- قراره سه روز برم، کارن،
پس آره، کفایت میکنه.
درسته، اسپات. بابا باید بره
به نمایشگاه سالانه دستگاه روز قیامت Expo در شهر صدفی.
قراره برات یه ابزار شر مطلق پیدا کنه.
آره، پیدا میکنه.
- نگران نباش، پسر.
کلی دستورالعمل واسه مامان گذاشتم،
تا بدونه چجوری ازت مراقبت کنه
وقتی من نیستم.
پسر کوچولوی من فقط کلی عشق اضافه نیاز داره،
و اگه اتفاقی براش بیفته کل دنیا رو نابود میکنم.
- اوه، تاکسی‌ت اومده.
برو دیگه، شلدون.
- خدافظ، کارن.
- خدافظ، اسپاتی!
- خدافظ، پلانکتون.
سفر خوبی داشته باشی.
به نظر میاد فقط من و تو هستیم، اسپات.
اسپات؟
اوه، دستورالعمل‌های پلانکتون.
اسپات، آمیب بد.
- اوه، کی به یادداشت‌های کوچیک پلانکتون نیاز داره؟
یه هوش مصنوعی پیشرفته مثل من نباید مشکلی داشته باشه
با یه موجود ارگانیک ساده.
فقط یه تحلیل ساده نیاز داره.
- نه!
هنوز تحلیلت تموم نشده.
- اسپات! پسر، بیا اینجا.
بیا اینجا.
- اوه اوه.
- قراره این کارو بکنه؟
مم، شاید نیاز داره یه کم انرژی بیشتری بگیره.
بفرما، اسپات.
- آه!
کشتمش!
ها؟
کی تو رو فرستاده؟
چی میدونی؟
- سلام، کارن.
گری قرار بازی کنه با اسپات، یادت میاد؟
- میو.
- اوه، با اسپات، آره؟
خب، راستش،
اسپات امروز نمیتونه بازی کنه چون اون--
اون--مشغوله. خیلی مشغوله.
خیلی مشغوله، ام...
همه جا پخش و پلا شده
چون منفجرش کردم.
آره، این اسپاته.
- ها؟
- اسپات، بیا پیش باب اسفنجی!
- چطور فهمیدی؟
- این همیشه اتفاق میفته وقتی با گری بازی میکنه.
- میو.
- اوه، اعتراف میکنم، نگهداری از اسپات
وقتی پلانکتون نیست از چیزی که فکر میکردم سخت‌تره.
- اوه!
- شاید نیاز داره یه کم انرژی بسوزونه؟
چطور اینقدر قوی‌ای؟
- میو؟
- اسپات، این بهم ریختگی رو ببین.
- بیا، اسپات.
نمیخوای مثه گری پسر خوبی باشی؟
- اسپات، نه!
پسر بد.
- اوه!
- میدونم این دونات من نیست.
- اوه.
- خیلی سریعه.
چطور میتونه بدتر از این بشه؟
- سر کارن، چطور میتونم بهتون کمک کنم؟
- اوه، بله. میتونم با کارن صحبت کنم؟
یک لحظه. کی هستی؟
- اوه، اوه، این من بودم...
صدامو پرت کردم، و حالا تویی.
نمایشگاه روز قیامت چطور بود؟
- اوه، تموم شد.
دارم زودتر میام خونه. - چی؟
- ولی من بدترین دستگاه فتح جهان رو خریدم
که تونستم پیدا کنم.
به هر حال، اسپات کوچولوی من چطوره؟
بذار گوشی رو بگیره.
دلم واسه صداش تنگ شده.
- بذار اسپات گوشی رو بگیره؟ - اوه.
این گوشی؟
اوه.
- این پسر کوچولوی منه.
به نظر میاد مامان داره خوب ازت مراقبت میکنه.
- هی، یه احمق این چمدون کوچیکو گذاشته کنار یه شعله باز!
اوه نه.
- اوه، باید برم.
پوف، برگردیم قبل از اینکه پلانکتون برگرده خونه.
- میو. - اوه، سلام گری.
شیفتت چطور بود؟ - میو.
- چی شده؟
به غذات دست نزدی.
- نه، مرسی.
من واقعاً غذای پلانکتونی نمی‌خورم.
- آره، منم همینطور.
- کارن؟ به اسپات غذا دادی؟
- نه، مگه از باتریش انرژی نمی‌گیره؟
- اوه، نه.
چیزای دیگه می‌خوره.
- هنوز گرسنه‌ای؟
- خب، چطوره یه، ام، دستمال سفره بخوری؟
- وای، اسپات هر چیزی رو می‌خوره، آره؟
دیگه بسه، اسپات.
تو عملاً همه چیزمون رو خوردی!
- باشه، هنوز گرسنه‌ای؟
بهت همه‌ی تغذیه‌ای که لازم داری رو میدم.
هر چی که لازم داشته باشی.
بیا، یه قرص مغذی دائمی ساختم.
این بهت غذا میده تا سیر بمونی.
برای همیشه.
ها؟ اوه--
- هی، کارن؟
قراره اینقد گنده بشه؟
- این تو محاسبات من نبود.
- به زودی متوقف میشه؟ درسته؟ - میو.
- خب، ببین، اسفنج باب،
من برنامه‌ریزی نکردم که قرص متوقف بشه.
هیچ وقت.
- باید با تو مراقب باشم.
یه حرکت اشتباه و کل اقیانوس رو می‌فرستی هوا.
ها؟
ها، روزای خوب زیاد دووم نمیارن.
آه!
- آخ!
- ها؟
- کارن!
- هیچ‌کدوم از یادداشتای من نگفته بودن
که اسپات رو به یه غول تبدیل کنم!
- خب، این اتفاق نمی‌افتاد
اگه اونو درست تربیت کرده بودی.
- من یه آدم پر مشغله‌ام.
باید به دستورالعمل‌های من گوش می‌کردی.
- ببخشید؟
من زن کامپیوتری توام، نه خدمتکار کامپیوتری.
- تمام روز زحمت می‌کشم
پشت یه کیبورد داغ-- - اوه، پس همه چی
تقصیر منه!
همه چیز برات یه و صفره، عزیزم.
شاید عمدی اسپات رو از من بزرگ‌تر کردی...
- آها! - تا منو کوچیک نشون بدی.
- اسپات؟ - دهنت بزرگ‌ترین
قسمت بدنت هه-- - آه!
- همه چیزت کوچیکه.
- قلبم بزرگه.
- نباید به کم قانع می‌شدم.
- نگاه کن! both: ها؟
- اسپات!
فکر کنم داره تقسیم می‌شه.
- آخی، خوشش نمیاد وقتی مامان و بابا دعوا می‌کنن.
بیا پسر. بیا پیش بابا.
- بیا پسر! - بیا پیش بابا.
- بیا!
همه: اسپات!
آخی.
- اوه، نمی‌تونم از دست
این قیافه‌های بامزه عصبانی بمونم.
- خب، هنوز یکم عصبانی‌ام.
- آخی.