهش ‫شلیک کنم. فقط بهش شلیک کنم.
‫ممکن بود کشنده باشه‌. ‫انجامش دادنش سخت نیست.
‫ماشه رو میکشی و تمومه.
‫بنگ، بنگ و تمومه.
‫یکی توی قلب، یکی توی سر، ‫و بوم، تمومه.
‫و دیگه، میمرد. ‫درسته.
‫هیچکدوم از اونکارهارو نکردم. ‫قضاوت بهتر من این اجازه رو نمیداد.
‫اونموقع، هیچ پولی نداشتم.
‫پول رفته بود.
‫وقتی تموم کردم، باید ‫برمیگشتم سرکار.
‫باید بفهمید که باید برای ‫کوروز کار می‌کردم.
‫و اون شروع به دادن ‫کار به من کرد.
‫هیچ انتخاب دیگه‌ای نداشتم.
‫همین بود.
‫چند ماه بعد، ‫تامیک رو زیرنظر داشتیم.
‫تا یه مغازه‌ی عتیقه فروشی ‫دنبالش کردیم.
‫تامیک تقریبا ده دقیقه اونجا موند. ‫ده یا پونزده دقیقه. بعد رفت.
‫یه دقیقه بعد از رفتن تامیک،
‫کوروز از مغازش میره.
‫گفتیم که، "همدیگه رو میشناسن. ‫خیلی خوب همدیگه رو میشناسن."
‫لحظه‌‌ی مهمی بود.
‫این کوروز برای پلیس ‫شناخته شده نیست.
‫گفتیم که، "خب، حواسمون ‫بهش هست."
‫شروع به زیرنظر ‫گرفتنش کردیم،
‫و اون با بزرگترین مجرم‌های تو ‫پاریس درارتباط بود.
‫و درواقع، اون‌ها سارق بودن.
‫و کاملا با تجارتی که کوروز داشت اداره ‫میکرد هماهنگ بود‌.
‫اون یه عمارت داره‌.
‫یه اقامتگاه ثروتمندی تو ‫حومه‌ی شهر پاریسن.
‫خیلی شیکه.
‫اون تمام جنبه‌های یه ‫سارق رو داره.
‫اونموقع، ‫۵۰ تا ۵۵ سالش بود‌.
‫منظم بود، زندگیه منظمی داشت،
‫یه زندگی با خانواده، ‫تو تعطیلات پیش خانواده میرفت...
‫هیچ چیز کاری نمیکرد شما فکر کنید ‫اون یه ذهن اوباشی داره.
‫به این نتیجه رسیدیم که رابطه‌ی ‫بین تامیک و کوروز
‫خیلی نزدیکه و زیاد ‫همدیگه رو میبینن.
‫این به لطف زیرنظر داشتن همراه ‫با ردیابی تلفن بود که
‫فهمیدیم تامیک فقط یه دلال داره،
‫یه فروشنده، جین-میشل کوروز.
‫یکی از آشناهای همیشگی ‫جین-میشل کوروز
‫رو هم شناسایی کردیم.
‫یه مرد به اسم یوناتان برن.
‫اون یه آپارتمان خیلی خوب ‫وسط پاریس داره،
‫همسرش کار میکنه، دو تا دختر داره.
‫یه زندگی ثروتمندی داره
‫و این تصور ازش هست که یه ‫زندگی کاملا منظم داره.
‫یه مغازه‌‌ی لاکچری تعمیر ‫ساعت داره.
‫این توانایی رو داره که وسایل دزدی ‫رو بگیره و بفروشتشون.
‫و کوروز روی برن تاثیر داره.
‫همونطور‌ که روی تامیک تاثیر داره.
‫فهمیدیم که ما سه ‫نفر رو تو دست داریم.
‫تامیک، جین-میشل کوروز ‫و یوناتان برن.
‫شنیدیم که کوروز با برن ‫صحبت میکرد،
‫میگفت که، "دوست من وسایل خیلی ‫جالبی برامون میاره."
‫پس مطمئن بودیم که تامیک جاگیر ‫شده و کار رو انجام داده.
‫میدونستیم سرقت‌های دیگه‌ایم ‫انجام داده.
‫این زندگی هرروزشه. ‫اینجوری زندگیش رو میپرخونه.
‫هیچ دلیلی برای توقف نداره.
‫بعد از اون، سعی کردم که ‫شب دنبالش بریم
‫تا سر صحنه گیرش بندازیم.
‫خیلی گیج کنندست. ساعت ۲ یا ۳ صبح، ‫که هیچکسی اون اطراف نیست‌.
‫پس مارو به اونجا برد.
‫خیلی استرس‌زا بود.
‫تامیک یه دونده‌ی بزرگه. ‫خیلی ورزشکاره.
‫یادمه چی مارو هیجان ‫زده تر کرد.
‫روبه‌روی یه مغازه‌ی‌ ‫اسلنه فروشی ایستاد.
‫اون خیلی قابل توجهه جذب یه کمان پولادی ‫مجهز به قلاب گیر شده بود‌.
‫فکر کردیم، "دنبال ‫وسایلش میگرده."
‫همسایگی‌های خوبی رو داشت میگشت.
‫پمپیدوی مرکزی رو مورد ‫بررسی قرار داد.
‫مدتی اونجا ایستاد. ‫فهمیدیم که داره
‫امکان پریدن رو میسنجه، برای بالا رفتن...
‫اینجوری میخواستم این ‫سرقت رو انجام بدم.
‫میخواستم روی این سقف‌ها راه برم.
‫میخواستم از طرف دیگه بالا برم، ‫اینجا به سقف برسم،
‫و با وسایل خودم رو به ‫اینجا برسونم
‫تا بتونم یه قلاب گیر به طرف ‫دیگه پرت کنم.
‫قرار بود با یه بند رد بشم.
‫و به اونجا برسم.
‫غیرعادی بود‌. ‫هیچکس با موزه کاری نداشت.
‫امیدوار بودیم خیلی آسون سر صحنه
‫تو پومپیدوی مرکزی بگیریمش.
‫خسته بودیم، ‫میخواستیم به یه چیزی برسیم.
‫این یه سرقت دیدنی بود.
‫برای من، خود سرقت یه ‫شاهکار بود.
‫میتونست انجام بشه، ‫ولی وقت نداشتم.
‫در آخر، مسئله‌ی بزرگی نیست.
‫خوب برای اون‌ها، خیلی ‫بد برای من.
‫همونموقع، ساختمون‌هایی که میتونستم ‫ازشون دزدی کنم رو دیدم.
‫حواسم به خیلی از خونه‌های
‫تو مثلث پاریس تو خیابون ‫مونتین بود.
‫معمولی از خیابون ‫مونتین پایین اومد.
‫دوباره، یه همسایگی خیلی ‫خوب تو پاریس.
‫وقتی راه میره، نگاه نمیکنه کجا ‫میره. به بالا نگاه میکنه.
‫شروع با جستجوی خونه‌های ‫خیابون مونتین میکنه.
‫تلاش زیادی برای جستجوی ‫اون خونه‌ها میکرد.
‫میدونستیم خیلی فعاله.
‫میدونستیم وسایل رو به ‫کوروز میده.
‫تو خیابون مونتین، آدم‌های خیلی ثروتمندی بودن ‫که وارد خونشون شدم‌‌.
‫یه مرد خیلی ثروتمند. فارگون. آقای فارگون.
‫تو خونه‌ی فارگون، ‫باید مثل همیشه بالا میرفتم.
‫متزینگر رو دزدیدم. ‫پیسارو رو دزدیدم.
‫تقریبا ۲۰۰ گرم جواهرات و ‫ده‌تا ساعت کلکسیونی.
‫دو میلیون یورو ارزش داشت.
‫چراغی که روی ماشین تامیک ‫بود رو دنبال کردم.
‫منتظر موندیم تا به ماشین برگرده ‫تا ببینیم چیزی داره یا نه.
‫وقتی برمیگرده خونه، ‫اجازه‌ی دستگیریش رو میدم.
‫دو یا سه تا پلیس ‫اطرافم رو پر میکنن.
‫تامیک میگه، "چیه؟" ‫"خب، اینجاییم تا دستگیرت کنیم."
‫بهم‌ گفتن، "امروز بردیم."
‫"متاسفم که اینو بهت میگم."
‫اون یه مرد جوونه که استعدادهای ‫خاصی داره.
‫اون با اخلاق قابل ‫احترامی برخورد میکنه.
‫اون آروم بود. شوکه ‫کننده بود.
‫اشرافیت خاصی تو نگرشش هست.
‫از تامیک پرسیدیم، "این چیه؟" ‫چون همه‌ی اون نقاشی‌هارو دیدیم.
‫"این از کجا اومده؟" ‫گفت که، "تازه دزدیمش."
‫"از یه ساختمون تو خیابون مونتین."
‫حتی اسم قربانی رو هم ‫بهمون داد.
‫قابل توجه بود.
‫وسایلی که از خونه‌ی جین-پیئز ‫فارگون اومده بود رو پیدا کردن.
‫و به ایستگاه پلیس رفتم.
‫همیشه اینکه ببینی آپارتمانت ‫خالی میشه یه حس عجیبی داره.
‫به اندازه‌ی کافی خوش شانس بودم ‫که همه‌چی رو برگردونم.
‫برای من، مهم‌ترین چیز این بود تا ‫همه‌چی رو پس بگیرم.
‫این کارهای جین-چارلز بلایس ‫هم همینطور.
‫هرچیزی که دارم اطراف هستن.
‫برای من، ممکنه هیچ ‫ارزشی نداشته باشن.
‫مثل کفش‌ها و جین‌ها ‫بنظر میرسن.
‫نمیگم که، "ارزش دارن..." ‫حتی نمیدونم چقدر ارزش دارن.
‫و اگه ارزشی داشته باشن، ‫اهمیتی نمیدم. اهمیتی نمیدم.
‫اهمیتی نمیدم‌.
‫اون از ساختمونی تو خیابون ‫۳۳ مونتین بالا رفته.
‫از نمای بیرونی ساختمون‌ها بالا رفته.
‫این باورنکردنیه.
‫ولی اون انجامش داده.
‫اون یخ سارقه، همین.
‫اون نمیکشه. به ‫کسی آسیب نمیزنه.
‫چیزی که بی‌نظیره اینه که
‫پلیس بااحترام راجبش ‫صحبت میکنه.
‫این نقاشی رو هم دزدید‌. ‫گالینه.
‫اون یه نقاش خیلی مهمه. ‫هیچکس نمیشناستش.
‫اینکه دزدیدش واقعا ‫عصبانیم کرد‌.
‫تامیک، اگه برگشتی،
‫هرچیزی رو میخوای ببر، ‫ولی این یکی نه.
‫تامیک بازداشت شد.
‫کوروز رو دستگیر کردیم.
‫دستگیرش کردیم چون اون ‫تنها کسی بود که
‫میتونست وسایل تامیک ‫رو بفروشه.
‫یه شخصیت نامطلوب، ‫کاملا ناخوشایند.
‫اون مثل ثروتمندی رفتار میکرد که ‫هیچ ربطی به جرم نداره.
‫خودش رو بیگناه جلوه میداد.
‫اون شجره نامه‌ی خاصی داره. ‫یه دلال شناخته شدست.
‫سعی کردیم ازش حرف بکشیم، ‫ولی اون کاملا ساکت باقی موند.
‫راستش، همکاری نمیکرد‌.
‫خیلی مغرور بود.
‫وقتی تو بازداشت بود، ‫نمیخواست چیزی بگه.
‫"باهاتون حرفی نمیزنم."
‫"شماها هیچکس نیستین." ‫یه چنین چیزایی.
‫برای مسئله‌ی موزه‌ی هنرهای مدرن،
‫نمی‌دونستیم که جین-میشل کوروز ‫نقاشی‌هارو گرفته یا نه.
‫نمی‌دونستیم تامیک پنج تا نقاشی ‫رو دزدیده یا نه.
‫کسی که جلوم بود گفت،
‫"میدونستی کوروز اینجاست؟ ‫۲۴ ساعت شده."
‫- "واقعا؟" ‫- "آره."
‫و سعی کردم با پلیس‌ها بازی کنم و ‫خودم رو از کوروز آزاد کنم،
‫پس لوش دادم.
‫خیلی ازش عصبانی بودم. ‫اون به من خیانت کرد.
‫از ۲۵۰ هزار یورو، فقط ۴۰ هزار ‫تا از کار موزه رو بهم داد.
‫اون عوضی یه جا همه‌چی ‫رو ازم گرفت.
‫اون به دامم انداخت. ‫من هنوز تو پاریسم.
‫رویاش، میگم که، ‫این بود تا قایق بخره
‫و دور دنیا رو سفر کنه.
‫شاید فقط از سر پریشونی بود،
‫ولی یه جورایی، میخواست، ‫به کوروز آسیب بزنه،
‫تا یکم انتقام بگیره.
‫در حالی که برای سرقت خیابون ‫مونتین ازش بازجویی میکردم‌،
‫یکهویی، بین بازجویی،
‫موضوع رو عوض میکنه...
‫گفتم، "حالا، پوستر ‫اونجا رو می‌بینی؟"
‫سورپرایز بود. این...
‫حداقل چیزیه که می‌تونیم بگیم. ‫یه سورپرایز.
‫جای تعجب نیست که اون مقصره. ‫ما قبلا بهش مشکوک بودیم.
‫این سورپرایز کنندست که خودش ‫این رو تایید میکنه.
‫خوش شانس بودیم، تاییدش میکنم‌. ‫براش برنامه ریزی نکرده بودیم.
‫سارق موزه رو دستگیر کرده بودیم.
‫و من سال‌های زیادی تجربه‌ی یه ‫حرفه‌ای بودن رو داشتم...
‫و این هیچوقت ‫اتفاق نیفتاد.
‫وقتی تامیک بهمون اعتراف کرد، ‫درواقع، خیلی عالی بود.
‫خب، چطور توضیحش میدی؟
‫اون دزدی باورنکردنی‌ای ‫رو انجام داده بود.
‫همینطور میخواست برای کاری ‫که کرده شناخته بشه‌.
‫برای ارزشش شناخته بشه‌. ‫میخواست بگه، "تو واقعا‌‌‌..."
‫"آفرین. سارق خارق العاده‌ای هستی." ‫همین.
‫بهش نیاز داشت. ‫بهش حس خوبی میداد.
‫حداقل، این چیزی بود ‫که ما فهمیدیم.
‫این حقیقت که با پنج تا نقاشی ‫فرار کرده بودم حس بزرگی داشت.
‫یه شاهکار بزرگ.
‫بابت اتفاقی که برای نقاشی‌ها ‫افتاد متاسفم.
‫صادقانه، انتظارش رو نداشتم.
‫دوباره از کوروز بازجویی کردیم‌.
‫اون میدونست تو یه طوفان گیر کرده و ‫به راحتی نمیتونه ازش نجات پیدا کنه.
‫و کم کم، شروع به ‫همکاری کرد.
‫اون بهمون گفت که
‫نقاشی‌هارو یه یوناتان برن داده. ‫تا برای مدتی
‫نگهشون داره‌.
‫تو این صحنه، ‫باید یوناتان برن رو دستگیر می‌کردیم.
‫دنبال پس گرفتن ‫نقاشی‌ها بودیم.
‫میخواستیم پسشون بگیریم.
‫یوناتان برن، ‫فهمیدیم، که یه دروغگوئه.
‫اون از گفتن حقیقت ناتوانه‌.
‫سختی زیادی برای گفتن حقیت داره، ‫پس واقعا همکاری نمیکنه.
‫هیچوقت همکاری نمیکنه. ‫هیچوقت بهمون هیچ جزئیاتی که
‫نقشش رو به خطر بندازه بهمون نمیده‌. ‫اون بقیه رو مقصر میدونه.
‫ولی در آن واحد، بهمون توضیح داد
‫که یه موقع، ‫خیلی شوکه شده،
‫نقاشی‌هارو خراب کرده
‫و داخل سطل زباله‌ی ‫ساختمونش انداخته.
‫خیلی بده که بدونیم اون نقاشی‌ها ‫رو از بین برده.
‫مثل یه بمب اتمی میمونه.
‫مثل یه ترور میمونه.
‫واقعا دونستن اینکه خرابشون کرده خیلی ‫ناراحت کننده بود. ناراحت کننده.
‫واقعا خیلی عصبانی بودم. ‫این میراث ما بود.
‫نقاشی‌های به ارزش ۱۲۰ ‫میلیونی بود...
‫و بخاطره اون، خیلی عصبانی بودم.
‫چرا باید خرابشون میکردی؟
‫باور کردنش برام سخت بود.
‫داستانش خیلی عجیبه‌. ‫یکمی عجیبه.
‫این چیزیه که برام ‫عجیب بود.
‫دوباره میگم، برن رو باور نداریم چون،
‫اون یه دروغگوئه.
‫بخاطره همین باورش نداشتیم. ‫هنوزم نداریم.
‫این باور رو داریم ‌که یه وقتی، ‫نقاشی‌ها پیدا میشن.
‫ولی هنوز گم شده‌ان.
‫سرقت دیدنی و عجیبی بود.
‫بعد از یه سال و نیم، ‫سه نفر دستگیر شدن.
‫نقاشی‌ها گم شدن. ‫شهرداری همچنان هوشیاره.
‫جران رو قبل از دادگاهش تو ‫تراس کافه دیدم.
‫نیومد پیشم تا باهام حرفی بزنه ‫یا همچین چیزی.
‫این استایلش نبود.
‫و شروع به صحبت کردیم. ‫اونجوری، تو تراس موندیم.
‫اینجوری همدیگه رو ملاقات کردیم، ‫ولی این داستان رو نمی‌دونستم.
‫دربارش حرف نزدیم.
‫تو چند ماه، ‫فقط چندبار تو
‫فیسبوک حرف زدیم.
‫دیگه دوباره ندیدمش.
‫و روز قبل از دادگاهش بود.
‫یه شب تو فیسبوک ‫بهم پیام داد.
‫"خب، فردا میرم دادگاه."
‫اینجوری درباره‌ی دادگاه
‫جران تامیک فهمیدم.
‫پشیممونی. این چیزیه که جران تامیک
‫چند دقیقه قبل از دادگاه نشون میده.
‫و بعد دیدم درباره‌ی دادگاه اسپایدر-من ‫حرف میزنن.
‫از کارهایی که تو موزه کردم ‫پشیمون شدم.
‫صادقانه عذرخواهی میکنم.
‫پس اونموقع، یکم سورپرایز شده بودم،
‫ولی همینطور سردرگم بودم.
‫سردرگم بودم. ‫دیوونگی بود.
‫هیچوقت درباره‌ی اون حرف نزد.
‫تو مصاحبه‌ها دیدمش.
‫خیلی عالیه.
‫وقتی وارد یه جایی میشی ‫هجوم آدرنالین هست.
‫این داستان دیوونگیه.
‫به خودم گفتم، ‫"واقعا میخوام بدونم چه اتفاقی افتاده."
‫به عنوان یه دلال که پنج تا نقاشی
‫رو تو هاله‌ای از ابهام گذاشته، ‫دفاعش قانع کننده نبود.
‫برن به شش سال زندان محکوم شد‌.
‫هفت سال برای کسی که ‫دستور این کارو داده،
‫دلال عتیقه که، با توجه ‫به دادگاه،
‫نقش اساسی‌ای تو سرقت داشته.
‫کوروز هفت سال گرفت.
‫تعلقاتش، خونش، و ‫ماشینش رو گرفتن.
‫خوشحالم که اینکارو کردن.
‫بابتش خوشحال بودم‌. ‫به خودم گفتم،
‫"خب، حداقل یه چیزایی رو از دست داد."
‫مساوی بودیم. وقتی از زندان بیرون ‫بیام دیگه دنبالش نمی‌گردم.
‫اگه اینکارو بکنم، همه‌چی براش ‫بد تموم میشه.
‫میتونستم اسلحه گیر بیارم و از ‫بین ببرمش، بکشمش. واضح.
‫به هشت سال زندان محکوم شدم.
‫اون واقعا بهم آسیب زد چون میخواستم ‫کاملا سرقت رو کنار بذارم.
‫حالا، گیر کردم...
‫ناراحت بودم، چون یه جایی، ‫باید تغییر کنی،
‫و اون... ‫واقعا ذهنم رو بهم ریخت.
‫برام ناراحت کننده بود که باید دوباره ‫هشت سال به زندان برمی‌گشت.
‫غیرقابل تصور به نظر میرسید که
‫داشت ازش گذر میکرد، ‫و باهاش موافق بودم.
‫و همینطور با چیزی که داشت ‫از سر میگذروند.
‫خب میخواستم بدونم چه زندانی فرستاده ‫میشه، که کجاست.
‫یه سری جستجو کردم. ‫تحقیقاتی انجام دادم...
‫درخواست مجوز ملاقات باهاش ‫تو فرسنس کردم.
‫از وقتی تو کافه همدیگه رو ‫دیدیم دیگه ندیدمش.
‫درها باز میشه و دیگه ‫نمیدونم که چی بگم.
‫اونم نمیدونست.
‫ولی هنوز خوب بود.
‫و خیلی از اتاق‌های ملاقات رو رزرو کردم ‫و میرفتم که ببینمش.
‫خیلی خوب بود. ‫میدونستم هفته‌ای یه بار میتونم ببینمش.
‫و وقتی حسش کردم، ‫دلم براش تنگ شد.
‫خیلی مشتاقانه بود.
‫و حس‌های رمانتیکمون رو پیشرفت دادیم، ‫میتونید بگید.
‫به کمک من اومد. ‫اومد زندان ملاقاتم.
‫هیچکس بجز اون.
‫عشق یه اتفاق تو زندگیه‌. ‫یه اتفاق بزرگ.
‫امروز، جران آزاد میشه.
‫و میخوام جلوی در خروجی ‫منتظرش باشم.
‫درواقع، خیلی نگرانم.
‫ولی خوش‌بین.
‫بازداشتگاه ‫لس ویگنتز
‫پنج سال،
‫تو زندان دیدمش.
‫خیلی هیجان زده بودم.
‫چون بیرون از اون دنیا ‫نمیشناختمش.
‫وقتی بیرون دیدمش، ‫باورم نمیشد.
‫نمی‌تونستم باورش کنم.
‫درواقع، هنوزم نمیتونم ‫باورش کنم.
‫خیلی عالیه که بیرونی.
‫- میتونی باورش کنی؟ ‫- چی؟
‫عجیبه. حس عجیبی میده.
‫درسته، اینطور نیست؟
‫خیلی خوشحالم که میبینمت.
‫مدت خیلی زیادی شده. ‫برنز شدم، دیدی؟ نارنجی شدم...
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫حالت خوبه، خوبی؟
‫خنده‌ی اسپایدر-من.
‫- خوبه که میبینمت... ‫- میبینی؟
‫- این جاده... ‫- فضاهای باز ایده‌های جدید میده.
‫دلم میخواد کنار ماشین بدوام.
‫خوشحالی میخوای بری دریا؟
‫آره، خیلی زیباست.
‫فکر می‌کنم بیرون رفتن برام خوبه. ‫برام خوش شانسی میاره.
‫آرامش دهندست.
‫ایناهاش.
‫هرچیزی که طبیعت ارائه میده‌.
‫خوشگل نیست؟ ایناهاش، خیلی خوشگله.
‫طبق چیزی که جران از اون سرقت ‫دیدنی به یاد داره،
‫اون یه چیزهایی که بدست ‫آورده افتخار میکنه.
‫اون دوست داره بگه، "فقط همین ایده‌ی ‫انجام این کار به ذهنم میرسید."
‫"من تنها کسی‌ام که میتونم انجامش بدم." ‫این یه تاییدیه‌ست.
‫اون بهش نیاز داره. یه تاییده
‫برای توانایی‌هاش، پتانسیل‌هاش، ‫از کاری که قادر به انجامش هست.
‫ولی در کل این داستان
‫بهش قوت میده، و برای اون
‫کار اسپایدر-من خوب به پایان رسید.
‫نقاشی‌ها کجان؟ خب...
‫با توجه به حرف‌های جران، ‫نمیشه که خراب شده باشن.
‫پس این وسواس فکری رو داره‌.
‫دوست داره داستان رو با پیدا ‫کردن نقاشی‌ها تموم کنه.
‫همین.
‫مشکل برنه،
‫که میگه از بین بردتشون.
‫فکر نمی‌کنم خرابشون کرده باشه.
‫باید این موضوع رو باهاش ‫درمیون بگذارید.
‫چه اتفاقی براشون افتاده؟
‫باور من اینه که خراب نشدن.
‫نمی‌تونی نقاشی‌هارو خراب کنی.
‫نقاشی‌های موزه! ‫درباره‌‌ی نقاشی‌های معمولی حرف نمیزنیم.
‫وسایلی از موزه! ‫خرابشون کنی؟ غیرقابل تصوره.
‫غیرقابل تصور.
‫مخفی شدن.
‫غارتشون رو نگه میدارن و ده ‫سال بعد نشونش میدن،
‫تو یه جای دیگه، ‫تو لندن،
‫پاریس، برلین...
‫تو اروپای شرقی، ایتالیا، ‫یا هرجای دیگه.
‫فکر می‌کنم پیدا کردنشون ممکنه.
‫فکر می‌کنم قطعا تو کلکسیون‌های ‫مخفی‌ای هستن.
‫متاسفانه، تا الان، ‫هنوز نقاشی‌هارو پیدا نکردیم.
‫و این خاری تو چشم ماست
‫و مقابله باهاش سخته.
‫تو کل دنیا، وسایلی هستن که،
‫فقط منتظر یه چیزن
‫تا برگردن سرجاشون.
‫و فکر می‌کنم این نقاشی‌ها، یه ‫روزی یا یه جایی، برمی‌گردن.
‫همین.
‫من اینطور فکر می‌کنم.
‫نمی‌تونم تصور کنم که این ‫نقاشی‌ها از بین رفتن،
‫پس یه خرافاتی با خودم دارم.
‫که برمی‌گردن.
‫خیلی منطقی نیست، ‫اما اینطوری که هست...
‫این تاثیریه که روی من داره.
‫دیوونگیه.
‫- آقای کوروز؟ ‫- سلام.
‫- آقای کوروز؟ ‫- میشه لطفا رهام‌ کنید؟
‫میشه آزار و اذیت من رو تموم کنید؟
‫- دارم سوال میپرسم... ‫- چی...
‫داری من رو تو خیابون اذیت میکنی.
‫به آزادی من احترام بذار.
‫باشه؟ من بدهیم رو دادم.
‫رفتم زندان. ‫به هفت سال زندان محکوم شدم.
‫من وقتمو گذروندم، حالا ‫دارم آرامش میگیرم.
‫میخوام تنها باشم. ‫این رو میفهمی؟
‫ممنون. گفتم ممنون.
‫پس اذیت کردن من رو بس کنید، باشه؟
‫دیگه حرفم رو تکرار نمی‌کنم.
‫دیگه حرفم رو تکرار نمی‌کنم‌، باشه؟
‫دوبار بهت گفتم.
‫میفهمید، آقا؟ سه بار.
‫باشه؟
‫- فقط یه سوال... ‫- میخوای کتکت بزنم؟
‫- اینطور نیست... ‫- پرخاشگر شدی.
‫میخوای بزنمت؟
‫به این کار تمایل دارم.
‫عوضی...
‫فکر میکنی کی هستی؟
‫یه عوضی‌ای.
‫یه نمایش راه انداخته، یه دیوونه‌ی واقعی‌‌‌‌... ‫مثل یه آدم دیوونه.
‫حالا که دارید میگید از زندان آزاد شده، ‫دوباره شروع میکنه.
‫قفل‌هارو عوض میکنم. ‫هیچوقت نمیفهمی.
‫من و جران با همدیگه ارتباط داریم. ‫تو یه رابطه‌ی خوبیم.
‫گذشتش من رو آزار نمیده.
‫قسمتی از زندگیشه.
‫من‌ نگران اون نیستم.
‫این تابستون بهم گفت،
‫"میتونم تا بالای ساختمون‌ها از ‫بالکن‌ها بالا برم."و اینکارو کرد.
‫تا با‌لکن‌ها بالا رفت.
‫صد کیلو، ده تا بارفیکس. ‫بد نیست، هاه؟
‫پنجاه و پنج سال.
‫دیدنش تاثیرگذار بود.
‫نگفت که، "میخوام برم دزدی." ‫اونجوری نبود. آدرنالین بود.
‫اینکا بتونه بالا بره.
‫این سوالیه که بعضی اوقات ‫از خودم مپیرسم.
‫میتونه از اول شروع کنه؟
‫هرچیزی ممکنه.
‫آدرنالین قسمتی از ‫چیزیه که اون هست.
‫نمیگه که غیرممکنه.
‫امروز، من ۵۵ سالمه. ‫هنوز دست‌های خوبی دارم.
‫نمی‌تونم ازش شکایت کنم.
‫پس اون هنوز اسپایدر-من بودن ‫رو دوست داره.
‫اون همیشه میخواد که اسپایدر-من باشه، ‫حتی به عنوان یه مرد سن بالا.