یه چیزی به پشتت چسبیده!
-باید با من بیای. -چرا؟
الان. باید الان بیای.
تو یه قاتلی، سوییس.
چی؟
تو رو با ای.بی دیدم.
اون داره اون کانگوروهای بزرگ رو میزنه، و تو دوباره اونارو سر جاش میذاری.
خیلی نامردیه. هیچ‌کس جرات نمیکنه با ای.بی اینطوری دربیفته.
جز مارولا، ولی اون دیوونه‌ست.
-شیشه شکسته!
خیلی نامردی، سوییس. خیلی نامرد!
یه قاتل!
هی، یه چیزی به...
پشتت چسبیده.
...سرویس مخفی. فقط کافیه کارت شناسایی نشون بدن.
بعد از ایست بازرسی اولیه، یه ایست بازرسی سرویس مخفی هست،
تفتیش کیف و بازرسی با دستگاه فلزیاب.
و هیچ دوربین امنیتی توی اقامتگاه نیست؟
هیچ دوربین امنیتی توی اقامتگاه نیست.
-میشه اینو واقعا خورد؟ -تا حالا نخوردیش؟
-نه.
این همه سال؟
نه. من... من واقعاً از نان زنجبیلی خوشم نمیاد.
دلم نمیاد دودکش رو بخورم.
نه، نه. باید دوباره درست بشه. سوخته.
-این... این یه دودکشه. -نه.
باید دوباره درست بشه.
خب، اه،
کی می‌تونم همه رو ببرم بالا؟
-امروز. -آه.
این چیزی بود که می‌خواستم بهت نشون بدم.
بیا اینجا.
همین‌جا.
عالی.
اون تویی.
-اون منم؟ -آره.
یه نون زنجبیلیه.
اوه.
بله، البته.
پاهاتون شیرین‌بیانه.
مرسی.
به خاطر همه‌چیزهایی که برای من و...
و برای خونه انجام دادی.
برای این همه سال، آقای وینتر.
سرتون آدامسیه.
آه.
به هر حال، فکر می‌کنم این شاید بهترینش باشه. این یکی؟
عالیه، دیدیه.
مرسی.
-که اون عقب بود. -باید با امیلی مککیل حرف بزنم.
-کی؟ -باغبان کاخ سفید.
-جواب آزمایش سم‌شناسی وینتر اومده؟ -نه.
-چی از خون؟ -نه.
-چی از قهوه؟ -داری بهم میگی برات قهوه بگیرم؟
-آره. -من دستیار تو نیستم.
-نیستی؟ -چی از دیدیه گوتارد؟
اون مظنونمونه.
-ما مظنون نداریم. -تو مظنون داری!
مامور پارک به من گفت تو مظنون داری. تو بهم گفتی اون مظنون داره.
داری بهم میگی مامور پارک اینو بهم نگفته؟
نمی‌دونم مامور پارک چی بهت گفته. من مظنون ندارم.
شیرینی‌پز.
این سوال بود؟ چون تو فقط گفتی شیرینی‌پز.
-اون مظنونه؟ -نه.
اون مظنون نیست چون مظنون نیست
یا چون تو به مظنون‌ها اعتقاد نداری؟
-آره. -ساعت ۳:۳۰ صبحه--
یعنی نباید وقتمو تلف کنی. همه‌چیز رو وقتی چیزی داشتم بهت میگم.
اون اینو به رئیس اف‌بی‌آی گفت؟
این بدترین چیزی نیست که به رئیس اف‌بی‌آی گفته.
آقای گوتارد مظنون بود؟
واقعاً بستگی داره به اینکه منظورت از مظنون چیه.
یعنی، آیا کارآگاه کاپ باور داشت که آقای گوتارد ممکنه مسئول
مرگ آقای وینتر باشه؟
کارآگاه کاپ مدارکی پیدا کرده بود
که نشون می‌داد آقای گوتارد توی اتاق بازی بوده
همزمان با وقتی که آقای وینتر مرده پیدا شد.
اون گفت این براش جالب بود، ولی گفت به زمینه بیشتری نیاز داره.
زمینه بیشتری یعنی چی؟
بذار اینو به ساده‌ترین روش که می‌دونم توضیح بدم:
اگه ازت بخوام یه پرنده زرد گلوی دراز پیدا کنی،
چیکار می‌کنی؟
-اون یه پرنده‌ست؟ -آره.
-فکر کردم شبیه پرنده‌ست. -اون یه پرنده‌ست.
احتمالاً ازت می‌خوام دوباره اسپلش کنی. گفتی گلو؟ L-O-N--
بهت میگم چیکار می‌کنی. میری راه تنبلی.
گوگلش می‌کنی و ویکیپدیاشو می‌خونی،
که بیشترش درست، ولی نه خیلی دقیق و جزئی.
بهتره از چیزی مثل این استفاده کنی،
که بهت میگه که پرنده زرد گلوی دراز،
گلوی دراز، C-L-A-W، گلو،
یه پرنده آوازخوان کوتاه و تنومند اغلب تنهاست
که یه V سیاه خیلی متمایز روی سینه زرد روشنش داره
که بیشتر توی چمنزارها زندگی می‌کنه
و عنکبوت‌ها و حشرات و بی‌مهرگان دیگه می‌خوره.
اون کتابو تمام شب با خودت حمل کردی؟
-بله. -خیلی بزرگه.
باید راجع بهش همه چی رو یاد بگیری. درسته؟
این کاریه که باید بکنی. یا باید بکنی. که بدونی کجا دنبالش بگردی،
که اگه یکی رو دیدی، بدونی واقعاً دیدیش یا نه.
وگرنه چطوری می‌خوای یکی رو پیدا کنی؟
این ساده‌ترین راهی بود که می‌تونست برات توضیح بده؟
بله. خب.
این پرنده دم‌زردِ دراز است.
حالا... این عکسیه که از یه پرنده گرفتم
که یکشنبه توی مریلند دیدم.
-من پرنده‌ای نمی‌بینم. -تو پرنده‌ای نمی‌بینی؟
نه. این اصلاً به پرنده نمی‌خوره.
اوه، راست میگی. این برادرزاده‌امه.
حالا به من بگو، مامور پارک،
آیا من یک پرنده دم‌زرد دراز در مریلند یکشنبه دیدم؟
بله. تو یک پرنده دم‌زرد دراز یکشنبه توی مریلند دیدی.
و این دقیقاً حرف من بود.
حرفش دقیقاً چی بود؟
حرف من اینه که تو اشتباه کردی.
-اوه، واقعاً؟ -بله.
من می‌دونستم که برادرزاده‌ات پرنده نیست.
پرنده دم‌زرد دراز توی آفریقا زندگی می‌کنه.
پرنده‌ای که من دیدم یک مرغ‌علفزار شرقیه، یه پرنده آمریکایی.
این دوتا شباهت‌های زیادی دارن،
از نظر رفتار و ظاهر غیرقابل تشخیص هستن،
ولی کاملاً گونه‌های متفاوتی هستن که توی قاره‌های مختلف زندگی می‌کنن
و فقط به خاطر مفهوم تکامل همگرا به هم مرتبط هستن.
از یه طرف، راحت می‌شه اونا رو اشتباه گرفت، همون‌طور که تو گرفتی.
از طرف دیگه، اگه چیزی راجع به این پرنده‌ها می‌دونستی،
این نوع اشتباه کاملاً مضحکه.
می‌فهمی؟
فکر کنم؟
می‌فهمم.
باشه. خب... شاید من بهتر از اون توضیح می‌دم.
خیلی باهوشه.
آیا دیدیه گوتارد ای.بی. وینتر رو کشته؟
شاید.
می‌دونیم که اون توی اتاق بازی بوده، یا فکر می‌کنیم که بوده.
به نظر منطقی میاد. ولی دیگه چی می‌دونیم؟
و آیا چیزی هست که نمی‌دونیم که باعث بشه چیزایی که می‌دونیم بی‌ربط بشن؟
این چیزیه که باید بفهمیم. این زمینه‌اشه.
تو منو تنبل خوندی؟
جاسمین.
اوه... یه لحظه ببخشید.
این اتاق ماست؟
آیا فقط دارن موقتاً چیزها رو اینجا نگه می‌دارن؟
من... بذار اینو بفهمم.
خانم شوماخر؟ آقای...
اوه، خوبه! ای.بی.! چطوری؟ خب، گوش کن، این چیه؟
-اون؟ -بله.
-یک خونه زنجبیلیه. -می‌خواد اینجا گذاشته بشه؟
-بله. -تو این اتاق؟
-بله. هفته پیش راجع بهش صحبت کردیم. -کردیم؟
-کردیم. خیلی وقت. -نباید اینجا باشه.
-ببخشید؟ -نه، من موافقم.
این کیه؟ شما کی هستید؟
-اگه ایستگاه سرم وریدی رو می‌خواین-- -چی؟
راستش این کل اتاق...
می‌دونم. می‌دونم. فکر کنم شاید بهش نیاز نداریم.
تو... فکر می‌کنی شاید به چی نیاز نداریم؟
خونه زنجبیلی.
از ژوئن داره روش کار می‌کنه.
روی یه خونه زنجبیلی؟
-اوه. -صبر کن.
-بله؟ -مردی که وینتر راجع بهش پرسید.
-اون؟ -بله. کیه؟
-سن پیر. -دوباره بگو؟
سن پیر.
فقط سن پیر؟
اون یه مدیوم انرژی هست.
می‌گن منشی اجتماعی پارسال توی یه اردوگاه توی لانای باهاش آشنا شده.
اونا با هم دوست بودن.
اوه، نه اونجوری. یه اردوگاه خواب بود.
-اردوگاه خواب؟ -بله.
چطوری توی یه اردوگاه خواب آشنا می‌شی؟
هی.
-بله؟ -پادکست داری؟
بله.
Aware With Pierre؟
بله.
خدای من! من همیشه گوش می‌دم. عاشقشم.
می‌خوای بریم یه اسموتی کاربردی بخوریم؟
ظاهراً اون شده یه جور مشاور براش.
اون میدون‌های انرژی رو می‌خونه و توی برنامه‌ریزی کمک می‌کنه.
اون همچنین توی درمان ارتعاشی گواهینامه داره.
نانسی ریگان یه فالگیر داشت که برنامه ریاست جمهوری رو تنظیم می‌کرد.
اجلاس هسته‌ای گورباچف-ریگان در ایسلند؟ توسط فالگیر برنامه‌ریزی شده بود.
مردم فکر می‌کنن جنگ سرد به خاطر مهار کردن تموم شد،
ولی واقعاً همه چیز به خاطر ماه نو در میزان بود.
این قرار بود منو بهتر کنه؟
فقط اطلاعات بود.
خونه زنجبیلی قبلاً کجا بود؟
-توی اتاق چین. -چرا نمی‌ذاریمش همون‌جا؟
-ما؟ -اونا. من تنه‌ام ملتهبه.
نه.
چرا نه؟
خونه زنجبیلی برای ۵۰ سال در اتاق ناهارخوری دولت نمایش داده شده.
باشه، پس می‌تونی برش گردونی پایین؟ فقط نمی‌خوای؟
آقای اول داره میاد اینجا
و میخوام همه‌مون سر یه موضوع اتفاق نظر داشته باشیم.
ولی ما سر یه موضوع اتفاق نظر نداریم.
الیوت! عالیه!
این فوق‌العاده میشه.
خب، چیزی که همه‌مون فکر می‌کردیم اینه که واقعاً می‌خوایم این فصل روی تندرستی تاکید کنیم.
تندرستی.
-تندرستی؟ -بله.
تعطیلات خیلی استرس‌زاست برای همه، درسته؟
-با خونواده‌ت دعوا می‌کنی. -خیلی خرج می‌کنی.
-خیلی می‌خوری. -خیلی می‌نوشی.
-ورزش نمی‌کنی. -وزن اضافه می‌کنی.
بهترین زمان ساله، ولی حس بدی داری.
حس بد.
بعدش اول سال میاد، و سعی می‌کنی همه اونارو جبران کنی.
می‌خوایم از همین الان روی این تمرکز کنیم.
بازگشت به عقب نه. آرامش پیدا کن.
از خودت مراقبت کن.
الان اینجا باش.
خوب، گوش کن. گوش کن.
اون حسی که اولین بار به تولووم رفتی یادت میاد؟
حالت خوبه؟
نه.
-فقط دارم میگم چی گفت.
به جای رنگ‌های زشت و 400 پوند خامه، چند ایستگاه مختلف داریم که در اون‌ها به تعادل و هیدراتاسیون
و مراقبه و لرزش تاکید می‌کنیم.
من… ام، دوست دارم اینو.
وقتی می‌گی لرزش…؟
اوه، الیوت، فوق‌العاده‌ست.
تا وقتی که کار دندونپزشکی جدیدی نداشته باشی.
اوه، مثل…
خوب. این… این عالیه. بهت اعتماد دارم.
اوو!
فکر می‌کنم مردم دوست داشته باشن یه سری تزئینات کریسمسی ببینن.
وای خدای من. الیوت، آره!
البته! البته.
همه اون چیزا بیرون میره.
درخت و چراغ‌ها.
و شیرینی‌پز ما یه خونه زنجبیلی فوق‌العاده درست کرده.
ولی اون پایین می‌مونه. یه اتاق مخصوص داره.
ولی اینجا؟ اینجا
فرصت ماست تا اثرمون رو اینجا بذاریم، الیوت،
همونطور که همیشه می‌خواستیم.
تا واقعاً
کاخ سفید رو بازسازی کنیم
و معنای امروزش رو نشون بدیم.
لازم نیست تو یه دهکده کوچیک اتریشی قرن نوزدهمی زندگی کنیم
که مردم توش شیشه می‌دمند، شربت داغ می‌نوشند و بوی چوب می‌دن. این آمریکاست.
خوب، دوستان.
می‌تونید همه این چیزا رو ببرید.
ممنون.
-حس می‌کنم این داستان غمگینیه. -هست.
-من واقعاً چیزای غمگین رو دوست ندارم. -تو جنایت رو بررسی می‌کنی.
-اون فرق داره. اونا مرده‌ان. -اینم همینطور تموم میشه، مگه نه؟
بیا تو.
-اون فرق داره. -نه.
-مثل قبلاً نیست. -می‌دونم چی می‌گی.
هیچ وقت نمی‌خواستم کسی باشم که از تغییر شکایت داره.
خب، این فرق داره.
این چیزی که همه میگن که شروع به شکایت از تغییر می‌کنن.
-از کجا می‌دونی؟ -می‌خوای باهاش حرف بزنم؟
باهاش حرف می‌زنم.
میتونی مقاومت کنی.
اینجا نیستیم که مقاومت کنیم. اینجا اومدیم که انجام بدیم.
باید بفهمی چقدر این برای A.B. سخت بود.
چرا؟
چون چقدر تعطیلات برای دیدیه مهم بود.
این لحظه‌اش بود. عاشقش بود. براش زندگی می‌کرد.
برای اینکه این ازش گرفته بشه؟
و برای اینکه A.B. کسی باشه که مجبور شد این کارو بکنه؟
-اتاق تندرستی افتضاح بود. -یادم میاد.
همه تقصیر رو گردن هم می‌انداختن.
ولی لیلی بیشترین ضربه عمومی رو خورد.
اونم کسی بود که بیشتر از همه تلاش کرد
تا به همه بگه که در واقع تقصیر خودش نبوده.
اونم کسی بود که بیشتر از همه تلخ بود.
متقاعد شده بود که همه توطئه کرده بودن تا بد جلوه‌اش بدن.
ولی همونطور که تعطیلات بالا افتضاح بود،
هیچ‌کس خونه زنجبیلی رو هم پیدا نکرد.
این تقریباً اوضاع رو برای دیدیه بدتر کرد.
اون فقط… ولش کرد.
رهاش کرد.
-لطفاً بس کن. -باشه.
چرا داری این داستان غمگین رو برام تعریف می‌کنی؟
ازم پرسیدی که آیا چیزی از گذشته دیدیه می‌دونم
که شاید نقش اون رو در اتفاقات امشب توضیح بده.
و دارم بهت میگم. اینه. احساس خیانت کرد.
-خیانت از طرف کی؟ -A.B. وینتر.
ولی وینتر ازش دفاع کرد.
نباید احساس خیانت از طرف لیلی یا… سنت می‌کرد؟
نمی‌تونی از کسی که هیچ‌وقت طرفت نبوده خیانت ببینی.
اجازه میدی؟ می‌خوام بهت بگم اینجا چطوریه، باشه؟
اینجا کلی بخش توی خونه داری.
نقاشی. مهندسی. باغبانی. خانه‌داری. لوله‌کشی.
همه این بخش‌ها و همه آدمایی که توشون کار می‌کنن
به یه نفر گزارش میدن.
مدیر ارشد.
حالا، بعضی وقتا مردم از رئیس تشریفات عصبانی می‌شن.
تو این گروه کلی درگیری هست. یا ممکنه باشه.
ولی این افراد هم به رئیس تشریفات وابسته‌ان
که ازشون محافظت کنه. مثل یه خانواده می‌مونه.
-تو خانواده منو ندیدی. -محافظت در برابر کی؟
همه.
واقعا. همه.
رئیس‌جمهور. دوست رئیس‌جمهور.
دبیر اجتماعی. بخش غربی کاخ. سرویس مخفی. رسانه‌ها.
کل دنیای شناخته شده. اینجا همینطوری فکر می‌کنن.
اگه می‌خوای اقامتگاه کاخ سفید رو بفهمی،
باید اینو بفهمی.
ما
در برابر اونا.
این ما هستیم. این خونه‌ست.
ما خونه‌ایم.
همه این افراد دیگه، اونا جزء خونه‌ نیستن.
ممکنه یه مدت اینجا زندگی کنن.
ممکنه یه مدت اینجا کار کنن.
ممکنه بیان تو خونه و سعی کنن چیزا رو تغییر بدن.
ولی بعدش میرن.
و ما اینجا می‌مونیم.
پس دیدیه وینتر رو مقصر می‌دونست که ازش در برابر لیلی محافظت نکرد.
خب، هم آره و هم نه.
برای دیدیه، واقعاً موضوع لیلی نبود. براش مهم نبود.
موضوع… خودش بود.
آشپز کاخ سفید؟
مارولا خونه زنجبیلی‌شو ندزدید.
-خب، هم آره و هم نه. -خیلی این آره و نه رو می‌گی.
خب، گوش کن چی میگم.
مارولا با مرکز سلامت درگیر بود.
-یه برنامه کامل درباره جلبک داشت. -جلبک؟
نمی‌دونم. منم نمی‌فهمم. من هفته‌ای چهار شب از آروبیس غذا می‌خورم.
ولی به این جور چیزا علاقه داشت. ولی موضوع بزرگ‌تر از این بود. برای دیدیه،
همه چیزایی که تو چند سال اخیر اتفاق افتاده براش درباره خودش بوده.
اونا دو تا آشپز بودن با غرورهای بزرگ که برای جا می‌جنگیدن.
این دو تا… اونا از یه جا نیستن.
دیدیه گوتارد. سوئیسیه.
-فکر کردم آلمانیه. -سوئیسی-آلمانی.
من سوئیس رو نمی‌فهمم.
سوئیسی-آلمانی و سوئیسی-ایتالیایی و سوئیسی-فرانسوی.
-ولی چیزی به اسم فقط سوئیسی هست؟ -راجر فدرر.
دیدیه رو ریگان‌ها اینجا آوردن.
که یه آشپز کلاسیک آموزش دیده اروپایی می‌خواستن.
اون موقع تو کاخ بادروتس تو سنت موریتز کار می‌کرد،
بنابراین کاخ سفید، از یه نظر، یه قدم به عقب بود.
مارولا فرق داشت.
-از تگزاسه. -فکر کردم از پورتلنده.
از اوکلاهماست. یه تتو داره…
فقط به من اعتماد کن، از اوکلاهماست.
مارولا شروع کرد تو یه کامیون غذایی تو سیاتل،
بعدش رستوران معروفش رو تو بالارد باز کرد که مورگان‌ها رو اونجا دید.
اون علاقه داشت به تخمیر و دود و تخم بلدرچین وحشی
و همه جور چیزای عجیب و غریب دیگه.
این کاملاً درسته.
دیدیه علاقه‌ای به چیزای عجیب و غریب نداره.
دیدیه عاشق فوندانته.
مارولا یه نابغه‌ست و یه آشفتگی.
دیدیه خیلی منظمه و نابغه نیست.
از اول سخت بود.
اونا درباره منوها و فروشنده‌ها و زمان وعده‌ها و شکر بحث می‌کردن.
خیلی زود، دیگه با هم حرف نمی‌زدن.
اونا حتی روی وعده‌ها هماهنگ نمی‌کردن.
فقط می‌نوشت که چی می‌خواد درست کنه
و بهش می‌داد رو یه تکه کاغذ، که اونم نادیده می‌گرفت.
اوضاع بد بود.
بعدش اون با دسر درگیر شد.
-چی میگی با دسر درگیر شد؟ -منظورم اینه که، مثل، دسر درست می‌کرد.
اون، مثل، دسر درست نمی‌کرد.
-اون دسر درست نمی‌کرد؟ -این دسر نبود.
این چیه؟
-اون چیه؟ -درسته.
-یه پلوآته. -چی؟
-حرف منم همینه. -یه پلوآت. قشنگه. رسیده‌ست.
فقط با قاشق می‌خوری.
-این دسره؟ -منم سعی می‌کنم از قند میوه دوری کنم.
نه، این دسر نیست.
مارولا اومده بود اینجا که یه اثر بذاره،
آشپزخونه آمریکا رو دوباره اختراع کنه.
-دوباره اون کلمه. -آشپزخونه؟
دوباره اختراع.
چون این چیزی بود که مورگان‌ها بهش گفته بودن که می‌خوان انجام بده.
دیدیه می‌خواست دسرایی درست کنه که کالوین کولیج هم ازشون خوشحال بشه.
-اوه!
دیدیه و وینتر همیشه با هم خوب بودن. سال‌ها.
دیدیه یه کمال‌گرا بود، و وینتر هم همینطور.
ولی وینتر گیر کرده بود تو وسط یه دعوا
بین مارولا و دیدیه،
که واقعاً یه دعوا بود بین قدیمی‌ها و جدیدها.
ما… در برابر اونا.
دیدیه فکر می‌کرد می‌تونه روی وینتر حساب کنه.
ولی وقتی وینتر اون خونه زنجبیلی رو پایین نگه داشت،
همین بود.
همه چیزایی که داشت جمع می‌شد…
احساس می‌کرد وینتر بهش خنجر زده.
که دقیقاً همون کاری بود که خودش با وینتر کرد.
خب. نه دقیقاً…
بله. دقیقاً.
این یعنی چی؟
دو روز قبل از کریسمس بود.
رفتم چراغای اتاق چینو خاموش کنم مثل هر شب.
و... نمی‌دونم چرا،
ولی یه لحظه وایسادم که اون شب یه نگاهی بندازم.
فکر کنم به خاطر کاری بود که آقای گوتارد با اون خونه‌های زنجبیلی کرده بود،
واقعا شگفت‌انگیز بود.
اکثر سال‌ها، خانواده‌مو می‌آوردم تا اونو تو اتاق ناهارخوری دولتی ببینن،
ولی امسال این کارو نکردن.
یه درمان آب‌رسانی گرفتم، که بد نبود،
اما اصلا مثل قبل نبود.
به هر حال، احساس بدی داشتم که چیزی که اینقدر براش زحمت کشیده بود
نادیده گرفته شده،
واسه همین فقط خواستم یه لحظه وایسم و واقعا نگاهش کنم.
وقتی نگاه کردم داخل، اون موقع بود که دیدمش.
چی دیدی؟
به آقای وینتر گفتی؟
به رئیسم گفتم که دیدمش با چاقو تو خونه زنجبیلی؟
-آره. -نه، نگفتم.
ولی نگهش داشتم.
از کجا آوردیش؟ خیلی ناراحت‌کننده‌است.
-هست؟ -آره.
-ناراحت به نظر نمیای. -من آلمانی‌ام.
فکر می‌کردم سوئیسی هستی.
سوئیس-آلمانی.
داری پیشنهاد می‌دی که من کاری با این موضوع داشتم؟
داشتی؟
من هیچ کاری با این موضوع نداشتم.
من هیچ کاری با مرگ آقای وینتر نداشتم.
لطفا بگذار کنار.
-چرا امشب تو اتاق بازی بودی؟ -نبودم.
چطور اون گچ آبی به پشتت خورده؟
یه چیزی داری…
…روی… پشتت.
نمی‌دونم.
نه، اه، نه. من اون رو برمی‌دارم.
شاید مدرک باشه.
شاید مدرک... از چی؟
قتل.
اگه آ.ب. وینتر رو کشته باشی، این ممکنه مدرک برای ما باشه.
همین.
-بین 9 تا 10 چه کار می‌کردی؟ -توی آشپزخونه شیرینی‌پزی بودم.
-تمام مدت؟ -بله.
-کسی باهات بود؟ -نه.
پس هیچ‌کس ندیده که از آشپزخونه شیرینی‌پزی بری و آ.ب. وینتر رو تو اتاق بازی بکشی؟
-می‌دونی من کی‌ام؟ -نه.
می‌دونی که من شهرت دارم به حل کردن جنایتای حل‌نشدنی؟
نه.
حالا که می‌دونی من شهرت دارم به حل کردن جنایتای حل‌نشدنی،
این باعث می‌شه احساس متفاوتی نسبت به سوالایی که ازت پرسیدم داشته باشی؟
اوپس.
اوخ!
خیلی سخته با این چاقوی بزرگ تو پشتم.
تعادل.
یعنی، فکر کنم می‌تونم تکیه‌اش بدم به یه چیزی،
ولی این چاقو خیلی بزرگه.
اشکالی نداره اگه فقط... اینطور بذارمش پایین؟
یه بار تو کاخ بدرات موندم.
دو شب.
اون قطارو گرفتم از، ام، سنت موریتز به زرمات.
چیه... اسمش چی بود؟
منم یادم نمیاد. یادم میاد. به هر حال، کاخ بدرات، ام...
بی‌خیال.
خوب.
نه مثل اینجا.
این سخت خواهد بود.
-چرا؟ -چرا؟
نمی‌خوام بگم اینو. می‌دونی منظورم چیه. چرا؟
چون هیچی نمی‌گه. اون سوئیسیه.
-فکر می‌کردم اتریشییه. -سوئیسییه.
به هر حال، متوجه‌ام.
اونجا چه خبره؟
بی‌قرار. خسته.
تسلیم. حتی استرالیایی‌ها هم بداخلاق شدن.
حتی هیو جکمن؟
نه، نه، بیا. هنوز اونجا نیستیم.
از کی به حال و هوا اهمیت می‌دی؟
فکر می‌کنی چقدر وقت دارم؟
فکر کنم با همدیگه دم طلوع تیربارون شیم.
-تا حالا رفتی سوئیس؟ -نه. تو چی؟
نه.
چیزای خوبی درموردش شنیدم.
اینجا یه وقفه نیاز دارم.
اونا همیشه وقتی نیاز داری میان.
-کارآگاه کاپ.
-بله؟ -یه چیزی برات دارم.
لاته دو شات با شیر جو.
نه به شیر جو؟ اه، خب--
نه، موضوع اون نیست.
-مامور پارک گفت که قهوه می‌خواستی. -ممنون. ممنونم.
هشدار دادم، هنوزم مستم.
-واقعا متاسفم. -اشکالی نداره.
-می‌تونی پیراهن منو بگیری. -واقعاً، اشکالی نداره.
من خیلی آشفته‌ام.
-شیلا؟ -اه، الان میام بیرون.
فقط یه لحظه وقت بده. اشکالی نداره؟
-اوهوم. -من هیچ وقت اینجا نمیام.
ما اجازه نداریم از این سرویس‌های بهداشتی استفاده کنیم، ولی امشب همه چیز فرق داره، درسته؟
یه چیزی دیدم.
چی دیدی؟
نمی‌خوام کارش به دردسر بیفته.
با بعضی‌ها تو این خونه مشکل دارم، آره، ولی اون یکی از اونا نیست.
-کی؟ -آقای گوتارد، شیرینی‌پز.
چند دقیقه پیش دیدم که از سالن بزرگ دنبالش رفتی.
مظنونه؟
ما مظنون نداریم. چی دیدی؟
از اینجا اومد تو و از اون سمت رفت.
یه چیزی دستش بود. چی؟
نمی‌دونم. یه جعبه.
چرا تو زیرزمین بودی؟
ما تو زیرزمین زندگی می‌کنیم. مثل موشای زیرزمینی.
با جعبه چی کار کرد؟
ندیدم.
فقط می‌دونم وقتی برگشت، جعبه دستش نبود.
این خراب شده.
چی؟
اون دستگاه سوخت‌سوز خراب شده. یه ساله کار نمی‌کنه.
اون خبر نداره. زیاد اینجا نمیاد.
قطار گلیشر اکسپرس!
چی؟
قطاری که از سنت موریتز به زرمت می‌ره.
قطار گلیشر اکسپرس.
می‌گن اکسپرس، ولی واقعاً تند نیست.
ولی منظره‌ش چطوره؟
عاالی!
اوه، مرسی.
اون قطار پنجره‌های خیلی بزرگی داره.
می‌دونی، جالبه. یادمه یه بار نشسته بودم و فهمیدم که،
همونطور که همه ما تو قطار داشتیم بیرون رو نگاه می‌کردیم،
و از منظره لذت می‌بردیم،
یه عالمه آدم بیرون قطار بودن که
داشتن به ما نگاه می‌کردن.
می‌فهمی؟ ما رو تماشا می‌کردن. ما منظره اونا بودیم.
اوهوم.
فقط یه یادآوری خوب که وقتی داری چیزی رو تماشا می‌کنی،
احتمالاً یه چیزی یا کسی داره تو رو تماشا می‌کنه.
درسته؟
می‌شه گفت که در این لحظه، کارآگاه کاپ یه مظنون رو شناسایی کرده بود؟
می‌شه گفت که کارآگاه کاپ داستان آقای گوتارد رو خیلی جالب پیدا کرده بود.
تو
می‌خوای بدونی؟
اوه، من می‌خوام بدونم.
خب، حدوداً قبل از ساعت ده آشپزخونه رو تمیز کردم
بعدش از پله‌ها رفتم بالا به طبقه سوم.
چرا؟
من تو طبقه سوم یه دفتر دارم، همونطور که می‌دونی،
و اول کاری که میام، میرم اونجا،
و آخرین جاییه که قبل از رفتن سر می‌زنم.
داشتی برای شب می‌رفتی؟
روز طولانی‌ای بود.
آره، پس از پله‌ها اومدم پایین
تو راهروی طبقه سوم...
و اونجا آقای وینتر
رو زمین اتاق بازی بود.
-زنده بود؟ -نه، معلومه که نه.
بعد رفتم طرفش،
و چاقوم رو کنارش دیدم.
به کاری که بعدش کردم افتخار نمی‌کنم.
چاقو کجا بود؟
-رو زمین. -تو دستش بود؟
نه، فکر نمی‌کنم.
فکر نمی‌کنی؟
-چطور فهمیدی چاقوی خودته؟ -من چاقوهام رو خوب می‌شناسم.
چاقو نزدیک دست راستش بود یا چپش؟
دست چپ.
-مطمئنی؟ -آره، مطمئنم.
اگه نزدیک دست چپش بود،
تو بین وینتر و در قرار می‌گرفتی،
دور از میز.
وقتی چاقو رو برداشتی، به میز نمی‌خوردی،
و گچ از پشتت نمی‌افتاد،
و من گچ رو روی زمین پیدا نمی‌کردم، و الان اینجا نبودیم.
دست راست.
-چرا چاقو رو برداشتی؟ -نمی‌دونم.
واقعاً کاخ بدرات رو ترجیح می‌دی؟
-چی؟ -به کاخ سفید.
-چرا این سوال رو می‌پرسی؟ -از اینجا خوشت نمیاد؟
نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
دوست داری در مورد چی حرف بزنی؟ من کلی وقت دارم.
چاقو رو برداشتم
چون نمی‌خواستم متهم به قتلش بشم.
می‌دونم چطور به نظر میاد.
-واقعاً؟ -آره.
نگران بودی به خاطر چیزی که تو تعطیلات اتفاق افتاد؟
-نه. نه. -نه؟
-به خاطر اون دسر موز؟ -نه.
-چیز دیگه‌ای هست؟ -آره.
-می‌فهمم چرا چاقو رو برداشتی. -چیز دیگه؟
کانگوروها.
چی؟
-کانگوروها. -چی می‌گی، کانگورو...
رولی اولین کانگورو رو سرو کرد وقتی وزیر خارجه استرالیا اونو دید
و به رئیس پروتکل ما شکایت کرد، که به رئیس دفتر شکایت کرد،
که به مارولا شکایت کرد، که گفت ربطی به من نداره
و همه اینا کار دیدیر بود.
پس رفتن به محل آماده‌سازی تا دیدیر رو ببینن،
و حالا اون کاملاً عصبانی شده.
-احمق نادون! -ما بهت می‌گیم چیکار کنی!
اگه نخواستم که سرو کنی--
این دسر منه، و قراره به روش من سرو بشه!
-داری به خودت اعتبار میدی؟ -اون نباید بره بیرون.
تو قبلاً یکی رو از من گرفتی.
و نمی‌ذاری کانگوروهای منو هم بگیری!
چی داری میگی؟ من چیزی ازت نگرفتم.
نه تو.
اون!
مشکل چیه؟
به نظر میاد یه کانگورو راکیه که داره رو یه تیکه آشغال راه می‌ره.
میگم، مشکل چیه؟
مشکل اینه که اولورو مقدسه.
نمیتونی یه کانگورو احمق رو بذاری روش. اصلاً. بی‌احترامی‌یه.
اسم سرآشپز چی بود؟
به نظر غمگین میاد.
میتونی کانگوروها رو داشته باشی. یا میتونی سنگ رو داشته باشی.
نمیتونی هر دو رو داشته باشی.
این کار رو نکن آقای وینتر.
تصمیمت چیه؟
کسی با خوشنویس صحبت کرده؟ یعنی، من نمیتونم اینو بخونم.
این دیگه چه کوفتیه؟
مردم بعضی وقتا فکر می‌کنن عصبیم در حالی که نیستم.
عصبانی بودی؟
بله.
بدراتز پالاس رو ترجیح می‌دی؟
بس کن این سوال رو ازم نپرس.
-این یعنی بله؟ -نه، این بله نیست.
این یعنی بس کن این سوال رو ازم نپرس.
نمی‌دونم!
من… من… من…
شاید.
اینجا خوشحال بودم، بعدش چندتا اشتباه کردم…
…و می‌خوام اون چیز رو از روی میز برداری، لطفاً.
الان عصبانی‌ای؟
-بله! -می‌خوام آشپزخونت رو ببینم.
خب، معلومه. بیا نشونت بدم.
میگی یکی میاد تو آشپزخونه کوچیکت،
این چاقوی بزرگ رو از دیوار برمیداره، و میره طبقه سوم؟
-نه. -این چیزی بود که گفتی.
نه، این چیزی نیست که گفتم.
اون چاقو اینجا نگهداری نمی‌شد.
بعد از اینکه پیداش کردم آوردمش اینجا، ولی قبلاً اینجا نبود.
کجا بود؟
-این دفترته؟ -بله. دفتر سرآشپز.
برای من و اون یکیه.
-مارولا؟ -شما دوتا یه دفتر دارین؟
این یه ترتیب خوشایند نیست.
و اینجا چاقو نگه می‌داری؟
-بله، اینجا چاقو نگه می‌دارم. بله. -چرا؟
نمی‌خوام کسی ازشون استفاده کنه. چاقوهای خوبی‌ان.
-دیشب کجا بود؟ -همین‌جا، رو این میز.
اومدی این اتاق
بعد از اینکه از اتاق بازی اومدی بیرون با چاقو؟
بله.
-چرا چاقو رو برنگردوندی تو جعبه؟ -نمی‌دونم.
چرا جعبه رو برنگردوندی پایین؟
نمی‌دونم. جعبه رو پایین نگه نمی‌دارم.
فکر کردم مشکوک به نظر میاد.
مشکوک‌تر از اینکه با یه چاقوی خونی از خونه رد بشی؟
کارآگاه کاپ!
شیر جو اوکیه.
نه، موضوع این نیست.
امیلی مکیل.
موقعیتت تو کاخ سفید چیه؟
من باغبون کاخ سفیدم.
و شب مرگ اِی.بی. وینتر کارآگاه کوردلیا کاپ ازت بازجویی کرد؟
بله. چند بار.
بعد از اینکه جسد آقای وینتر پیدا شد باهاش حرف زدم. بعداً هم.
دفعه دوم چی شد؟
تو اتاق شرق بودم،
همینجوری نشسته بودم، مثل همه منتظر بودم…
کارآگاه کاپ می‌خواست راجع به چی حرف بزنه؟
درختای غول‌پیکر.
درختای غول‌پیکر؟
اگه می‌خواستی توی جنگل درختای غول‌پیکر کار کنی،
چطور سر از واشنگتن دی.سی. درآوردی؟
وقتی برای خدمات پارک‌ها درخواست دادم جای خالی نبود.
تو جنگل درختای غول‌پیکر؟
بله. پارک ملی درختای غول‌پیکر. اولین انتخابم بود.
برای سکویا هم درخواست دادم. و یوسمیت.
و مویر وودز. و جاشوا تری.
درختا رو دوست داری.
خیلی دوست دارم.
و کالیفرنیا.
از رود آیلندم.
چرا درختای غول‌پیکر؟
-درختای غول‌پیکر رو دیدی؟ -دیدم.
می‌فهمم.
بهش می‌رسی.
امیدوارم.
اینجا رو دوست دارم. ولی امید دارم یه روز برم اونجا.
می‌رسی.
باشه.
فکر کنم کارمون تمومه.
اون… همین بود؟
می‌خواستی ازش چیز دیگه‌ای بپرسی؟
مثلاً، درباره پرونده؟
نه. تو چی؟
ازش هرچی خواستم پرسیدم، و هرچی لازم بود فهمیدم.
معمولاً در این انبار رو قفل نمی‌کنی.
می‌تونم بگم چون قبل از باز کردنش امتحانش نکردی.
یکی امشب اینجا بوده که احتمالاً قبلاً اینجا نبوده.
شب نه، چون چراغ‌ها رو روشن کردی
اینجا رو روشن کردی و اون چراغ رو خاموش کردی، که معمولاً روشن نیست
چون کلیدش قدیمیه و هیچ کاری نمی‌کنه،
و تعجب کردی دیدی کلید بالاست.
این یعنی هر کی اومده اینجا اون رو روشن کرده،
فکر کرده چراغ اصلیه، و بعد از نور گوشی استفاده کرده.
اون گوشی رو جابجا کرده بودی. دوباره سر جاش گذاشتی.
و یه چیزی اون پشت رو قفسه یه جوریه.
نمی‌دونی چیه، ولی اذیتت می‌کنه.
یه چیزی فرق کرده. درسته؟
-درسته. -ببینیم مهمه یا نه.
فعلاً، می‌دونیم کسی که اون تماس رو به وینتر از دفترش گرفته
کلید نداشته،
احتمالاً قبلاً اینجا نبوده، و چیزی از اون قفسه برداشته.
ممنون، امیلی.
خواهش می‌کنم. هر وقت.
باشه. نوبت توئه.
گفتی چند تا سوال در مورد پرونده داری.
بله، ممنون.
فقط درباره...
در مورد اون... کلید،
زدن اون... کلید--
در واقع، امیلی، یه سوال دیگه داشتم.
مگر اینکه...
نه، نه، ادامه بده.
این رو می‌شناسی؟
این یه برگ بود. -برگ؟ چه برگی؟
از سدروس لبنان.
-درخته؟ -آره.
-فقط یکیه؟ -آره.
کجاست؟
اونجا.
چی کار داریم می‌کنیم؟
-داریمش. داریمش. درسته؟ -چی رو داریم؟
اون! آشپز قنادی قاتل و ترسناک
با چاقوهای بزرگ و خشم فروخورده و گچ آبی پشتش.
عصبانیه چون وینتر خونه‌زنجبیلی‌ش رو ازش گرفت،
که وینتر هم حتی این کار رو نکرده بود، ولی خب چی؟
تو پشتم خنجر می‌زنی. من هم پشتم خنجر می‌زنم.
عصبانیه چون وینتر نذاشت آتشفشان رو توی یه خونه ۲۰۰ ساله که یه بار آتش گرفته بود سرو کنه.
و خیلی خیلی خیلی عصبانیه چون وینتر کانگوروهاش رو ازش گرفت.
اون عصبانیه.
تصمیم می‌گیره وینتر رو بکشه، ولی باید تنهاش گیر بیاره،
پس میاد و از اون انباری تماس می‌گیره، که قفل نیست،
و از وینتر می‌خواد که توی اتاق بازی ملاقاتش کنه،
که خیلی به دفترش نزدیکه.
با چاقوها توش.
چاقوهای خوب.
از اینجا رد میشه تو راه خونه، برگ رو برمی‌داره.
میره دفترش، چاقو رو برمی‌داره،
وینتر رو تو اتاق بازی ملاقات می‌کنه، می‌کشتش.
بعدش سعی می‌کنه مدارک رو توی یه زباله‌سوز از بین ببره.
این چیزی که میشه بهش گفت زمینه،
و این به ما میگه که دیدیر گوتارد، که شبیه یه قاتله،
در واقع یه قاتله.
همونه! و بهم نگو که این فقط... جالبه!
باید بپذیرم، جالبه.
رایلنس گفت دو نفر دیده.
چی؟
وزیر امور خارجه رایلنس گفت دو نفر دیده.
یکی زیر درخت سیگار می‌کشید. یکی داشت می‌رفت به انباری.
وزیر امور خارجه رایلنس داشت قدم می‌زد!
خب، من معمولاً حواسم به تعداد کسایی که دارن من رو موقع قدم زدن نگاه می‌کنن هست.
-برای تو هم همینطوره؟ -نه.
نه؟
یعنی، بله...
بله، تعداد رو می‌شماری؟
-نه! -بله یا نه؟
-منظورم اینه که-- -اوه.
چی؟
من فکر نمی‌کنم این چیزی رو تغییر بده. واقعاً نمی‌کنم، باشه؟
چون موضوع اینه. اون مرد احتمالاً سیگار می‌کشه.
مگه همه آلمانی‌ها سیگار نمی‌کشن؟
یا سوییس-آلمانی؟ یا هر چی که هست؟
من هرگز راجر فدرر رو ندیدم سیگار بکشه.
باشه، موضوع اینه:
کسی که اینجا سیگار می‌کشید، اون آدم تو اتاق بازی بود.
-همون آدم. من مطمئنم. -منم همینطور.
-چی؟ -فکر کنم حق با توئه.
-لطفاً دوباره بگو؟ -حق با توئه.
-پس بیا انجامش بدیم! -بیا انجامش بدیم!
که درست اون پشت...
-ممنون که منتظر شدی. -اوه، البته.
می‌خوام یه سوال دیگه ازت بپرسم.
بپرس.
الان کم‌تر مَنگَم، پس شاید کمک کنه.
هیچ‌وقت نمی‌دونی.
حق با توئه.
چه نوع سیگاری می‌کشی؟
-ببخشید؟ -چه نوع سیگاری می‌کشی؟
اوه، من سیگار نمی‌کشم، خانم کاپ.
کارآگاه.
اگه سیگار می‌کشیدی، چی می‌کشیدی؟
من سیگار نمی‌کشم، پس از کجا بدونم چه نوعی می‌کشیدم؟
این چیه؟ چه خبره؟
اگه حدس بزنم و درست باشه، سیگارتو از جیبت در میاری. قبوله؟
چی؟ نه! جدی.
چه خبره؟ این دیوونگیه.
قبول نیست. من سیگار نمی‌کشم.
من نوعی که بخوام بکشم ندارم چون سیگار نمی‌کشم،
و سیگار تو جیبم ندارم چون سیگار نمی‌کشم.
ماموت.
-چی؟ -تو ماموت می‌کشی.
پاکت آبی. کوه سفید.
فیلتر فرورفته. طعم بی‌رقیب.
ماموت.
بی‌خیال.
چرا امشب تو اتاق بازی بودی، خانم کنون؟